แรงปรารถนาในความมืด

กลิ่นไวน์แดงวินเทจราคาแพงระเหยผสมผสานกับความเงียบงันอันน่าอึดอัดภายในห้องทำงานส่วนตัวของคฤหาสน์คาลเดรอน บรรยากาศรอบตัวหนาหนักจนแทบหายใจไม่ออก วรินธรยืนนิ่งอยู่หลังโต๊ะทำงานหินอ่อนสีดำสนิท แววตาของเธอแข็งกร้าวแต่ซ่อนความไหววับยามจ้องมองร่างสูงใหญ่ที่ก้าวเข้ามาประชิดตัวอย่างเงียบเชียบราวกับเสือดาวล่าเหยื่อ "คิดว่ารอดพ้นไปได้ง่ายๆ งั้นหรือ... ไอรีน" เสียงทุ้มต่ำและแหบพร่าของคริสเตียนดังขึ้นชิดริมหู ร่างหนาของเจ้าพ่อคาสิโนเถื่อนกักตัวเธอไว้ระหว่างพนักพิงเก้าอี้หนังแท้กับแผงอกกำยำ กลิ่นกายบุรุษผสมโคโลญจน์ราคาแพงแผ่ซ่านความดิบเถื่อนจนเธอต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก วรินธรเชิดหน้าขึ้น แม้หัวใจจะเต้นระรัวราวกับกลองศึก เธอยังคงรักษาความเย่อหยิ่งไว้ในแววตา "ฉันไม่ได้พยายามหนี แค่กำลังจะออกไปจากขุมนรกของคุณ... ปล่อย!" "นรกงั้นรึ?" คริสเตียนแค่นหัวเราะในลำคอ มือหนาร้อนจัดราวกับเตาไฟเอื้อมไปบีบปลายคางมนไว้มั่น บังคับให้เธอแหงนเงยรับสัมผัสอันดุดัน "เธอยังไม่เคยสัมผัสกับความร้อนแรงที่แท้จริงของนรกขุมนี้ด้วยซ้ำ เด็กน้อย... อย่าท้าทายความอดทนของฉัน" นิ้วแกร่งลากไล้ผ่านกรอบหน้าเรียวลงมาถึงลำคอระหง วรินธรสะấuเฮือกด้วยความวาบหวามที่พุ่งพล่านสวนทางกับสัญชาตญาณการป้องกันตัว เธอยกมือขึ้นหมายจะผลักไสแผงอกนั้น แต่กลับถูกมือใหญ่วัดรวบข้อมือทั้งสองข้างไขว้ขึ้นเหนือศีรษะด้วยมือเดียวอย่างง่ายดาย แรงปะทะระหว่างความดื้อรั้นและอำนาจมืดบีบอัดจนอากาศรอบตัวแทบหลอมละลาย "คุณมันคนป่าเถื่อน..." เสียงของเธอสั่นพร่าเมื่อริมฝีปากหยักลึกของเขาโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกชนกัน "ใช่... และเธอคือคนเดียวที่ปลุกสัญชาตญาณดิบพวกนี้ขึ้นมา" ริมฝีปากร้อนจัดทาบทับลงมาอย่างไร้ความปรานี รสจูบในคราแรกเต็มไปด้วยการลงทัณฑ์และการครอบครอง ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความเร่าร้อนดุดันที่สูบ100% ลมหายใจของหญิงสาวไปจนหมดสิ้น วรินธรพยายามเบือนหน้าหนีแต่ไร้ผล เรียวปากของเขาบดขยี้ เรียกร้อง และกวาดต้อนความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ ลิ้นร้อนเกี่ยวพันกับความนุ่มหยุ่นจนเธอแทบละลายคาอ้อมแขน ความตึงเครียดที่สะสมมานานระเบิดออกเป็นแรงปรารถนาอันตราย แรงขัดขืนของสถาปนิกสาวค่อยๆ อ่อนระทวยลงเปลี่ยนเป็นการจิกปลายนิ้วลงบนไหล่กว้างเพื่อยึดเหนี่ยว ร่างกายของทั้งคู่แนบชิดกันจนสัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวเร็วดั่งกลองเพลิง