กลิ่นเลือดและรอยยิ้มเยือกเย็น

กลิ่นอับชื้นของปูนซีเมนต์ผสมกับกลิ่นคาวสนิมเหล็กและคราบเลือดจางๆ ลอยอบอวลอยู่ในอากาศมืดทึบใต้ดิน ชั้นลึกที่สุดของเขตโครงสร้างที่ยังสร้างไม่เสร็จ ไซต์งานก่อสร้างคลับใต้ดินขนาดมหึมาแห่งนี้ไม่เคยหลับใหล เช่นเดียวกับกฎหมายที่ถูกเหยียบย่ำไว้ใต้รองเท้าหนังราคาแพงของใครบางคน "ถ้าโครงสร้างคานรับน้ำหนักตรงนี้ทรุดลงมาแม้แต่เซนติเมตรเดียว คนที่ตายก่อนเพื่อนจะไม่ใช่คนงานไร้ชื่อพวกนั้น... แต่จะเป็นพวกคุณที่เอาแต่ยืนกอดอกพ่นควันบุหรี่อย่างไร้สมองอยู่ตรงนั้นต่างหาก!" เสียงหวานกังสดาลแต่เฉียบคมราวกริชน้ำแข็งตวัดกรีดความเงียบงันขึ้น วรินธรยืนหยัดอยู่บนกองอิฐบล็อกด้วยท่าทางสง่างาม ส้นสูงเข็มสี่นิ้วจมลงไปในดินโคลนเล็กน้อยแต่ไม่ทำให้ร่างระหงสะท้านไหวแม้แต่น้อย ดวงตาเรียวรีคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาบางเบาจ้องมองตรงไปยังกลุ่มชายฉกรรจ์ชุดสูทดำที่รายล้อมรอบตัวเธออย่างไม่เกรงกลัว มือเรียวบางในถุงมือผ้าสำหรับไซต์งานตวัดชี้ไปยังแปลนสถาปัตยกรรมในมือที่ถูกขีดฆ่าด้วยหมึกสีแดงฉาน ลูคัส มือขวาคนสนิทของเจ้าพ่อผู้ทรงอิทธิพล ขยับแว่นตาเล็กน้อยด้วยสีหน้าเรียบเฉย แต่แววตากลับฉายแววอันตราย เขาก้าวออกมาข้างหน้าเพื่อจะจัดการกับความอวดดีของสถาปนิกสาวที่บังaอาจมาชี้นิ้วสั่งคนของคาลเดรอน "คุณวรินธรครับ... กรุณาใช้คำพูดให้มันระวังปากหน่อย นี่คืออาณาจักรของ..." "ฉันไม่สนว่านี่คืออาณาจักรของหมาตัวไหน!" วรินธรสวนกลับทันควัน น้ำเสียงสั่นระรัวด้วยความโกรธแต่หนักแน่นจนน่าตกใจ "ฉันคือหัวหน้าทีมสถาปนิกที่ถูกจ้างมาออกแบบโครงสร้างความปลอดภัย ไม่ใช่ทาสรับใช้ที่จะต้องมาพยักหน้ารับคำสั่งโง่ๆ ให้ตึกถล่มทับหัวคนตายเป็นเบือ! ถ้าพวกคุณอยากสร้างสุสานฝังศพใต้ดินก็ตามใจพวกคุณเถอะ แต่ฉันไม่เซ็นรับรองแบบแปลนเฮงซวยนี่เด็ดขาด!" ความเงียบงัดข้อที่เปี่ยมด้วยแรงปะทะพุ่งสูงขึ้นจนแทบได้ยินเสียงกระแสไฟฟ้าสถิตในอากาศ ความอวดดีและดื้อรั้นที่ฉายชัดอยู่บนดวงหน้าเรียวรูปไข่นั้นทำให้ลูกน้องหลายคนชักมือเข้าหาปืนที่เหน็บอยู่ข้างเอว ทว่า... เสียงปรบมือช้าๆ และทุ้มต่ำราวกับเสียงคำรามของสัตว์ร้ายจากมุมมืดของเสาปูนต้นใหญ่ ก็ทำให้ทุกคนต้องรีบก้มหัวถอยร่นเปิดทางให้ทันที "ความกล้าหาญ... เป็นสินค้าหายากในตลาดมืดนะคุณสถาปนิก" น้ำเสียงทุ้มต่ำอันทรงอำนาจเอ่ยขึ้น พร้อมกับร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสั่งตัดสีดำสนิทที่ก้าวออกมาจากเงาสลัว กลิ่นอายอันตรายที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวตนของเขากดทับบรรยากาศรอบข้างให้หนักอึ้งลงทันที คริสเตียน คาลเดรอน เจ้าพ่อคาสิโนเถื่อนผู้กุมชะตากรรมของคนนับพันในเมืองนี้ ปลดกระดุมเสื้อสูทออกช้าๆ นัยน์ตาสสีอำพันเข้มดุจเสือร้ายจ้องมองผู้หญิงตรงหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความสนใจแกมเย้ยหยัน วรินธรกลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอไปอึกใหญ่ เมื่อร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาประชิดจนระยะห่างเหลือเพียงไม่กี่คืบ ความกดดันจากมวลกล้ามเนื้อและกลิ่นกายบุหรี่ราคาแพงผสมกับกลิ่นอายบุรุษเพศอันดิบเถื่อนทำให้ลมหายใจของเธอสะดุดไปชั่วขณะ แต่เธอก็ยังเชิดหน้าขึ้นสู้ ไม่ยอมลดสายตาลงต่ำแม้แต่น้อย "ถ้าคุณเรียกว่าความรับผิดชอบและความถูกต้องว่า 'ความกล้าหาญ' ล่ะก็... ใช่ ฉันมีมันเหลือเฟือสำหรับคนไร้มนุษยธรรมอย่างคุณค่ะ, คุณคาลเดรอน" เธอกัดฟันเอ่ยชื่อเขาออกไปอย่างไม่เกรงกลัว แม้หัวใจจะเต้นรัวรากับกลองเพล คริสเตียนแค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏขึ้นที่มุมปากหยักลึก นัยน์ตาคมกริบพินิจพิเคราะห์ใบหน้าเนียนใสที่รั้นจนน่าจับมาหักหาญความพยศให้แหลกคราบมือ เขายื่นมือหนาออกไป กระชากกระดาษแปลนสถาปัตยกรรมในมือเธอออกอย่างง่ายดาย แล้วฉีกมันทิ้งต่อหน้าต่อตาด้วยความไร้เยื่อใย "เฮ้! คุณทำบ้าอะไร!" วรินธรกรีดร้องด้วยความตกใจ พยายามจะแย่งกระดาษคืนแต่ถูกมือหนาคว้าข้อมือเล็กไว้แน่นราวกับคีมเหล็กแรงบีบมหาศาลทำให้กระดูกข้อมือเธอแทบร้าว "ปากดี... ตัวก็แค่ลูกนกแท้ๆ แต่กล้าบินท้าพายุ" คริสเตียนโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบชิดกัน ลมหายใจร้อนผ่าวรดรินอยู่บนพวงแก้มเนียน กลิ่นอายอันตรายแผ่ซ่านจนขนลุกซู่ไปทั้งร่าง "จำใส่สมองอันน้อยนิดของคุณเอาไว้... ที่นี่ไม่มีกฎหมาย ไม่มีสถาปนิก และไม่มีคำว่า 'ปลอดภัย' มีแค่คำสั่งของฉันคนเดียวเท่านั้นที่คุณต้องก้มหัวรับ!" แรงบีบที่ข้อมือเพิ่มขึ้นจนเธอต้องนิหน้าด้วยความเจ็บปวด แต่แทนที่จะร้องขอความเมตตา วรินธรกลับเงยหน้าขึ้นจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีอำพันคู่นั้นอย่างท้าทายริมฝีปากอิ่มเม้มเข้าหากันแน่นก่อนจะเอ่ยสวนกลับด้วยน้ำเสียงสั่นพร่าแต่ดุดันไม่แพ้กัน "งั้นก็ฆ่าฉันทิ้งซะสิคะ... ถ้าคิดว่าคุณใหญ่พอกลบฝังความจริงได้!" คริสเตียนชะงักไปเล็กน้อย นัยน์ตาสีอำพันวาวโรจน์ด้วยความปรารถนาอันดิบเถื่อนที่ถูกปลุกเร้าขึ้นมาอย่างกะทันหัน ผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่เหยื่อหวาดกลัวที่เขารู้จัก แต่เป็นกุหลาบหนามแหลมที่ยิ่งทำให้เขาอยากเด็ดดมจนเลือดซ่าน เขากระชากข้อมือเธอเข้ามาแนบชิดลำตัวจนแผ่นอกบางปะทะกับแผงอกกว้าง ลมหายใจของทั้งคู่ผสานกันในความมืดสลัวของไซต์งาน คริสเตียนโน้มริมฝีปากลงไปกระซิบชิดใบหูเล็กด้วยน้ำเสียงแหบพร่าที่สั่นประสาท "ฆ่ามันง่ายเกินไป... ฉันชอบทรมานคนอวดดีบนเตียงมากกว่า หวังว่าคืนนี้คุณจะปากเก่งแบบนี้ไปจนถึงห้องนอนของฉันนะ... สถาปนิกคนสวย" ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปในห้วงเสน่หาอันตรายนี้กับกุหลาบอาบแสงจันทร์นะคะ