รอยแผลเป็นที่ซ่อนเร้น

"แกหมายความว่ายังไง... ลูคัส" เสียงของคริสเตียนกดต่ำจนน่ากลัว บรรยากาศภายในห้องทำงานส่วนตัวที่กรุด้วยไม้มะฮอกกานีเนื้อดีหนาทึบดิ่งวูบลงราวกับถูกแช่แข็งด้วยไนโตรเจนเหลว นัยน์ตาสีเทาเข้มดุจพายุหิมะจ้องเขม็งไปยังมือขวาคนสนิทที่ยืนกุมมือสงเสงี่ยมอยู่เบื้องหน้า เอกสารลับกองโตบนโต๊ะทำงานกระจายตัวระเกะระระกะ รอยยับย่นบนกระดาษแผ่นนั้นฟ้องชัดถึงแรงบีบมหาศาลจากฝ่ามือของเจ้าพ่อคาสิโนเถื่อน ลูคัสกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "สายของเราที่มาเก๊ายืนยันแล้วครับนาย... เงินสามสิบล้านดอลลาร์ที่ถูกฟอกผ่านคาสิโนของเราเมื่อเดือนก่อน ถูกเจาะระบบโดยฝีมือของคนใน และเส้นทางการเงินก็โยงตรงไปยังบริษัทสถาปัตยกรรมของเธอ... วรินธร" คำตอบนั้นทำให้กรามคมสันของคริสเตียนขบเข้าหากันจนนูนเด่น รังสีอำมหิตแผ่พุ่งออกมาจากร่างหนาจนแทบทำให้คนหายใจไม่ออก สถาปัตยกรรม รอยยิ้มอวดดี และดวงตากลมโตที่มองเขาด้วยความท้าทายทุกครั้งที่เจอหน้า... แท้จริงแล้วมันคือหน้ากากของหนอนบ่อนไส้ที่กล้าลูบคมเสืออย่างเขาถึงถิ่น ปัง! ฝ่ามือหนาตบลงบนโต๊ะทำงานอย่างแรงจนแก้ววิสกี้สั่นสะเทือน "พาตัวเธอมาที่ห้องนิรภัยใต้ดิน เดี๋ยวนี้!" ในเวลาเดียวกัน ที่ชั้นสามของปีกตึกเก่าซึ่งถูกรีโนเวตให้กลายเป็นสตูดิโอชั่วคราว ไอรีนกำลังยืนกางแปลนพิมพ์เขียวแผ่นใหญ่อยู่บนโต๊ะไม้ตัวยาว ปลายดินสอในมือเรียวฝนลงบนกระดาษอย่างมุ่งมั่น หยาดเหงื่อเม็ดเล็กผุดพรายขึ้นตามกรอบหน้าสวยคมที่รวบผมมัดรวบไว้ลวกๆ เสื้อเชิ้ตสีขาวตัวโคร่งพับแขนขึ้นจนถึงข้อศอกเผยให้เห็นผิวเนียนละเอียดและความตึงเครียดที่ขมดปมอยู่ระหว่างคิ้ว เสียงฝีเท้าหนักหน่วงที่ก้าวเข้ามาอย่างไม่ให้ซุ่มให้เสียงทำให้เธอยังไม่ทันได้เงยหน้าขึ้นมอง "ฉันบอกแล้วไงคะว่าแปลนส่วนนี้... อุ๊บ!" ร่างบางถูกกระชากด้วยแรงมหาศาลจนแผ่นหลังปะทะเข้ากับแผงอกกว้างที่แข็งแกร่งดั่งกำแพงหิน กลิ่นอายบุหรี่ราคาแพงผสมผสานกับความโกรธเกรี้ยวพุ่งเข้าโอบล้อมลมหายใจของเธอทันที ไอรีนเบิกตากว้างด้วยความตกใจ หันขวับกลับไปหมายจะสะบัดฝ่ามือใส่หน้าคนที่ถือวิสาสะเข้ามารุกล้ำ แต่ข้อมือเรียวกลับถูกตรึงไว้ด้วยอุ้งมือเหล็กที่บีบแน่นจนกระดูกแทบแหลก "รวดเร็วและแนบเนียนดีนี่... สถาปนิกสาว" เสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดริมใบหู ร้อนผ่าวและเต็มไปด้วยไอสังหารที่ทำเอาขนลุกซู่ คริสเตียนก้มลงกดใบหน้าเข้าซอกคอหอมกรุ่นสูดดมกลิ่นกายสาวที่เขาเริ่มเสพติดอย่างบ้าคลั่งโดยไม่สนว่าเธอกำลังดิ้นรนขัดขืน "ปล่อยนะ! คุณเป็นบ้าอะไรอีก คริสเตียน!" ไอรีนหวีดร้อง พยายามบิดข้อมือหนีแต่ยิ่งดิ้นก็ยิ่งเหมือนเอาตัวเข้าหาพันนาการที่แน่นหนาขึ้น ร่างกายของเธอถูกดันจนแนบชิดติดกับขอบโต๊ะทำงาน แปลนพิมพ์เขียวถูกแผ่นหลังของเธอบดขยี้จนยับยู่ยี่ คริสเตียนไม่ฟังเสียงกรีดร้อง มือใหญ่อีกข้างเลื่อนขึ้นบีบคางสكَอนของเธอให้เงยรับสัมผัส นัยน์ตาดุดันคู่นั้นแดงก่ำด้วยเพลิงโทสะผสมผสานกับแรงปรารถนาอันบิดเบี้ยว "เธอเป็นใครกันแน่... วรินธร! กล้าดียังไงถึงกล้าเข้ามาเล่นเกมสกปรกในอาณาจักรของฉัน คิดว่าหน้าตาสวยๆ กับรอยยิ้มอวดดีนั่นจะช่วยให้เธอรอดพ้นจากนรกหรือไง!" ไอรีนเจ็บร้าวไปทั่วกราม