คริสเตียนผละริมฝีปากออกเพียงนิดเพื่อมองดูดวงหน้าที่แดงก่ำและริมฝีปากบวมเจ่อ แววตาคมกริบของมาเฟียหนุ่มฉายประกายความกระหายหิวที่ปิดไม่มิด มือใหญ่เลื่อนลงมาตามแนวโค้งเว้าของเอวคอดกิ่วผ่านเนื้อผ้าซาตินบางเบา ลูบไล้ปลุกเร้าสรีระจนวรินธรสะดุ้งเฮือกและส่งเสียงครางแผ่วเบาในลำคอด้วยความสั่นสะท้าน "คริสเตียน... อย่า..." เธอกลืนคำปฏิเสธลงคอเมื่อสัมผัสร้อนลากผ่านจุดอ่อนไหว แรงดึงดูดระหว่างพวกเขารุนแรงเกินกว่าจะต้านทาน ร่างบางถูกอุ้มลอยขึ้นและวางราบลงบนโต๊ะทำงานกว้าง เอกสารและแปลนสถาปัตยกรรมกระจัดกระจายหล่นลงพื้นไร้ความหมาย คริสเตียนทาบทับร่างหนาลงมา กักขังเธอไว้ใต้ร่างที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามและพลังอำนาจ ดวงตาคมดุจเหยี่ยวจ้องมองเรือนร่างใต้ร่มผ้าด้วยความหลงใหลและกระหายใคร่ครวญ "เธอเลือกเองนะ ไอรีน... ที่เดินเข้ามาในกรงของฉัน" ค่ำคืนอันเงียบงันในคฤหาสน์ถูกกลืนกินด้วยเสียงหอบหายใจและสัมผัสวาบหวามที่ไร้การควบคุม เสื้อผ้าเนื้อดีถูกปลดเปลื้องออกทีละชิ้นท่ามกลางแสงจันทร์สลัวที่สาดส่องผ่านกระจกบานใหญ่ เปลวเพลิงแห่งความเสน่หาแผดเผาทุกความลังเล รสสัมผัสอันเร่าร้อน ดิบเถื่อน แต่เปี่ยมด้วยความลึกซึ้งหลอมรวมคนทั้งสองเข้าด้วยกัน ท่ามกลางเสียงกระซิบพร่าและแรงอารมณ์ที่โหมกระหน่ำจนถึงจุดสูงสุดแห่งความสุขสม เวลาผ่านไปเนิ่นนานเท่าไหร่ไม่มีใครล่วงรู้ ท่ามกลางความเงียบสงบที่เหลือเพียงเสียงลมหายใจสม่ำเสมอ วรินธรนอนซบอยู่บนแผงอกกว้าง เปลือกตาปิดสนิทด้วยความเหนื่อยอ่อน ขณะที่มือเรียวของคริสเตียนยังคงลูบไล้เส้นผมยาวสลวยของเธออย่างหลงใหล ทว่า ในความเงียบงันนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งอย่างเร่งรีบจากภายนอกห้อง "นายครับ... เกิดเรื่องใหญ่แล้ว ทางฝั่งคาสิโนใต้ดินตรวจพบร่องรอยของหนอนบ่อนไส้ และ... คนคนนั้นกำลังถือแปลนก่อสร้างล็อตสุดท้ายที่หายไปครับ" เสียงของลูคัสลอดผ่านบานประตูเข้ามาทำลายบรรยากาศทั้งหมดลงในพริบตา คริสเตียนชะงักมือที่ลูบไล้ แววตาที่เคยฉายแววเสน่หาเปลี่ยนกลับมาเป็นความเย็นยะเยือกและดุดันดั่งน้ำแข็งขั้วโลกในเสี้ยววินาที เขาก้มมองหญิงสาวในอ้อมแขนที่ลืมตาขึ้นทันทีด้วยความตกใจ และก่อนที่วรินธรจะทันได้เอ่ยปากแก้ตัวใดๆ นิ้วแกร่งก็เชยคางเธอขึ้น บังคับให้สบตาคมกริบที่เต็มไปด้วยคำถามอันตราย "ดูเหมือนว่า... ความลับของเธอกำลังจะถูกเปิดเผยแล้วสินะ ไอรีน" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ห้วงเสน่หาอันตรายนี้ไปพร้อมกับกุหลาบอาบแสงจันทร์นะคะ