คำเตือนจากกระสุนนัดแรก

กลิ่นดินปืนและคาวเลือดจางๆ ที่ลอยอวลอยู่ภายในห้องทำงานส่วนตัวของคริสเตียน คาลเดรอน ไม่ใช่สิ่งที่น่ารื่นรมย์นัก แต่สำหรับมาเฟียเจ้าของอาณาจักรคาสิโนใต้ดินอย่างเขา มันคือกลิ่นอายของสงครามที่คุ้นเคย และเป็นเครื่องเตือนใจว่าศัตรูในเงามืดกำลังเคลื่อนไหว "ดูเหมือนความลับของเธอกำลังจะถูกเปิดเผยแล้วนะ... คนสวย" เสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงคำรามของสัตว์ร้ายในกรงขังดังขึ้น พร้อมกับร่างสูงใหญ่ที่ก้าวเข้ามาประชิดตัววรินธร สถาปัตยกรรมแห่งเรือนร่างของเธอสั่นเทาเล็กน้อยภายใต้ชุดสูทเข้ารูปสีเข้ม แต่ทว่าแววตาคู่คมที่เงยขึ้นสบตากลับไม่ได้แสดงความหวาดกลัวออกมาเลยแม้แต่น้อย "ฉันไม่มีความลับอะไรทั้งนั้น... คริสเตียน" วรินธรเค้นเสียงลอดไรฟัน พยายามรักษาพื้นที่ส่วนตัวของตนเองเอาไว้ แม้ว่าแผ่นหลังจะชนเข้ากับผนังห้องกระจกนิรภัยที่มองเห็นวิวทิวทัศน์ยามค่ำคืนของมหานครเบื้องล่างเสียแล้ว คริสเตียนแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาสีอำพันเข้มจดจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตากลมโตราวกับจะค้นหาคำตอบที่เธอจงใจซ่อนเร้น นิ้วเรียวแกร่งเอื้อมขึ้นเกลี่ยปอยผมที่หลุดลุ่ยข้างแก้มเนียนอย่างถือวิสาสะ สัมผัสจากปลายนิ้วที่หยาบกร้านเล็กน้อยตามวิถีชีวิตของชายผู้ผ่านความตายมาโชกโชน ทำให้ผิวเนื้อของเธอกรีดร้องด้วยความสั่นสะท้าน แรงดึงดูดอันตรายระหว่างพวกเขารุนแรงเสียจนอากาศรอบตัวคล้ายจะเบาบางลงทุกที ทว่า... ก่อนที่ริมฝีปากหยักลึกจะได้โน้มลงมาบดKขยี้ความอวดดีของเธอ เสียงระเบิดสนั่นหวั่นไหวก็ดังผ่าความเงียบขึ้นจากชั้นล่างของอาคาร! เปรี้ยง! แรงสั่นสะเทือนทำให้กระจกนิรภัยด้านหลังสั่นระริก คริสเตียนเปลี่ยนสีหน้าจากความเร่าร้อนเมื่อครู่เป็นความเหี้ยมเกรียมในเสี้ยววินาที ร่างสูงกระชากตัววรินธรให้หลบมาอยู่ด้านหลังด้วยสัญชาตญาณดิบเถื่อน ก่อนที่กระสุนปืนนัดแรกจะพุ่งทะลุกระจกเข้ามาฝังลงบนพรมราคาแพงห่างจากจุดที่พวกเขายืนอยู่ไม่ถึงคืบ! "หมอบลง!" คริสเตียนคำรามลั่น พร้อมกับชักอาวุธปืนพกสีดำสนิทออกจากเอวอย่างไร้ความลังเล แววตาของเขาในตอนนี้ดุดันและไร้ซึ่งความปรานีราวกับมัจจุราชที่พร้อมปลิดชีพทุกคนที่กล้าล้ำเส้น "เกิดอะไรขึ้น..." วรินธรครางแผ่ว หัวใจเต้นรัวระรัวจนแทบกระเด็นหลุดออกมาจากอก กลิ่นอายความตายไม่ได้อยู่แค่ในจินตนาการอีกต่อไป แต่มันกำลังคืบคลานเข้ามาใกล้ตัวเธอทุกที ลูคัส มือขวาคนสนิทพังประตูห้องทำงานเข้ามาด้วยความกระhืบกระหัน ลมหายใจหอบกระเสือกกระสนพร้อมรายงานสถานการณ์ด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด "นายครับ! ฝ่ายตรงข้ามส่งสาส์นเตือน... พวกมันส่งมือดีพร้อมระเบิดเพลิงบุกเข้ามาทางลานจอดรถ VIP แรงระเบิดทำให้ระบบรักษาความปลอดภัยทั้งหมดขัดข้องครับ" คริสเตียนขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นชัดเจน ดวงตาดุดันกวาดมองไปรอบห้องก่อนจะมาหยุดที่ร่างของสถาปนิกสาวที่ติดร่างแห่เข้ามาอยู่ในสถานการณ์เสี่ยงตายนี้อย่างเลี่ยงไม่ได้ สาส์นเตือนจากศัตรูทางธุรกิจไม่ได้พุ่งเป้ามาที่ทรัพย์สินหรือคาสิโนของเขาเพียงอย่างเดียว แต่มันเจาะจงมาที่ "จุดอ่อน" ที่พวกมันคิดว่าเขากำลังให้ความสนใจ "พวกมันต้องการประกาศสงคราม" คริสเตียนพูดลอดไรฟัน ร่างกายกำยำแผ่รังสีอำมหิตออกมาอย่างน่ากลัว เขาก้มลงคว้าข้อมือเรียวของวรินธรแล้วออกแรงดึงให้ลุกขึ้นยืนด้วยความเร็วที่ไม่อาจขัดขืน "ตามฉันมา ถ้าเธอไม่อยากตายอยู่ที่นี่" "ปล่อยนะ! ฉันไม่ใช่สมบัติของคุณ ทำไมฉันต้องวิ่งหนีไปกับคุณด้วย!" วรินธรพยายามสะบัดข้อมือออกด้วยความดื้อรั้น ศักดิ์ศรีค้ำคอทำให้เธอไม่ยอมตกเป็นผู้ตามในเกมนี้ แม้ว่ารอบตัวจะเต็มไปด้วยเสียงปืนและควันไฟที่เริ่มลอยเข้ามาตามช่องลมแล้วก็ตาม คริสเตียนหยุดกงเล็บมรณะที่พันธนาการเธอไว้ เขาหันกลับมาประชิดตัววรินธรด้วยความรวดเร็ว มือหนาข้างหนึ่งรวบเอวคอดกิ่วของเธอเข้าหาตัวจนแนบชิด ไม่มีช่องว่างให้อากาศแทรกผ่าน กลิ่นกายหอมกรุ่นของเธอยังคงวนเวียนอยู่ปลายจมูกท่ามกลางกลิ่นดินปืน "เพราะตอนนี้... เธออยู่ในอาณาจักรของฉัน และไม่มีใครหน้าไหนมีสิทธิ์แตะต้องของๆ ฉันทั้งนั้น แม้แต่ความตายก็ไม่มีสิทธิ์!" เสียงทุ้มต่ำคาดคั้นดุดัน แววตาร้าวลึกที่มองมาเต็มไปด้วยความหวงกระหายผสมผสานกับความโกรธเกรี้ยวที่ศัตรูบังอาจรุกล้ำอาณาเขตของเขา ก่อนที่วรินธรจะทันได้โต้เถียงอะไรกลับไป ลูคัสก็ส่งเสียงเตือนลั่นห้อง "นายครับ! มันกำลังขึ้นมาทางบันไดหนีไฟแล้ว อีกสิบวินาทีถึงหน้าห้องนี้!" คริสเตียนไม่รอช้า เขาตวัดแขนอุวรินธรขึ้นแนบอกในท่าอุ้มเจ้าสาวอย่างง่ายดายท่ามกลางเสียงประท้วงที่ขาดห้วงของเธอ ร่างบางดิ้นรนทุบตีไหล่กว้างแต่ก็ไร้ผลเมื่อเจอเข้ากับพละกำลังอันมหาศาลของเจ้าพ่อคาสิโนเถื่อน พวกเขาพากันหลบหนีผ่านทางลับหลังห้องทำงานที่เชื่อมต่อไปยังอุโมงค์ใต้ดินส่วนตัว แรงระเบิดลูกที่สองตามมาติดๆ จนเพดานห้องทำงานพังครืนลงมาต่อหน้าต่อตา ทว่าในความมืดสลัวของทางเดินลับนั้น แผ่นอกกว้างที่แนบชิดและลมหายใจร้อนผ่าวของชายหนุ่มกลับทำให้หัวใจของวรินธรก드ดันด้วยความรู้สึกแปลกประหลาด—ความหวาดกลัวถูกแทนที่ด้วยแรงปรารถนาอันตรายที่เธอเองก็ไม่อาจปฏิเสธได้ เมื่อคริสเตียนวางเธอลงในพื้นที่ปลอดภัยของห้องนิรภัยลับใต้ดิน แสงไฟสลัวสาดส่องกระทบใบหน้าคมคายที่เต็มไปด้วยคราบเขม่าควัน เขากลับไม่ยอมถอยห่างออกไป มือหนาตรึงร่างเธอไว้กับผนังเย็นเฉียบ ปิดกั้นทุกทางหนีด้วยแขนทั้งสองข้าง ลมหายใจร้อนรุ่มปะทะเข้าหากันจนรับรู้ถึงรสชาติของความตึงเครียดที่พุ่งสูงถึงขีดสุด "คิดเหรอว่าเรื่องนี้จะจบลงแค่วิ่งหนี..." คริสเตียนกระซิบชิดริมหูกระเส่า น้ำเสียงแหบพร่าเต็มไปด้วยแรงอารมณ์ที่คุกรุ่นอยู่ภายใน "ในเมื่อเธอเลือกที่จะก้าวเข้ามาในโลกของฉันตั้งแต่แรก... เธอก็เตรียมตัวรับผลที่จะตามหลังจากกระสุนนัดแรกนี้ได้เลย, ไอรีน" เขาก้มลงประกบจูบกลีบปากอิ่มอย่างไร้ความปรานี รสจูบดิบเถื่อน ดุดัน และเต็มไปด้วยความกระหายหิวแผดเผาสติสัมปชัญญะของเธอจนแตกกระเจิง วรินธรพยายามจะผลักไสแต่เรียวปากกลับถูกบดขยี้จนเผยอรับสัมผัสวาบหวามที่ดึงเธอดิ่งลงสู่ห้วงเสน่หาอันไร้ทางออกอย่างรวดเร็ว ทว่า... ในวินาทีที่ความเร่าร้อนกำลังจะหลอมรวมพวกเขาร่างเป็นหนึ่งเดียว เสียงสัญญาณเตือนภัยดิจิทัลในห้องนิรภัยก็ดังขึ้นกะทันหัน พร้อมกับหน้าจอหลักที่ปรากฏภาพจากกล้องวงจรปิดรอบนอก—บุคคลลึกลับในชุดสูทสีดำสนิทผู้ยืนอยู่ท่ามกลางซากปรักหักพังกำลังยกโทรศัพท์ขึ้นแนบหู และรอยยิ้มเยือกเย็นที่มุมปากของมันก็สะท้อนผ่านหน้าจอเข้ามาโดยตรง ทำให้คริสเตียนต้องชะงักกึก ดวงตาสีอำพันเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกตะลึงเมื่อตระหนักได้ว่า... ศัตรูไม่ได้ต้องการแค่ทำลายคาสิโนหรือขู่ฆ่า แต่พวกมันกำลังเล่นเกมจิตวิทยาที่เหนือชั้นกว่านั้นมาก! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ห้วงเสน่หาอันตรายนี้ไปพร้อมกับกุหลาบอาบแสงจันทร์นะคะ