อดีตที่ตามหลอกหลอน

“ถ้ามึงไม่อยากให้ปืนกระบอกนี้เปื้อนเลือดสถาปนิกคนสวยของมึง ก็ถอยไปซะ คริสเตียน” น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เต็มไปด้วยร่องรอยของการขัดเกลาจากแวดวงสังคมชั้นสูงทว่าแฝงความเหี้ยมเกรียมดังขึ้นกลางห้องโถงกว้าง เสียงนั้นกรีดผ่านความเงียบงันราวกับใบมีดโกน คริสเตียน คาลเดรอน ยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้าวรินธร ร่างสูงใหญ่ของเขากางกั้นหญิงสาวไว้ราวกับกำแพงเหล็กกล้าที่ไม่มีวันพังทลาย นัยน์ตาสีรัตติกาลของมาเฟียหนุ่มวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะที่ถูกกดทับไว้ภายใต้ความเยือกเย็น วรินธรยืนตัวแข็งทื่ออยู่ด้านหลังแผ่นหลังกว้าง มือบางกำชายเสื้อเชิ้ตของคริสเตียนแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด กลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมกับกลิ่นบุหรี่จางๆ บนตัวเขามันทำให้เธอหายใจติดขัด แต่ไม่ใช่เพราะความกลัวจากผู้มาเยือนคนนั้น... ทว่าเพราะความกดดันที่คริสเตียนกำลังแผ่ออกมาต่างหาก “ ‘อาเธอร์’...” คริสเตียนแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน มันเป็นเสียงที่ทำให้บรรยากาศในห้องเย็นยะเยือกถึงขีดสุด “มึงกล้าดีมากที่ย่างเท้าเข้ามาในถิ่นกู ทั้งที่รู้อยู่เต็มอกว่านี่คือจุดจบของคนทรยศ” “ฉันไม่ได้มาเพื่อต่อรองเรื่องธุรกิจ แต่มันเป็นเรื่อง ‘หนี้แค้น’ ที่สถาปนิกของแกติดค้างตระกูลฉันอยู่!” อาเธอร์ก้าวเข้ามาอีกหนึ่งก้าว แสงไฟในห้องโถงกระทบเข้ากับใบหน้าคมสันที่ดูใจดีแต่แววตากลับว่างเปล่าจนน่าสะพรึงกลัว มือขวาของเขากุมด้ามปืนพกที่เหน็บอยู่ข้างเอวไว้แน่น วรินธรสูดลมหายใจเข้าลึก ความลับที่เธอพยายามฝังกลบไว้ใต้กองแบบแปลนและโครงสร้างเหล็กกำลังถูกขุดขึ้นมาฉีกทึ้งต่อหน้าชายผู้เป็นดั่งพายุทอร์นาโดในชีวิตเธอตอนนี้ มือของคริสเตียนเอื้อมมาคว้าข้อมือเธอไว้แน่น แรงบีบนั้นรุนแรงจนน่าเจ็บปวด แต่สายตาที่เขามองเธอมันกลับเต็มไปด้วยความหวงแหนที่แปลกประหลาด “ไอรีน...” เขาเรียกชื่อเธอด้วยเสียงกระซิบที่ต่ำพร่าข้างใบหู แรงกดดันจากร่างสูงทำให้เธอรู้สึกเหมือนถูกคุกคามและถูกปกป้องในเวลาเดียวกัน “ถ้าสิ่งที่มันพูดเป็นความจริง... เธอควรจะบอกฉันก่อนที่จะมีเลือดใครสักคนนองพื้นห้องโถงของฉัน” “มันไม่ใช่อย่างที่คุณคิด คริสเตียน...” เธอพยายามเค้นเสียงตอบ มืออีกข้างสั่นเทาขณะพยายามผลักดันแผ่นอกแกร่งของเขาออก แต่คริสเตียนกลับยิ่งรั้งตัวเธอเข้าหาจนแนบชิด ราวกับต้องการจะใช้ไออุ่นของเธอเป็นเครื่องยืนยันว่าไม่มีใครจะพรากเธอไปจากเขาได้ แม้แต่ความจริงที่มืดดำที่สุด “ไม่ต้องอธิบาย!” คริสเตียนหันไปมองอาเธอร์ด้วยสายตาของพญามัจจุราช “ลูคัส จัดการแขกไม่ได้รับเชิญของฉันซะ อย่าให้เขาได้ทำความสะอาดเลือดตัวเองบนพรมราคาแพงของฉันเด็ดขาด” ทันทีที่สิ้นคำสั่ง