สตรีมเมอร์ตัวแม่กับเด็กติดเกม

"บอกว่าอย่ากวนไงเล่า! ไอ้พี่คินน์บ้า! หลบไปเลยนะ ฉันจะกดอัลติแล้ว!" เสียงโวยวายแหลมสูงดังลั่นห้องสตรีม จนไมโครโฟนคอนเดนเซอร์ราคาแพงแทบจะแตก เสียงคีย์บอร์ดแมคคานิคอลถูกรัวนิ้วใส่จนเกิดเสียงดังปุ๊บปั๊บราวกับประทัดแตกในเทศกาลตรุษจีน ใบหน้าสวยเฉี่ยวของพายพายตอนนี้บิดเบี้ยวด้วยความหัวร้อน ขอบตาดำคล้ำเล็กน้อยจากการอดนอนสะสม แต่ดวงตากลมโตกลับวาวโรจน์ด้วยความแค้นฝังหุ่น หน้าจอคอมพิวเตอร์ขนาดใหญ่โชว์สตรีมสดที่มีผู้ชมพุ่งทะลุหลักหมื่นคนแล้วในตอนนี้ ช่องแชตวิ่งผ่านรัวเป็นน้ำตก ไหลเร็วเสียจนอ่านแทบไม่ทัน *(สตรีมเมอร์สติหลุดอีกแล้ว 555555)* *(วันนี้คุณพายพายดูเกรี้ยวกราดเป็นพิเศษนะคะ)* *(เสียงผู้ชายเมื่อกี้ใครอ่ะ เสียงหล่อมากกก แฟนใหม่หรอแม่)* *(ไอ้หนุ่มวิศวะคนนั้นป่ะที่ชอบมาป่วนช่องอ่ะ)* "ไม่ใช่แฟนเว้ย! พวกเธอตาสว่างกันหน่อยสิคะ คนนี้เขาคือภัยสังคมค่ะภัยสังคม!" พายพายหันไปแหวใส่กล้องเว็บแคมด้วยความหมั่นไส้ ก่อนจะหันขวับไปค้อนใส่ร่างสูงโปร่งที่นั่งไขว่ห้างสบายอารมณ์อยู่บนโซฟาปลายเตียง เจ้าของเรือนผมสีดำสนิทและใบหน้ากวนประสาทกำลังถือแก้วชานมไข่มุกของเธอหน้าตาเฉย แถมยังส่งยิ้มมุมปากแบบที่เธอยากจะเอาเท้าลูบหน้ามาให้ "ปากบอกว่าภัยสังคม แต่เมื่อคืนใครนะ..." คินน์ลากเสียงยาวอย่างจงใจ แววตาพราวระยับเต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์ "ที่ละเมอซุกหมอนแล้วเรียกชื่อฉันว่า... *'พี่คินน์ขา อย่าดุพายเลย'* หื้ม? ใครกันน้า" *ฉ่า!* ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ พายพายรู้สึกเหมือนเลือดในกายสูบฉีดขึ้นมาที่ใบหน้าจนมันแดงแจ๋ ภาพความทรงจำกึ่งฝันกึ่งตื่นเมื่อคืนย้อนกลับเข้ามาในหัว สมองของเธอประมวลผลทันทีว่า *'ไอ้บ้านี่ไม่ได้โกหกเรื่องที่เธอละเมอเรียกชื่อเขาจริงๆ หรอกนะ พายพาย!'* ไอ้บ้าเอ้ย! อยากจะเอาหัวมุดลงไปในใต้โต๊ะคอมพิวเตอร์ซะเดี๋ยวนี้เลยให้ตายสิ! "ฉันไม่ได้พูด! นายหูฝาดไปเองต่างหากไอ้รุ่นพี่ประสาท!" พายพายแว้ดกลับเสียงดังกลบเกลื่อนความเขินอายที่พุ่งทะยานจนควบคุมไม่อยู่ มือบางรีบกดปิดไมโครโฟนชั่วคราวในสตรีม แล้วหันมาแยกเขี้ยวใส่ร่างสูงที่ลุกขึ้นเดินน่อง่องมาหยุดอยู่ข้างเก้าอี้เกมมิ่งของเธอ "เสียงดังแบบนี้ เดี๋ยวเรตติ้งช่องก็ตกหรอกคุณสตรีมเมอร์ตัวแม่" คินน์โน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ รดอยู่ข้างแก้ม กลิ่นน้ำหอมผู้ชายสะอาดๆ ผสมกับกลิ่นความกวนประสาทลอยเข้ามารบกวนประสาทสัมผัส พายพายเผลอกลั้นหายใจโดยอัตโนมัติ หัวใจเจ้ากรรมดันเต้นโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยินเสียงมัน "ถอยไปเลยนะ! ไม่ต้องมาใกล้เลย หน้าไม่อาย!" พายพายใช้มือผลักไหล่กว้างนั้นออกห่าง แต่มีหรือที่คนตัวโตกว่าจะสะเทือน เขากลับฉวยจังหวะนั้นดึงเก้าอี้เลื่อนเข้ามาใกล้เธอมากกว่าเดิม จนตอนนี้ไหล่แทบจะชิดกันอยู่แล้ว "ช่วยไม่ได้นี่นา ก็แขกรับเชิญกิตติมศักดิ์ที่เธอจ้างมาแก้ขัด... เขาอยากจะใกล้ชิดสตรีมเมอร์หน่อยไม่ได้หรือไง" คินน์เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง นัยน์ตาสีเข้มพินิจมองพวงแก้มที่แดงก่ำของคนตัวเล็กด้วยความเอ็นดูระคนขบขัน "ว่าแต่... จะให้ฉันช่วยแบกแรงค์ตาCARRYนี้ไหมล่ะ หรือจะยอมแพ้แล้วคุกเข่าขอร้องดีๆ ล่ะคุณพายพาย" "ฝันไปเถอะ!" พายพายเชิดหน้าขึ้นอย่างไม่ยอมแพ้ แม้ในใจจะรู้ดีว่าลำพังฝีมือตัวเองตอนนี้คงต้านทีมตรงข้ามไม่ไหวเพราะความหัวร้อนครอบงำ "ฉันไม่มีทางขอร้องนายหรอก นายมันก็แค่... แค่เด็กติดเกมที่บังเอิญเรียนวิศวะคอมฯ เท่านั้นแหละ!" "โอ๊ะแรงมาก" คินน์ทำท่าเอามือกุมหน้าอกราวกับโดนยิงด้วยธนูพิษ แต่รอยยิ้มเจ้าเล่ห์บนมุมปากกลับยิ่งกว้างขึ้น "แต่เด็กติดเกมคนนี้แหละ ที่จะพาเธอไต่ขึ้นแรงค์แกรนด์มาสเตอร์คืนนี้... สนใจแลกเปลี่ยนเงื่อนไขอะไรหน่อยไหมล่ะ?" "เงื่อนไขอะไรของนายอีก เล่ห์เหลี่ยมเยอะจริงนะ!" คินน์ไม่ตอบทันที เขายื่นมือเรียวยาวผ่านหน้าเธอไปกดเปิดไมโครโฟนสตรีมด้วยความรวดเร็ว จนเสียงทุ้มต่ำนุ่มนวลของเขาดังทะลุออกไมค์ไปถึงหูของคนดูเป็นหมื่นคนในทันที *(กรี๊ดดดดด เสียงใครอ่ะ ละมุนมากแม่!)* *(คุณคินน์หรอเสียงนี้? กรี๊ดดดด แฟนเด็กสินะคะ)* *(คู่นี้เขายังไงเนี่ย ตีกันทุกวันแต่ตัวติดกันตลอด)* "สวัสดีครับทุกคน..." คินน์เอ่ยทักทายคนดูด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความขี้เล่น ร่างสูงถือวิสาสะวางมือลงบนพนักพิงเก้าอี้ของพายพาย เหมือนเป็นการแสดงความเป็นเจ้าของกลายๆ จนคนโดนกระทำสะดุ้งเฮือก "พอดีสตรีมเมอร์บ้านนี้เขากำลังจะร้องไห้เพราะแพ้ตาติดต่อกัน ผมในฐานะ... เอ่อ... คนดูแลจำเป็น เลยต้องขออาสามาเป็นแขกรับเชิญกิตติมศักดิ์ช่วยกู้หน้าให้สสักหน่อยครับ" "ใครจะร้องไห้ฟะ! พูดมากน่าคินน์!" พายพายหันไปแยกเขี้ยวใส่พร้อมกับจะยื่นมือไปหยิกแขนเขา แต่คินน์ไวว่า จับข้อมือบางทั้งสองข้างรวบไว้ด้วยมือเดียวได้อย่างง่ายดาย แล้วดึงเข้ามาใกล้หน้าจอคอมพิวเตอร์ ภาพบนหน้าจอตอนนี้สะท้อนให้เห็นภาพของหนุ่มวิศวะหน้าหล่อที่กำลังยิ้มกรุ้มกริ่ม กับสาวสวยปากแจ๋วที่กำลังดิ้นขลุกขลักอยู่ในอ้อมแขนกลายๆ ของเขา กลายเป็นภาพคู่สุดสวีทที่ทำเอาช่องแชตแทบแตกเป็นเสี่ยงๆ "ปล่อยนะเว้ย! คนดูเห็นหมดแล้ว!" พายพายกระซิบลอดไรฟันด้วยความเขินจัด หน้าแดงจนลามไปถึงใบหู "ก็ให้เห็นสิ จะได้รู้กันทั่วหน้าว่า..." คินน์ก้มลงกระซิบเบาๆ ข้างใบหูของเธอ น้ำเสียงทุ้มพร่าเต็มไปด้วยความจริงจังที่นานๆ ครั้งจะได้เห็น จนพายพายชะงักกึก ลืมหายใจไปชั่วขณะ *"...ว่าฉันไม่ได้แค่มาช่วยเล่นเกมแก้ขัดหรอกนะพายพาย... แต่ฉันมาเพื่อทวงสัญญาที่เธอเคยบอกว่าจะยอมเป็นแฟนฉัน ถ้าฉันแบกเธอขึ้นแรงค์สูงสุดได้ต่างหากล่ะ"* บรรยากาศในห้องเงียบกริบลงทันที ท่ามกลางเสียงแชตที่ยังคงวิ่งพล่านด้วยความฟิน พายพายเบิกตากว้าง หันขวับไปมองหน้าคนพูดที่จ้องเธอนิ่งด้วยแววตาแพรวพราวที่ซ่อนความจริงจังเอาไว้จนเธออ่านไม่ออก *เดี๋ยวนะ... เธอกsecเธอเคยสัญญาตอนไหนวะเนี่ย?!* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาโบ๊ะบ๊ะและเขินไปด้วยกันกับพายพายและพี่คินน์ในตอนนี้นะคะ!