เกมการเมืองสีเทา

กลิ่นอายของแชมเปญราคาแพงและควันซิการ์ชั้นดีลอยวนอยู่ในห้องแต่งตัววีไอพี ทว่าสิ่งที่อบอวลยิ่งกว่าคือความตึงเครียดที่แทบจะเชือดเฉือนผิวเนื้อได้ วรินธรยืนนิ่งอยู่หน้ากระจกเงาบานยักษ์ เงาสะท้อนในชุดราตรีผ้าไหมสีดำสนิทเปิดหลังลึกเว้าเผยให้เห็นแผ่นหลังเนียนละเอียดและรอยนิ้วมือสีจางๆ ที่คริสเตียนฝากไว้เมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน มันคือเครื่องเตือนใจชั้นดีว่าเธอไม่มีวันหลุดพ้นจากกรงขังที่เขาถักทอขึ้นมาด้วยอำนาจและเงินตรา ประตูห้องถูกผลักเปิดออกโดยไม่แม้แต่จะเคาะ ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสั่งตัดพิเศษสีเทาเข้มก้าวเข้ามาด้วยฝีก้าวที่มั่นคงและดุดันราวกับพญาเสือที่กำลังตรวจอาณาเขต คริสเตียน คาลเดรอน หยุดยืนอยู่เบื้องหลังเธอในระยะประชิด สายตาคมกริบดั่งใบมีดกวาดมองสัดส่วนโค้งเว้าภายใต้ชุดราตรีหรูหราผ่านกระจก ก่อนที่มือหนาจะวางทาบลงบนเอวคิ้วคอด บีบกระชับจนเธอต้องสะดุ้งเฮือกและเผลอกำมือแน่น “ชุดนี้... ดูเหมือนจะเปิดเผยเรือนร่างของเธอให้คนอื่นได้ยลมากเกินไปหน่อยนะ ไอรีน” เสียงทุ้มต่ำพร่ากระซิบติดริมใบหู ลลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดต้นคอขาวผ่องจนขนลุกเกรียว “มันคือชุดที่สไตลิสต์ของคุณเลือกให้ต่างหากค่ะ คริสเตียน” วรินธรตอบเสียงลอดไรฟัน พยายามรักษาความมั่นคงของน้ำเสียงไว้แม้หัวใจจะเต้นระรัวราวกับกลองศึก “หรือว่าคุณกลัวว่าคนอื่นจะรู้ว่าสถาปนิกคนนี้มีเจ้าของคอยล่ามโซ่ไว้กันแน่?” คริสเตียนหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่า ดิบเถื่อน และเต็มไปด้วยความพึงพอใจ เขาก้มลงฝังจมูกโด่งคมลงบนซอกคอหอมกรุ่นอย่างไร้ยางอาย สูดดมกลิ่นกายสาวที่มอมเมาสติสัมปชัญญะของเขามานักต่อนักริมฝีปากหยักลากผ่านผิวเนื้ออ่อนนุ่มจนเกิดเสียงน่าอาย “ฉันไม่ได้กลัวใครหน้าไหนทั้งนั้น... แต่ฉัน ‘หวง’ สิ่งที่เป็นของฉัน และคืนนี้ ฉันจะประกาศให้พวกมันตาสว่างกันทั้งงาน ว่าใครคือผู้หญิงที่แตะต้องไม่ได้” ไม่รอให้เธอได้ทันโต้แย้ง คริสเตียนก็คว้าข้อมือเรียวแล้วออกแรงกระชากให้เธอหมุนตัวกลับมาปะทะกับแผงอกแกร่ง แรงปะทะทำให้ลมหายใจของเธอสะดุด ดวงตากลมโตฉายแวววาวด้วยความดื้อรั้นขณะแหงนมองใบหน้าคมคายที่เต็มไปด้วยความเย่อหยิ่ง ทว่าก่อนที่เธอจะทันได้อ้าปากต่อปาก คริสเตียนก็โน้มใบหน้าลงมาประกบเรียวปากหยักเข้าหากลีบปากอิ่มของเธอทันทีอย่างเอาแต่ใจ จูบนั้นไม่มีความอ่อนหวาน มีแต่ความดุดัน กระหายหิว และรุกราน รสชาติของไวน์แดงและนิโคตินผสมผสานกันจนมึนเมา คริสเตียนขบเม้มริมฝีปากเธอบังคับให้เผยอรับลิ้นร้อนที่รุกรานเข้ามาตักตวงความหวานอย่างตะกละตะกลาม มือข้างหนึ่งโอบรัดเอวเธอแน่นจนแทบหลอมรวมเป็นร่างเดียวกัน ขณะที่มืออีกข้างสอดเข้าใต้กลุ่มผมยาวสลวยเพื่อตรึงท้ายทอยเธอไว้ไม่ให้หนีไปไหน วรินธรครางประท้วงในลำคอ กำปั้นเล็กๆ ทุบลงบนอกแกร่งเพื่อประท้วง แต่อ้อมแขนของเขากลับแข็งแกร่งดั่งคีมเหล็ก ร่างกายของเธอยอมจำนนต่อสัมผัสวาบหวามนี้ทุกครั้งอย่างน่าสมเพช ปฏิกิริยาตอบสนองอันสั่นเทาของเธอทำให้คริสเตียนยิ่งได้ใจ เขากวาดต้อนความหอมหวานจนเป็นที่พอใจ ก่อนจะค่อยๆ ถอนริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง ปล่อยให้เธอยืนหอบหายใจจนอกกระเพื่อมไหว ใบหน้าสวยแดงก่ำด้วยความโกรธและแรงปรารถนาที่ถูกปลุกเร้า “จำรสชาตินี้ไว้ให้ดี...” คริสเตียนใช้นิ้วโป้งเกลี่ยริมฝีปากบวมเจ่อของเธอเบาๆ แววตาดุดันฉายประกายอันตราย “เพราะหลังจากคืนนี้ จะไม่มีผู้ชายหน้าไหนกล้าสบตาเธอนานเกินสามวินาทีอีก” ห้องโถงจัดเลี้ยงของโรงแรมหรูระดับเจ็ดดาวใจกลางมหานครสว่างไสวด้วยแสงระยิบระยับจากโคมระย้าคริสตัลนับพันดวง เสียงบรรเลงเพลงคลาสสิกคลอเคล้าเสียงพูดคุยของเหล่าบรรดาเซเลบ นักการเมืองสีเทา และเจ้าพ่อธุรกิจผู้ทรงอิทธิพล ทว่าทันทีที่บานประตูไม้สักทองเปิดออก และร่างสูงสง่าของคริสเตียน คาลเดรอน ก้าวเข้ามาพร้อมกับหญิงสาวหน้าตาโฉบเฉี่ยวในชุดราตรีสีดำสนิท ทั่วทั้งห้องโถงก็ตกอยู่ในความเงียบงันราวกับนัดกันไว้ สายตานับร้อยคู่พุ่งตรงมาที่พวกเขา ทว่าไม่มีใครกล้าจ้องคริสเตียนตรงๆ ความน่าเกรงขามแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาจนบรรยากาศรอบข้างลดอุณหภูมิลดลง วรินธรสูดหายใจเข้าลึกๆ เธอเชิดหน้าขึ้นอย่างทระงงตน สวมเกราะป้องกันความเปราะบางทั้งหมดไว้ด้วยรอยยิ้มเรียบเฉย ทว่ามือเล็กที่เกาะกุมแขนแกร่งของมาเฟียหนุ่มกลับจิกเกร็งจนเล็บแทบจิกเข้าไปในเนื้อสูทของเขา คริสเตียนรับรู้ถึงความตึงเครียดนั้น รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมปรากฏขึ้นที่มุมปาก เขากวาดสายตากวาดมองฝูงชนด้วยแววตานักล่าที่พร้อมจะขยี้ทุกคนที่กล้าส่งสายตามาทางหญิงสาวข้างกาย มือหนาเลื่อนลงมาโอบกระชับรอบเอวคอดกิ่วของเธอแน่นขึ้น บังคับให้เธอแนบชิดติดกับกายแกร่งในทุกย่างก้าว