อาณาจักรแห่งบาป

กลิ่นอายของควันซิการ์ราคาแพงและกลิ่นอายอันตรายของอำนาจมืดอบอวลอยู่ในอากาศหนันทึบ ทันทีที่ประตูเหล็กนิรภัยหนาเตอะเปิดออก ปลายทางก็ไม่ใช่ห้องพักแขกหรูหราอย่างที่วรินธรคาดคิด หากแต่มันคือหัวใจของอาณาจักรใต้ดิน—ชั้นใต้ดินลับที่ถูกซ่อนเร้นไว้ภายใต้คาสิโนหรูหราของคริสเตียน คาลเดรอน เสียงรองเท้าส้นสูงของเธอกระทบพื้นหินอ่อนเย็นเฉียบ ก้องกังวานสลับกับเสียงฝีเท้าหนักแน่นมั่นคงของร่างสูงใหญ่ที่ก้าวเดินนำหน้า ดวงตาคมกริบราวกับสัตว์นักล่ากวาดมองไปรอบกายอย่างผู้กุมชะตากรรมทุกสิ่ง สถาปนิกสาวกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ พยายามข่มความหวาดหวั่นที่เริ่มตีตื้นขึ้นมาในอก เธอไม่ใช่ผู้หญิงที่จะยอมก้มหัวให้ใครง่ายๆ แต่บรรยากาศที่กดดันและดิบเถื่อนรอบตัวในเวลานี้กำลังทดสอบขีดจำกัดความอดทนของเธออย่างหนักหน่วง "ยินดีต้อนรับสู่โลกของฉัน... สถาปนิกคนสวย" เสียงทุ้มต่ำและแหบพร่าดังขึ้นพร้อมกับที่คริสเตียนหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้า ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้าประชิดตัวเธออย่างไร้ซึ่งช่องว่าง แรงกดดันจากร่างกายที่ใหญ่โตกว่าแผ่ซ่านจนวรินธรต้องผถอยหลังไปชนกับผนังเย็นเฉียบ ไหล่บางถูกกักขังไว้ด้วยท่อนแขนแข็งแกร่งที่วางทาบลงบนผนังทั้งสองข้าง ลมหายใจอุ่นจัดที่เจือกลิ่นแอลกอฮอล์และนิโคตินปะทะเข้ากับพวงแก้มเนียนอย่างจงใจ วรินธรเชิดหน้าขึ้นสู้ สายตาคู่คมกริบไหวระริกด้วยความท้าทายแม้หัวใจจะเต้นระรัวราวกับกลองเพล "คุณพาฉันมาที่นี่เพื่อขู่... หรือแค่ต้องการแสดงความป่าเถื่อนให้ดูแค่นั้นเหรอคะ คุณคาลเดรอน" มุมปากหนายกยิ้มขึ้นเป็นรอยยิ้มหยันที่แฝงไปด้วยความอันตราย ดวงตาสีเข้มคู่นั้นกวาดมองสำรวจเรือนร่างระหงภายใต้ชุดสูทเข้ารูปของเธออย่างจาบจ้วงและหิวกระหาย ราวกับเขากำลังประเมินราคาชิ้นงานศิลปะชิ้นเอกที่เขาเป็นเจ้า "ความป่าเถื่อนเหรอ? หึ... เธอยังไม่เคยเห็นหรอกไอรีน สิ่งที่เธอเห็นมันเป็นแค่เปลือกนอกของนรกที่ฉันสร้างขึ้นต่างหาก" นิ้วเรียวหนาเอื้อมขึ้นเกลี่ยปอยผมที่หลุดลุ่ยข้างกกหูของเธออย่างถือวิสาสะ สัมผัสหยาบกร้านจากปลายนิ้วที่ผ่านการถืออาวุธมาโชกโชนลากไล้ลงมาตามกรอบหน้าคมคาย ก่อนจะหยุดอยู่ที่คางมนแล้วบีบเบาๆ แต่หนักหน่วงพอที่จะบังคับให้เธอเงยหน้าขึ้นรับจูบอันดุดันจากเขา "ปล่อยนะ!" เธอกัดฟันกรอด พยายามเบือนหน้าหนีแต่ถูกมือใหญ่ล็อกไว้มั่น "ฉันไม่เคยปล่อยสิ่งที่อยากได้..." น้ำเสียงนั้นต่ำพร่าจนน่าขนลุก ก่อนที่ริมฝีปากร้อนจัดจะทาบทับลงมาบดขยี้เรียวปากอิ่มของเธออย่างไร้ความปรานี มันไม่ใช่จูบแห่งความเสน่หา