แต่แววตาที่มองกลับมาหาเขากลับไม่มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย มีเพียงความดื้อรั้นและประกายไฟแห่งทิฐิที่ลุกโชนไม่แพ้กัน เธอยิ้มเยาะทั้งที่ริมฝีปากสั่นระริก "ถ้าฉันเป็นคนของนรกจริง... คุณก็คงเป็นซาตานที่ต้อนรับฉันอย่างอบอุ่นเกินไปหน่อยกระมังคะ" คำพูดท้าทายนั้นทำให้คริสเตียนแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความสุข สัมผัสจากปลายนิ้วหยาบกร้านลากไล้จากคางมนลงมาที่ลำคอระหงผ่านกระดุมเสื้อเม็ดบนที่หลุดลุ่ย แรงกดเน้นย้ำทำเอาไอรีนสะท้านเฮือก เผลอกลั้นหายใจเมื่อฝ่ามืออุ่นจัดนั้นสอดเข้าไปใต้สาบเสื้อสัมผัสกับผิวเนื้อนุ่มโดยตรง "ปากเก่งนักนะ..." เขาคำรามในลำคอ ดวงตาคมกริบกวาดมองริมฝีปากอิ่มที่เม้มเข้าหากันแน่นด้วยความโกรธ "งั้นมาดูกันซิว่า ปากเก่งๆ ของเธอเวลาร้องขอความเมตตาจากฉัน มันจะยังน่าฟังอยู่ไหม!" ริมฝีปากหยักลึกประกบทาบทับลงมาอย่างไร้ความปรานี รสจูบดุดัน ดิบเถื่อน และรุกไล่ราวกับต้องการลงทัณฑ์ ลมหายใจของไอรีนขาดห้วง สมองขาวโพลนทันทีที่ความหอมหวานปนกลิ่นคาวเลือดจางๆ จากรสจูบอันเร่าร้อนแทรกซึมเข้ามา เธอทุบอกกว้างนั้นด้วยเรี่ยวแรงที่มีทั้งหมด แต่สำหรับคริสเตียน มันไม่ต่างอะไรกับการสะกิดผิวช้าง ร่างหนายิ่งโถมน้ำหนักเข้าบดเบียด แนบชิดจนไม่เหลือช่องว่างระหว่างกัน มือใหญ่ข้างที่ว่างเลื่อนลงมาตะמתสะโพกกลมกลึง บีบเคล้นอย่างแรงด้วยความหมั่นเขี้ยวและแรงปรารถนาที่พุ่งทะยานจนฉุดไม่อยู่ ไอรีนครางอือในลำคอด้วยความขัดใจและวาบหวามในคราวเดียวกัน สัมผัสร้อนรุ่มจากฝ่ามือของเขาที่ลูบไล้ไปตามสัดส่วนโค้งเว้าทำเอาเข่าเธอแทบทรุด แรงต่อต้านเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความสั่นสะท้านยามที่ริมฝีปากร้อนผ่าวของเขาผละลงมาซุกไซร้ซอกคอขาวเนียน ขบเม้มสร้างรอยแดงช้ำลงบนผิวเนื้ออ่อนอย่างจงใจ "อื้อ... คริสเตียน... ปล่อย..." เสียงท้วงติงขาดๆ หายๆ เมื่อลิ้นร้อนลากผ่านจุดอ่อนไหวจนเธอต้องแอ่นอกรับสัมผัสโดยสัญชาตญาณ คริสเตียนหยุดชะงัก ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดต้นคอระหง เขายังคงกักขังร่างบางไว้ในอ้อมแขน แววตาที่มองเธอนั้นซับซ้อนเกินกว่าจะคาดเดา มีทั้งความโกรธเกรี้ยว ความกระหาย และร่องรอยของความเจ็บปวดบางอย่างที่ถูกซ่อนไว้ใต้ความแข็งกร้าว "เราต้องทำงานร่วมกันให้จบ... ไอรีน" เขาพกระซิบชิดริมฝีปากเธอ เสียงทุ้มแหบพร่าและเต็มไปด้วยคำสั่งเด็ดขาดที่ไม่อาจปฏิเสธ "และทุกค่ำคืนนับจากนี้ เธอก็ต้องมาอยู่ใต้ร่างของฉัน เพื่อชดใช้ความลับที่เธอกล้าปิดบัง!" ไอรีนหอบหายใจจนอกกระเพื่อมไหว ดวงตากลมโตจ้องมองใบหน้าคมคายที่อยู่ใกล้แค่คืบ หัวใจเต้นระรัวด้วยความกลัวและแรงดึงดูดอันตรายที่เธอไม่มีวันหลุดพ้น ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะ พร้อมกับเสียงของลูคัสที่ดังลอดเข้ามา "นายครับ... มีแขกไม่ได้รับเชิญมาที่ชั้นล่าง และเขาบอกว่ามีหลักฐานสำคัญเกี่ยวกับตัวจริงของสถาปนิกคนนี้มามอบให้ครับ" คริสเตียนหรี่ตาลงคมกริบ เขายังคงตรึงร่างของไอรีนไว้แนบอก ก่อนจะกระซิบเสียงเย็นเยียบข้างใบหูที่แดงก่ำ "ดูเหมือนความลับของเธอกำลังจะถูกเปิดเผยแล้วนะ... คนสวย" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปในห้วงอารมณ์อันเร่าร้อนนี้นะคะ