เพื่อประกาศศักดาให้ทุกคนประจักษ์ชัดว่าใครคือผู้หญิงที่ถือครองบัลลังก์ข้างกาย ‘เจ้าพ่อ’ อย่างแท้จริง “ท่านคริสเตียน... ยินดีต้อนรับครับ ไม่นึกว่าท่านจะให้เกียรติมาร่วมงานในค่ำคืนนี้” เสียงทุ้มอันคุ้นเคยดังขึ้นขัดจังหวะ ร่างท้วมของ ‘รัฐมนตรีวิวัฒน์’ นักการเมืองผู้กุมอำนาจกระทรวงโยธาธิการก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มจอมปลอม สายตาของเขากวาดมองวรินธรด้วยความชื่นชมระคนประหลาดใจ ก่อนจะโค้งศีรษะให้คริสเตียนด้วยความนอบน้อมที่ซ่อนความหวาดกลัวไว้มิด คริสเตียนเพียงแค่ปรายตามองอีกฝ่ายด้วยหางตา ไม่แม้แต่จะยื่นมือออกไปจับด้วยซ้ำ ความเย็นชาและเย่อหยิ่งนั้นทำให้รัฐมนตรีหน้าเสียไปเล็กน้อยแต่ก็ยังฝืนยิ้มค้างไว้ได้ “ผมก็แค่พาคนของผมมาเปิดหูเปิดตาหน่อย ท่านรัฐมนตรี...” คริสเตียนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อยแต่น่าขนลุก “หวังว่าการพูดคุยเรื่องสัมปทานโปรเจกต์ใหญ่ครั้งหน้า คงจะราบรื่นกว่าการต้อนรับในคืนนี้นะครับ” “อะ... แน่นอนครับ แน่นอนที่สุด!” รัฐมนตรีวิวัฒน์รีบรับคำ เหงื่อกาฬเริ่มผุดซึมตามไรผมแม้ในห้องแอร์จะเย็นเฉียบ วรินธรมองการเจรจาต่อรองที่ใช้เพียงอำนาจและบารมีกดขี่คนอื่นด้วยความรู้สึกสะท้อนใจ เธอกำลังจะหันหน้าหนีไปทางอื่นเพื่อหลีกหนีบรรยากาศน่าอึดอัด ทว่าสายตาเจ้ากรรมกลับสะดุดเข้ากับเงาร่างคุ้นเคยที่ยืนหลบมุมอยู่ตรงเสาโรมันฝั่งตรงข้าม หัวใจของวรินธรกระตุกวูบ เลือดในกายเย็นเฉียบลงในพริบตา ร่างนั้น... คือ ‘พี่ชาย’ ของเธอเอง บุรุษที่ควรจะหนีหัวซุกหัวซุนไปซ่อนตัวอยู่ในมุมมืดของโลกใบนี้ตามคำสั่งของคริสเตียน แต่เขากลับมายืนอยู่ที่นี่ ยืนอยู่ท่ามกลางดงเสือและสิงห์ พร้อมกับส่งสายตาส่งสัญญาณเตือนบางอย่างที่ทำให้เธอแทบหยุดหายใจ และก่อนที่วรินธรจะทันได้ตั้งตัว มือถือในกระเป๋าคลัตช์ใบเล็กก็สั่นสะท้อนขึ้นมาเบาๆ เธอแอบหยิบขึ้นมาเปิดดูด้วยมือที่สั่นเทา ข้อความสั้นๆ ปรากฏบนหน้าจอจากเบอร์แปลกที่ทำให้โลกทั้งใบของเธอดิ่งจมลงสู่ห้วงเหวแห่งความหายนะทันที *[แผนการกวาดล้างล้มเหลว... คริสเตียนรู้เรื่องเอกสารลับทั้งหมดแล้ว รีบหนีซะ ก่อนที่เขาจะรู้ว่าเธอเป็นคนส่งข้อมูลให้ฉัน]* รี้ดเดอร์คะ... ความลับที่เธอพยายามปกปิดมาตลอดกำลังจะถูกกระชากหน้ากากในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้าแล้วค่ะ! กดอ่านตอนถัดไปเพื่อร่วมลุ้นชะตากรรมของเธอกันต่อเลยนะคะ!