แต่มันคือการประกาศิตและการลงทัณฑ์ ความดิบเถื่อนและเร่าร้อนที่แฝงไว้ด้วยแรงปรารถนาอันอันตรายทำให้วรินธรแทบขาดอากาศหายใจ เธอดิ้นรนทุบตีอกแกร่งด้วยเรียวแรงทั้งหมดที่มี แต่ทว่ามันกลับยิ่งปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบในตัวชายหนุ่มให้โหมกระหน่ำยิ่งขึ้น คริสเตียนคำรามในลำคออย่างพึงใจ รวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอไขว้ไว้ด้วยมือเดียวด้วยพละกำลังเหนือกว่าอย่างเบ็ดเสร็จ ก่อนจะแทกลิ้มรสความหวานล้ำภายในโพรงปากนุ่มอย่างเอาแต่ใจ ลิ้นร้อนเกี่ยวพันตวัดต้อนความดื้อรั้นของเธอจนสติสัมปชัญญะของวรินธรเริ่มพร่าเลือน ความโกรธเกรี้ยวแปรเปลี่ยนเป็นความสั่นสะท้านที่วิ่งพล่านไปตามกระแสเลือดอย่างน่าละอาย ร่างกายของเธอร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างไม่น่าเชื่อเมื่อฝ่ามือใหญ่อีกข้างเริ่มลูบไล้ไปตามส่วนโค้งเว้าผ่านเนื้อผ้าอย่างจาบจ้วงแต่ทรงพลัง รสจูบที่ยาวนานและดูดดื่มดึงเอาวิญญาณของเธอหลุดลอยไปชั่วขณะ ก่อนที่เขาจะยอมผละริมฝีปากออกช้าๆ อย่างเสียดาย ทิ้งไว้เพียงรอยแดงช้ำบนเรียวปากอิ่มที่บวมเจ่อและหอบหายใจโยนตัวเข้าหาอกแกร่ง วรินธรซบหน้าลงกับลาดไหล่กว้างเพื่อซ่อนหยาดน้ำตาแห่งความคับแค้นที่เอ่อคลอเบ้า เธอกำลังพ่ายแพ้... พ่ายแพ้ให้กับสัมผัสและอำนาจดิบเถื่อนที่ผู้ชายคนนี้มีต่อเธอ "จำความรู้สึกนี้เอาไว้..." คริสเตียนกระซิบชิดใบหูของเธอ เสียงทุ้มต่ำพร่าสั่นสะท้อนความกระหายที่ยังไม่ได้รับการเติมเต็ม "เพราะต่อจากนี้... เธอจะต้องยอมจำนนต่อฉันด้วยร่างกายและหัวใจ บนเตียงของฉันคนนี้เท่านั้น ไอรีน" เขายังไม่ทันได้พูดอะไรต่อ เสียงฝีเท้าฝ่าความเงียบของห้องทำงานส่วนตัวด้านในก็ดังขึ้น พร้อมกับการปรากฏตัวของลูคัส มือขวาคนสนิทที่เดินเข้ามาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ดวงตาคมกริบกวาดมองนายใหญ่และหญิงสาวแวบหนึ่งก่อนจะโน้มตัวกระซิบรายงานด้วยเสียงอันเบา "นายครับ... ทางฝั่งเขตตะวันตกส่งข่าวมาแล้วครับ พวกมันเริ่มเคลื่อนไหวเร็วกว่าที่เราคาดการณ์ไว้ และดูเหมือนว่า... 'คนสนิท' ของคุณวรินธรจะไม่ได้บริสุทธิ์อย่างที่เธออ้าง" คริสเตียนชะงัก ดวงตาสีเข้มหันกลับมามองสถาปนิกสาวในอ้อมแขนทันที ประกายตาดุดันแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นเยียบราวน้ำแข็ง ขณะที่วรินธรเบิกตากว้างด้วยความตกใจเมื่อได้ยินประโยคสุดท้าย "แกหมายความว่ายังไง... ลูคัส" เสียงของคริสเตียนกดต่ำจนน่ากลัว -------------------------------------------------- ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปในความมืดด้วยกันนะคะ - กุหลาบอาบแสงจันทร์