กรงขังชั่วคราว

“คุณไม่มีสิทธิ์มาบงการชีวิตฉัน คริสเตียน!” เสียงหวานที่กรีดร้องออกมาด้วยความโกรธเกรี้ยวสะท้อนก้องไปทั่วห้องโถงหินอ่อนโอ่อ่าของคฤหาสน์หลังใหญ่ ทว่ามันกลับไม่ระคายหูร่างสูงใหญ่ที่ยืนกอดอกนิ่งสนิทอยู่เบื้องหน้าเลยแม้แต่น้อย คริสเตียน คาลเดรอน ปรายตามองสถาปนิกสาวผู้กำลังพยายามปกป้องศักดิ์ศรีอันเปราะบางของตัวเองด้วยแววตานิ่งสนิท ราวกับพายุปะทะภูเขาหินผา ความดุดันและอำนาจดิบเถื่อนที่แผ่ออกมาจากตัวเขากดทับบรรยากาศรอบตัวให้หนักอึ้งจนแทบหายใจไม่ออก นี่คือตอนที่ 5 ของ “เจ้าพ่อคาสิโนเถื่อนกับสถาปนิกสาวผู้ไม่ยอมก้มหัว” ในตอนที่ชื่อว่า “กรงขังชั่วคราว” ที่กุหลาบอาบแสงจันทร์ตั้งใจร้อยเรียงความเร่าร้อนและตึงเครียดนี้มาเสิร์ฟให้ทุกท่านค่ะ หลังจากเหตุการณ์ลอบทำร้ายที่ไซต์งานก่อสร้างคาสิโนแห่งใหม่เมื่อคืนก่อน คริสเตียนไม่ยอมปล่อยให้วรินธรกลับไปเผชิญอันตรายที่คอนโดมิเนียมส่วนตัวของเธออีกต่อไป อำนาจมืดในมือของเจ้าพ่อหนุ่มและศัตรูทางธุรกิจที่จ้องจะเล่นงานเขา ทำให้ ‘ไอรีน’ กลายเป็นเป้าหมายโดยปริยาย และทางเดียวที่จะควบคุมสถานการณ์ทั้งหมดได้ คือการดึงเธอเข้ามาขังไว้ในกรงทองแห่งนี้... คฤหาสน์ไร้ทางออกที่ตั้งอยู่บนหน้าผาสูงชัน “สิทธิ์ของผมเหรอ, ไอรีน?” คริสเตียนทวนคำ เสียงทุ้มต่ำและแหบพร่าดังขึ้นพร้อมกับก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวเธอทีละก้าวอย่างเชื่องช้า ทว่าทรงพลัง “จำไม่ได้หรือไงว่าเมื่อคืนใครเป็นคนร้องขอชีวิต... และใครที่เป็นคนปกป้องเธอจากกระสุนนัดนั้น” วรินธรสะอึก ถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังบางชนเข้ากับบานประตูไม้เนื้อแข็งหนาหนัก เธอกัดริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ความดื้อรั้นในแววตาสีเข้มฉายชัดขึ้นมากลบความหวาดกลัว “ฉันไม่ได้ขอให้คุณช่วย! และฉันก็ไม่ใช่สัตว์เลี้ยงในกรงของคุณที่จะต้องมาคอยกักบริเวณตามอำเภอใจ!” “แต่เธออยู่ใต้ ‘การคุ้มครอง’ ของผม... และในอาณาจักรของผม คำสั่งของผมคือ ‘กฎหมาย’ เสมอ” พรึบ! ร่างสูงใหญ่พุ่งเข้าประชิดตัวเธอในเสี้ยววินาที มือหนาคว้าหมับเข้าที่ข้อมือเรียวเล็กแล้วตรึงมันไว้เหนือศีรษะของเธอด้วยมือข้างเดียวอย่างง่ายดาย แรงบีบหนักหน่วงจนกระดูกข้อมือแทบร้าว แต่วรินธรไม่มีทีท่าว่าจะยอมจำนน เธอกัดฟันกรอด เงยหน้าขึ้นสบตาเขาด้วยความดุดันไม่แพ้กัน ลมหายใจอุ่นร้อนของทั้งคู่ปะทะกันจนรับรู้ได้ถึงอัตราการเต้นของหัวใจที่เต้นระรัวในอก กลิ่นกายเฉพาะตัวของคริสเตียน—กลิ่นบุหรี่ราคาแพงผสมกับกลิ่นอายความอันตรายและบุรุษเพศ—โอบล้อมร่างของเธอไว้ทุกทิศทาง มันเป็นกลิ่นที่น่ารังเกียจในความรู้สึกของเธอ แต่ในขณะเดียวกัน มันกลับสั่นคลอนสติสัมปชัญญะของเธอให้พังทลายลงทีละน้อย “ปล่อยฉันนะ ไอ้คนเผด็จการ!” เธอพยายามบิดข้อมือหนี แต่ยิ่งดิ้นรนมากเท่าไหร่ ร่างแกร่งที่ทาบทับลงมาก็ยิ่งเบียดชิดเข้าหามากเท่านั้น จนหน้าอกอิ่มแนบชิดกับแผงอกกว้างที่มีมัดกล้ามเนื้อแน่นขนัดภายใต้เสื้อเชิ้ตสีดำ คริสเตียนก้มหน้าลงมา กระซิบชิดริมใบหูเล็กด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่าด้วยแรงปรารถนาอันดิบเถื่อน “ดิ้นไปเถอะ... ยิ่งเธอต่อต้านผมมากเท่าไหร่ ผมก็ยิ่งอยากทำลายความพยศในตัวเธอนัก สถาปนิกคนสวย” สัมผัสจากลมหายใจร้อนผ่าวที่เป่ารดต้นคอทำให้ขนกายของวรินธรลุกชัน เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากเมื่อปลายนิ้วหยาบกร้านของเขาเริ่มลูบไล้ขึ้นมาจากข้อมือ เลื้อยผ่านท้องแขนเรียวเนียน และหยุดอยู่ที่คางมน บังคับให้เธอต้องเงยหน้าขึ้นรับรสจูบที่เธอไม่ได้ร้องขอ “อื้อ...!” ริมฝีปากหนาร้อนระอุฉกวูบลงมาปิดกั้นเสียงต่อต้านทั้งหมดไว้ในลำคอ มันไม่ใช่จูบแห่งความอ่อนโยน แต่มันคือการประกาศิตและการลงทัณฑ์ รสจูบที่ทั้งดุดัน เร่าร้อน และเอาแต่ใจ รุกรานเข้ามาในโพรงปากหวานอย่างไม่เปิดโอกาสให้เธอได้ตั้งตัว วรินธรพยายามเบือนหน้าหนีและทุบตีอกกว้างเพื่อประท้วง แต่แรงแค่นั้นมันช่างน้อยนิดเหลือเกินเมื่อเทียบกับเสือร้ายที่กำลังหิวกระหาย มือหนาเลื่อนลงมาโอบรอบเอวคอดกิ่ว รั้งร่างบางให้แนบชิดสนิทจนไม่มีช่องว่างระหว่างกัน ความอบอุ่นจากฝ่ามือของเขาที่ลูบไล้อยู่ใต้ร่มผ้าทำเอาผิวเนื้อของเธอกรีดร้องด้วยความสั่นสะท้าน รสจูบที่ดุดันเริ่มเปลี่ยนเป็นความลึกซึ้งและเรียกร้อง ลิ้นร้อนเกี่ยวพันตวัดดูดกลืนลมหายใจของเธอจนสมองขาวโพลน ขาทั้งสองข้างแทบหมดแรงทรุดลงไปกองกับพื้น หากไม่ได้อ้อมแขนแข็งแกร่งของเขาที่โอบอุ้มรับน้ำหนักเธอไว้ทั้งหมด เนิ่นนานกว่าที่คริสเตียนจะยอมผละริมฝีปากออกอย่างเสียดาย ดวงตาคมกริบสีนิลกาฬจ้องมองริมฝีปากบวมเจ่อและแดงก่ำของหญิงสาวด้วยความพึงพอใจ หน้าอกของวรินธรกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรงตามจังหวะหอบหายใจ ดวงตากลมโตฉ่ำน้ำมองเขาด้วยความโกรธแค้นปะปนกับความสั่นไหวที่เธอเกลียดชังตัวเองเหลือเกินที่มันเกิดขึ้น “จำไว้ว่านี่คือบ้านของเธอ... และเตียงของเธอ ก็คือเตียงเดียวกับผม ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป” คริสเตียนกระซิบเสียงต่ำชิดริมฝีปากเธอ ก่อนจะปล่อยข้อมือให้เป็นอิสระแล้วหันไปส่งสัญญาณให้ลูคัสที่ยืนรออยู่มุมมืดของโถงทางเดิน “จัดการข้าวของของเธอให้เรียบร้อย แล้วพาเธอไปที่ห้องนอนใหญ่” “ครับนายท่าน” ลูคัสก้มศีรษะรับคำสั่งอย่างนอบน้อม วรินธรยืนนิ่งตัวแข็งทื่อในกรงขังชั่วคราวที่เต็มไปด้วยไฟปรารถนาอันตรายนี้ ความอึดอัดและแรงกดดันทำให้เธอรู้ซึ้งแล้วว่า การก้าวเข้ามาพัวพันกับเจ้าพ่อคาสิโนเถื่อนอย่างคริสเตียน คาลเดรอน คือความผิดพลาดครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิต ทว่า... ในวินาทีที่เธอกำลังจะหันหลังเดินขึ้นบันไดตามคำสั่ง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนพร้อมกับเสียงเคาะประตูกُرนดังสนั่นจากด้านนอกคฤหาสน์ก็ดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน ปัง! ปัง! ปัง! “นายครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ... สายของเราแจ้งมาว่า ‘มาร์โก’ ส่งคนบุกรุกเข้ามาทางเขตแดนด้านหลังคาสิโน และมัน... กำลังมุ่งหน้ามาที่คฤหาสน์หลังนี้ครับ!” คริสเตียนหันขวับไปมองทางประตูด้วยแววตาวาวโรจน์ รังสีอำมหิตพวยพุ่งออกมาจากร่างสูงทันที บรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงจนติดลบในพริบตาเดียว แต่วรินธรกลับหน้าซีดเผือด เมื่อได้ยินชื่อของ ‘มาร์โก’—อดีตคู่หมั้นทางธุรกิจที่เธอพยายามหนีตายมาตลอด... และเขากำลังมาที่นี่เพื่อกระชากความลับที่เธอซ่อนไว้! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ห้วงเสน่หาอันตรายนี้ไปพร้อมกับกุหลาบอาบแสงจันทร์นะคะ