เส้นแบ่งที่เริ่มเลือนราง

กลิ่นอายของกาแฟคั่วเข้มผสมผสานเข้ากับกลิ่นกายเย็นเยียบและบุคลิกอันตรายของผู้ชายคนนั้นจนเกือบจะกลายเป็นกลิ่นเฉพาะตัวที่วรินธรเริ่มคุ้นชินโดยไม่รู้ตัว ปลายปากกาเพนซิลในมือของสถาปนิกสาวหยุดชะงักลงบนกระดาษไขแผ่นใหญ่ เมื่อเงาร่างสูงใหญ่ของคริสเตียนทาบทับลงมาจนมิดพื้นที่ทำงานทั้งหมด แรงกดดันจากตัวเขาราวกับมวลอากาศที่ลดต่ำลงจนยากจะหายใจ "แปลนห้องนิรภัยชั้นใต้ดินที่คุณแก้ล่าสุด... มันดูเหมือนกรงนกมากกว่าห้องเก็บของมีค่าเสียอีกนะ ไอรีน" น้ำเสียงทุ้มต่ำและแหบพร่ากระซิบอยู่ชิดใบหู ร้อนจนขนอ่อนลุกชันไปทั้งร่าง วรินธรสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ ปลายคางเชิดขึ้นเล็กน้อยตามสัญชาตญาณการปกป้องศักดิ์ศรี แม้แผ่นหลังของเธอจะแนบชิดติดกับแผงอกแข็งแกร่งของเจ้าพ่อคาสิโนเถื่อนที่จงใจก้าวเข้ามาประชิดจนไม่มีช่องว่างให้ขยับหนี "เพราะฉันออกแบบให้มันปลอดภัยจากการโจรกรรม ไม่ใช่การกักขังนักโทษสัญชาตญาณดิบอย่างคุณค่ะ คาลเดรอน" คำตอบยอกย้อนที่เจือไปด้วยความอวดดีทำให้เสียงหัวเราะต่ำในลำคอของคริสเตียนดังขึ้น มือหนาข้างหนึ่งเอื้อมผ่านไหล่บางไปกดทับลงบนปลายปากกาในมือเธอ บังคับให้เส้นดินสอพุ่งเฉียงออกนอกกรอบอย่างไร้ทิศทาง ลมหายใจอุ่นจัดที่เป่ารดต้นคอทำให้สมาธิที่สะสมมาทั้งวันพังทลายลงในพริบตา "ปากเก่งนักนะ..." เขากระซิบชิดรอยต่อระหว่างลำคอและบ่า ลมหายใจร้อนระอุที่ปะทะผิวเนื้อทำให้ร่างบางสะท้านเยือก "แต่แปลก... ยิ่งคุณดื้อเท่าไหร่ ฉันยิ่งอยากเห็นตอนที่คุณครางเรียกชื่อฉันใต้ร่างของฉันมากขึ้นเท่านั้น" วรินธรสะดุ้งสุดตัว มือที่ถือดินสอเกร็งแน่นจนกระดาษขาดวิ่น เธอบิดตัวหมายจะหันไปเผชิญหน้าและต่อIว่าให้สาสม แต่ทว่าวงแขนแกร่งราวกับคีมเหล็กกลับรวบเอวบางไว้แน่น ลากดึงเธอให้ถอยหลังจนแผ่นหลังแนบติดกับสรีระกำยำอย่างไม่มีทางหลีกหนี ดวงตาสีเทาเข้มคู่นั้นเต็มไปด้วยประกายความกระหายที่ดิบเถื่อนและชัดเจนจนน่ากลัว มันไม่ใช่แค่ความต้องการทางกาย แต่มันคือการประกาศความเป็นเจ้า M ที่ไม่ยอมให้ใครมาแตะต้อง "ปล่อยนะ..." เสียงของเธอสั่นพร่าโดยไม่ตั้งใจ เมื่อปลายนิ้วหยาบกร้านของเขาเริ่มลากไล้ผ่านสาบเสื้อเชิร์ตเนื้อบาง เข้าไปสัมผัสกับผิวเนื้ออุ่นร้อนที่สั่นระริก "คุณไม่มีสิทธิ์มา..." "ฉันมีสิทธิ์ทุกอย่างบนตัวคุณ ตั้งแต่วินาทีที่คุณก้าวเข้ามาในอาณาจักรของฉัน ไอรีน" คริสเตียนตัดบทด้วยน้ำเสียงที่เฉียบขาดและเยียบเย็น ทว่าสัมผัสที่ไล้ตามแนวสันหลังกลับร้อนรุ่มราวกับเปลวไฟ เขาพลิกร่างบางให้หันมาเผชิญหน้า ก่อนจะดันเธอล้มลงไปบนโซฟาหนังสีเข้มตัวใหญ่กลางห้องทำงานอย่างไร้ความปรานี