สายตาที่ดูไม่ออก

ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนไลน์จากโทรศัพท์ในกระเป๋าเสื้อฮู้ดดี้ตัวโคร่งดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสงบในห้องทำงานส่วนตัวของชมรมวิศวะคอมพิวเตอร์ มันเป็นเสียงที่คมชัดจนคนสะดุ้งตื่น พายพายกะพริบตาปริบๆ ไล่ความงبيงุ่นที่เกาะกุมเปลือกตามาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ เธอยกหลังมือขึ้นขยี้ตาเบาๆ ก่อนจะค่อยๆ ตั้งสติแล้วหยิบเจ้าเครื่องสี่เหลี่ยมจัตุรัสหน้าจอแตกนิดหน่อยขึ้นมาดู ข้อความจากยัยมายด์ตัวแสบเด้งหราอยู่บนหน้าจอ... *(อุ๊ย! ฉันเห็นพวกเธอแอบวิ่งลงมาจากตึกห้องสมุดด้วยกันนะ คืนนี้มียาวแน่แม่สาวน้อย คืนดีกันแล้วใช่ไหมล่ะ?)* ให้ตายเถอะ! นี่เพื่อนหรือสายลับสำนักข่าวกรองแห่งชาติคะเนี่ย! พายพายสูดหายใจเข้าลึกจนเต็มปอด พยายามสะบัดไล่ความฟุ้งซ่านออกจากหัวสมอง เธอกวาดสายตามองไปรอบห้องทำงานที่คุ้นเคย แสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะส่องกระทบกับกองเอกสารและชิ้นส่วนอิเล็กทรอนิกส์กระจัดกระจาย แต่ไร้เงาของเจ้าของห้องตัวสูงปรี๊ดที่ควรจะนั่งอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์เพื่อปั่นโค้ดโปรเจกต์ส่งอาจารย์ เอ๊ะ... หมอนั่นหายหัวไปไหนนะ? พายพายขมวดคิ้วยุ่งด้วยความสงสัย เธอจำได้แม่นว่าก่อนที่หนังตาของเธอจะปิดสนิทลงเพราะความเพลียจากการนั่งปั่นแรงก์เกมข้ามคืนและวิ่งหนีฝนมาด้วยกัน คินน์ยังนั่งทำหน้ามึนอยู่ข้างๆ พร้อมกับยื่นแก้วโกโก้อุ่นๆ มายัดใส่มือเธออยู่เลย แล้วนี่... ทิ้งให้เธอนอนน้ำลายยืดอยู่บนโซฟาหนังสีดำตัวยาวนี่คนเดียวเนี่ยนะ คนนิสัยไม่ดี! ร่างบางขยับตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง พร้อมกับดึงฮู้ดดี้ให้เข้าที่ แต่จังหวะนั้นเอง สายตาก็เหลือบไปเห็นร่างสูงของใครคนหนึ่งยืนหันหลังให้อยู่ตรงมุมระเบียงกระจกใส คินน์ในชุดเสื้อยืดสีดำสนิทกับกางเกงวอร์มสบายๆ กำลังยืนกอดอกพิงขอบกระจก แสงไฟนีออนจากตึกฝั่งตรงข้ามสะท้อนเข้ากับสันจอกโด่งและกรอบหน้าคมคาย ทว่าสิ่งที่ทำให้พายพายต้องชะงักฝีเท้าลงโดยอัตโนมัติ คือแววตาของเขา สายตาที่กำลังมองตรงมายังโซฟาตัวที่เธอนอนอยู่... สายตาที่เธอบอกไม่ถูกเลยจริงๆ ว่ามันคืออะไร มันไม่ใช่สายตากวนประสาทที่ชอบใช้เวลาแซะเธอในยามปกติ ไม่ใช่แววตาเจ้าเล่ห์เพทุบายยามที่เขาชอบหยอดคำพูดชวนเลี่ยนใส่ และยิ่งไม่ใช่สายตารำคาญใจแบบที่คนปากเสียเขาทำกัน ทว่ามันเป็นสายตาที่... นุ่มนวลอย่างประหลาด อ่อนโยนจนน่าใจหาย และลึกซึ้งเสียจนหัวใจดวงน้อยๆ ของพายพายกระตุกวูบไปชั่วขณะ "ตื่นแล้วเหยื่อผู้เคราะห์ร้าย นึกว่าจะนอนยาวข้ามปีซะอีก" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ ทันทีที่รู้ว่าเธอตื่น คินน์ก็รีบเบือนหน้าหนีไปมองวิวด้านนอกทันทีราวกับกลัวว่าเธอจะจับผิดร่องรอยบางอย่างบนใบหน้าของเขาได้ รอยยิ้มมุมปากที่เป็นเอกลักษณ์กลับมาประดับบนใบหน้าหล่อเหลานั้นอีกครั้ง พร้อมกับท่าทางกวนๆ ที่ทำเอาพายพายอยากจะหยิบพาวเวอร์แบงก์ปาใส่หัวสักที "ใครเป็นเหยื่อคุณฟะ! แล้วนี่แอบมองฉันตอนหลับเหรอ ยัยมายด์ส่งข้อความมาป่วนเนี่ย นายเป็นคนบอกมันใช่ไหมว่าฉันติดอยู่ที่นี่!" พายพายรีบแก้เก้อด้วยการโวยวายเสียงดังใส่ทันที พร้อมกับเดินดุ่มๆ เข้าไปหาเรื่องเพื่อกลบเกลื่อนความวูบไหวแปลกๆ ในอกเมื่อครู่ "โอ๊ะๆๆ อย่ามาปรักปรำคนหล่อใจดีนะคุณสตรีมเมอร์ปากแจ๋ว" คินน์หันกลับมาทำหน้าทะเล้นใส่ทันที สองมือล้วงกระเป๋ากางเกง ย่างสามขุมเข้ามาใกล้จนพายพายต้องถอยหลังกรูดไปชนกับโต๊ะทำงาน "ผมไม่ได้บอกใครทั้งนั้นแหละ ยัยมายด์มันคงใช้พลังจิตสืบราชκαลลับตามประภากอสซิปเกิร์ลของมันมากกว่า... ว่าแต่..." เขาเว้นจังหวะไว้เล็กน้อย นัยน์ตาคมกริบพราวระยับด้วยประกายเจ้าเล่ห์ ขณะก้มตัวลงมาให้อยู่ในระดับสายตาเดียวกับเธอจนระยะห่างลดลงเหลือแค่คืบเดียว ลลมหายใจอุ่นๆ ที่เจือกลิ่นมี้นต์จางๆ ลอยมาปะทะจมูกทำเอาพายพายแทบจะกลั้นหายใจ "ว่า... ว่าอะไรเล่า ถอยไปเลยนะ!" พายพายพยายามดันแผงอกกว้างของเขาออก แต่มีหรือที่แรงแมวอย่างเธอจะสู้แรงช้างสารของนายวิศวะคอมฯ คนนี้ได้ "ตอนนอน... เธอละเมอเรียกชื่อผมด้วยนะรู้ตัวปะ" คินน์กระซิบเสียงพร่า แววตาล้อเลียนเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความแพรวพราวที่จงใจหยอกเย้าให้เธอสติหลุด "บ้า! บ้าสิไม่ว่า ฉันเนี่ยนะจะละเมอเรียกชื่อนาย ฝันไปเถอะ!" พายพายโวยวายหน้าดำหน้าแดง ความร้อนพุ่งปรี๊ดขึ้นมาถึงใบหู ร่างกายร้อนรุ่มราวกับถูกไฟลน ปากก็ปฏิเสธเสียงแข็งแต่หัวใจกลับเต้นรำทำเพลงโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน "อ้าว ไม่จริงเหรอ? งั้นเมื่อกี้ใครกันน้าที่ละเมอพูดว่า... *'คินน์ อย่าทิ้งฉันไปเล่นเกมคนเดียวนะ... ไอ้งั่งเอ๊ย'* เนี่ย