ลูคัสที่ยืนนิ่งดั่งรูปปั้นอยู่มุมห้องก็ก้าวออกมาด้วยความรวดเร็วปานสายฟ้า การปะทะกันเริ่มต้นขึ้นอย่างรวดเร็วและรุนแรง เสียงหมัดกระทบใบหน้าและเสียงโต๊ะไม้โอ๊กหรูหราถูกชนจนแตกกระจายดังสนั่นห้อง วรินธรกรีดร้องออกมาเบาๆ ขณะที่คริสเตียนกระชากตัวเธอให้หมุนกลับมาเผชิญหน้า มือหนาเชยคางเธอขึ้น บังคับให้สบตากับเขาท่ามกลางความวุ่นวาย “บอกฉันมาว่าผู้หญิงอย่างเธอไปทำอีท่าไหนถึงได้กลายเป็นเป้าสังหารของไอ้พวกตระกูลเวรนั่น!” เขาคำราม พลางใช้นิ้วหัวแม่มือบดคลึงริมฝีปากล่างของเธออย่างรุนแรง “หรือว่าเบื้องหลังของสถาปนิกคนสวยคนนี้ แท้จริงแล้วคือ ‘นักฆ่า’ ที่รอคอยเวลาจะเด็ดหัวฉันอยู่กันแน่?” วรินธรจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่ราวกับหลุมดำของเขา หัวใจเธอกระตุกวูบ เธอไม่ได้เป็นนักฆ่า แต่สิ่งที่เธอทำลงไปในอดีตมันเลวร้ายยิ่งกว่านั้นมากนัก ความจริงที่ว่าเธอคือผู้ที่ออกแบบระบบนิรภัยของคาสิโนแห่งนี้เพื่อหวังจะทำลายมันทิ้งตั้งแต่วันแรกที่ก้าวเข้ามา... ความลับนี้กำลังจะถูกเปิดเผยด้วยน้ำมือของคนที่เธอเริ่มรู้สึก ‘หวั่นไหว’ อย่างไม่มีเหตุผล ทันใดนั้น เสียงปืนดังสนั่นขึ้นหนึ่งนัดท่ามกลางการต่อสู้ ทุกอย่างหยุดชะงักลง อาเธอร์ล้มลงคุกเข่ากับพื้นโดยมีลูคัสกดปืนจ่อที่ขมับ แต่สิ่งที่ทำให้คริสเตียนต้องชะงักคือแผ่นกระดาษที่อาเธอร์โยนออกมาจากกระเป๋าเสื้อ มันร่วงหล่นลงแทบเท้าของวรินธร บนนั้นมีตราสัญลักษณ์ขององค์กรลับที่คริสเตียนตามล่ามาตลอดทั้งชีวิต... และใต้สัญลักษณ์นั้น มีลายเซ็นของ 'วรินธร' กำกับอยู่อย่างชัดเจน คริสเตียนก้มลงมองกระดาษแผ่นนั้นสลับกับใบหน้าของหญิงสาวที่เขาทั้งรักทั้งหลง มือที่บีบต้นคอเธออยู่ค่อยๆ คลายออก แต่แววตานั้นกลับเปลี่ยนไปเป็นความเย็นชาที่น่ากลัวกว่าเดิม “ที่แท้เธอก็คือ ‘คนของมัน’...” เขาหัวเราะร่าในลำคอ ก่อนจะโน้มตัวลงมากระซิบชิดริมฝีปากที่สั่นระริกของเธอ “งั้นคืนนี้เราคงต้องคุยกันยาวหน่อยแล้วนะ... ว่าจะให้ฉันลงโทษเธอด้วยวิธีไหนดี ระหว่าง ‘เตียงนอน’ หรือ ‘ห้องใต้ดิน’ ของฉัน” ท่ามกลางความเงียบที่กดทับ ลูคัสก้าวเข้ามาใกล้แล้วกระซิบข้างหูคริสเตียนด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “นายครับ... คนของมันไม่ได้มาคนเดียว รอบคาสิโนตอนนี้ถูกล้อมไว้หมดแล้วครับ” คริสเตียนไม่ละสายตาจากวรินธรแม้แต่นิดเดียว เขากระชากข้อมือเธอแรงขึ้นจนร่างเล็กเซถลาเข้าไปปะทะอกแกร่ง ก่อนจะเหยียดยิ้มที่ดูราวกับปีศาจ “งั้นก็ดี... ในเมื่อเธออยากให้เกมมันเริ่มนัก ฉันก็จะทำให้เธอได้เห็นว่า ‘เจ้าพ่อ’ ตัวจริงเขาสั่งสอนคนที่หักหลังเขาอย่างไร” ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามเส้นทางอันมืดมิดและเร่าร้อนของคริสเตียนและวรินธรมาจนถึงตอนนี้นะคะ/ค่ะ - กุหลาบอาบแสงจันทร์