ร่างสูงทาบทับลงมาทันทีโดยไม่เปิดโอกาสให้เธอได้ตั้งตัว น้ำหนักตัวที่กดทับลงมาทำให้วรินธรแทบหายใจไม่ออก ทว่าสิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่าคือแววตาของนักล่าที่จ้องมองมา ราวกับเสือดาวที่เจอเหยื่ออันโอชะและไม่มีวันปล่อยให้หลุดมือ ริมฝีปากหยักลึกทาบทับลงมาอย่างไร้การปรานี บดขยี้กลีบปากนุ่มของเธอด้วยความเร่าร้อนและดิบเถื่อนในคราวเดียว วรินธรพยายามเบือนหน้าหนีและทุบตีอกแกร่งด้วยเรียวแรงทั้งหมดที่มี แต่มันกลับยิ่งกระตุ้นให้เขารุกหนักหน่วงยิ่งขึ้น มือใหญ่ข้างหนึ่งรวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอตรึงไว้เหนือศีรษะด้วยมือเดียวอย่างง่ายดาย ขณะที่มืออีกข้างสอดลึกเข้าไปใต้เนื้อผ้า ไล้สัมผัสไปตามส่วนโค้งเว้าของสรีระด้วยความชำนาญและหิวกระหาย ความต้านทานที่เคยมีค่อยๆ ละลายหายไปกับรสจูบอันดุดันที่หลอมรวมสติสัมปชัญญะของเธอให้มอดไหม้ ความอุ่นร้อนที่แผ่ซ่านจากปลายนิ้วของเขาทำให้ลมหายใจของหญิงสาวขาดหฝ้วง ร่างกายที่เคยแข็งขืนเริ่มอ่อนยวบยาบและตอบสนองต่อสัมผัสวาบหวามอย่างน่าละอาย วรินธรเผยอริมฝีปากออกอย่างไร้เรี่ยวแรง เปิดทางให้ลิ้นร้อนซัด 0 สอดแทรกเข้ามาตักตวงความหวานล้ำอย่างเอาแต่ใจ เสียงหอบหายใจและเสียงครางแผ่วเบาที่หลุดรอดออกมาจากลำคอยิ่งทำให้ดวงตาของคริสเตียนลุกโชนไปด้วยไฟปรารถนา นี่ไม่ใช่แค่เกมแห่งอำนาจ แต่มันคือการพ่ายแพ้ต่อสัญชาตญาณที่ทั้งคู่ต่างปฏิเสธไม่ได้ เมื่อริมฝีปากหนาผละลงมาซุกไซร้ซอกคอขาวผ่อง ขบเม้มสร้างร่องรอยแสดงความเป็นเจ้าของอย่างชัดเจน ร่างกายของวรินธรก็แอ่นรับสัมผัสด้วยความสั่นสะเทือน ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีถูกแผดเผาจนหมดสิ้น เหลือเพียงความปรารถนาอันตรายที่โอบกอดพวกเขาทั้งคู่ไว้ในความมืดมิดของห้องทำงาน ทว่า ในขณะที่อารมณ์รักกำลังพุ่งทะยานขึ้นสู่จุดสูงสุด เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งติดต่อกันอย่างเร่งรีบ ตามด้วยเสียงของลูคัสที่ลอดผ่านเข้ามาด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด "นายครับ... คนจากตระกูลเวนเดลบุกเข้ามาถึงชั้นล็อบบี้แล้วครับ พวกมันบอกว่าต้องการตัวคุณวรินธร!" คริสเตียนหยุดการเคลื่อนไหวทันที นัยน์ตาสีเทาเข้มหรี่แคบลงอย่างอันตราย รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากร่างหนาราวกับภูเขาไฟที่พร้อมจะระเบิด เขาก้มลงกระซิบชิดริมฝีปากบวมเจ่อของหญิงสาวด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ "ดูเหมือนจะมีคนอยากตาย... ก่อนที่เราจะเคลียร์กันเสร็จเสียอีกนะ ไอรีน" กุหลาบอาบแสงจันทร์