เสียงประมาณนี้เลย ซึ้งใจชะมัด" คินน์แกล้งทำเสียงเลียนแบบแถมทำหน้าทำตาประกอบได้อย่างน่าหมั่นไส้ที่สุด "ไอ้... ไอ้คนขี้ตั๊ป! ฉันไม่ได้พูดนะเว้ย!" พายพายเงื้อมือขึ้นทำท่าจะทุบไหล่หนาด้วยความโมโห แต่คินน์กลับไวishกว่า เขารวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอไว้ด้วยมือข้างเดียวได้อย่างง่ายดาย ส่วนมืออีกข้างก็ถือวิสาสะยื่นมาดีดหน้าผากเธอเบาๆ หนึ่งที แป๊ะ! "โอ๊ย! เจ็บนะยะ!" "เจ็บจะได้จำ ว่าอย่ามาปากดีใส่คนหล่อแถวนี้" คินน์หัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี ดวงตาคู่คมจ้องมองใบหน้าที่กำลังบูดบึ้งของเธอด้วยความเอ็นดูที่ปิดไม่มิด "ดึกมากแล้ว เดี๋ยวผมไปส่งที่หอ... ห้ามปฏิเสธ ไม่งั้นผมจะอุ้มพาดบ่าลงไปจริงๆ ด้วย" พายพายฮึดฮัดฟึดฟัดในลำคออย่างขัดใจ แต่ก็ยอมเดินตามหลังเขาแต่โดยดีเพราะรู้ว่าคนอย่างคินน์พูดจริงทำ Theจริงแน่นอน บรรยากาศยามดึกในมหาวิทยาลัยเงียบสงบ ลมเย็นๆ พัดโชยมาปะทะผิวจนพายพายต้องกระชับฮู้ดดี้ให้แน่นขึ้น ระหว่างทางเดินไปยังหอพักหญิง ทั้งคู่ไม่ได้พูดอะไรกันมากมาย มีเพียงเสียงฝีเท้าก้าวเดินที่สอดประสานกันไปตามจังหวะเงียบงัน จนกระทั่งมาถึงหน้าตึกหอพักของเธอ คินน์หยุดเดินและหันกลับมามองหน้าเธอด้วยรอยยิ้มบางๆ ที่ดูจริงจังขึ้นกว่าเดิมเล็กน้อย "ถึงละ ฝันดีนะยัยตัวแสบ พรุ่งนี้ห้ามตื่นสายล่ะ เดี๋ยวผมมารับไปกินชาบูกู้ชีพ" คินน์เอ่ยปากบอกด้วยน้ำเสียงอบอุ่นที่ทำเอาพายพายถึงกับชะงักไป "ใครจะไปกินกับนาย ปะ... ไปนอนไป!" พายพายรีบโบกมือไล่แก้เขิน ก่อนจะหันหลังเตรียมวิ่งหนีเข้าตึกหอพัก แต่จังหวะนั้นเอง... เสียงแจ้งเตือนไลน์จากโทรศัพท์ในมือถือของเธอก็แผดเสียงดังขึ้นอีกรอบ ทว่าคราวนี้ไม่ใช่ยัยมายด์... แต่เป็นหน้าจอข้อความที่เด้งขึ้นมาจากแชตส่วนตัวของคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอเมื่อกี้ต่างหาก! พายพายชะงักเท้า ก้มลงมองหน้าจอโทรศัพท์มือถือด้วยความงุนงง และเมื่อกวาดสายตาอ่านข้อความสั้นๆ ที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอ หัวใจของเธอก็แทบจะหยุดเต้นลงตรงนั้นทันที... *(อ่านแล้ว ห้ามลืมนะว่าเมื่อกี้... ฉันไม่ได้โกหกเรื่องที่เธอละเมอเรียกชื่อฉันจริงๆ หรอกนะ พายพาย)* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาอมยิ้มและอินไปกับความกวนของพ่อหนุ่มวิศวะคนนี้ด้วยนะคะ!