ค่ำคืนพายุคะนอง

เสียงคำรามกึ่งก้องของอสุนีบาตจากเบื้องบนฟาดผ่านผืนฟ้าสีหม่น ดึงกระชากสติของวรินธรให้กลับมาสู่ความจริงอันโหดร้าย ขณะที่ร่างบางถูกเหวี่ยงกระแทกเข้ากับบานกระจกใสหนาทึบของเซฟเฮาส์ลับกลางป่าลึก แรงปะทะทำให้ลมหายใจในอกสะดุดกักขัง ไอเย็นเฉียบจากภายนอกที่ถูกพายุฝนโหมกระหน่ำซัดสาดเข้าใส่ตัวอาคาร ตัดขาดพวกเขากอกจากโลกภายนอกอย่างสิ้นเชิง ไม่มีทางหนี ไม่มีสัญญาณสื่อสาร และไม่มีความปรานีใดๆ หหลงเหลืออยู่ในแววตาสีสนิมเหล็กคู่นั้นอีกแล้ว “คิดจะหนีไปซุกหัวอยู่ที่ไหนอีกละ ไอรีน” คริสเตียน คาลเดรอน กักขังเธอไว้ด้วยท่อนแขนแข็งแกร่งดั่งโซ่ตรวนเหล็กกล้า ลมหายใจร้อนผ่าวของเขาคลอเคลียอยู่ข้างใบหู พร้อมกับกลิ่นอายอันตรายที่ผสมผสานระหว่างกลิ่นฝน ชื้น และกลิ่นบุหรี่ราคาแพง ร่างสูงใหญ่ทาบทับลงมาจนพื้นที่หายใจของเธอแทบไม่เหลือ วรินธรพยายามฝืนเกราะป้องกันสุดท้ายในใจ ดวงตากลมโตจ้องมองสบกลับด้วยความดื้อรั้น แม้เรียวปากอิ่มจะสั่นระริกด้วยความหวาดกลัวที่ซ่อนเร้น “คุณมันบ้า... คริสเตียน คนที่ฉันไว้ใจไม่ใช่คนที่คิดจะหักหลังฉันลับหลังแบบนี้!” “ไว้ใจงั้นเหรอ?” เสียงหัวเราะต่ำทุ้มในลำคอดังขึ้นอย่างเยียบเย็น ฝ่ามือหนาหยาบกร้านจากการถืออาวุธเลื่อนขึ้นบีบกรามมนของเธอไว้แน่น บังคับให้เธอแหงนเงยรับสัมผัสอันดุดัน “เธอต่างหากที่กล้าเล่นกับไฟ หักหลังข้อตกลงของเราก่อน... คิดเหรอว่าฉันจะปล่อยให้คนที่แอบส่งแปลนโครงสร้างคาสิโนให้พวกมัน ลอยนวลไปได้ง่ายๆ” “ฉันไม่ได้ทำ!” เธอสวนกลับเสียงแข็ง ดวงตาเอ่อคลอด้วยหยดน้ำตาแห่งความคับแค้นใจ แต่เขาไม่เปิดโอกาสให้เธอได้แก้ตัวอีกต่อไป ริมฝีปากร้อนจัดทาบทับลงมาปิดกั้นคำแก้ตัวทั้งหมดอย่างไร้ความปรานี มันไม่ใช่จูบแห่งความอ่อนโยน แต่มันคือการลงทัณฑ์ การครอบครอง และการบดขยี้ศักดิ์ศรีของสถาปนิกสาวผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร วรินธรพยายามเบือนหน้าหนีและทุบตีอกกว้างด้วยเรียวแรงทั้งหมดที่มี แต่มันกลับไร้ความหมายเมื่อเทียบกับพละกำลังดุจปีศาจของมาเฟียหนุ่ม สัมผัสที่รุนแรงเปลี่ยนแปรผันเป็นความวาบหวามอันตราย เมื่อเรียวลิ้นร้อนล้ำลึกกวาดต้อนความหวานล้ำภายในโพรงปาก ความโกรธเกรี้ยวหลอมละลายกลายเป็นแรงปรารถนาอันป่าเถื่อนที่แผดเผาทั้งคู่จากภายใน เสื้อผ้าเนื้อบางถูกกระชากด้วยมือเพียงข้างเดียวจนกระดุมหลุดลุ่ยเผยให้เห็นผิวเนื้อเนียนนุ่มที่สั่นสะท้านภายใต้ความหนบหนาวของสายฝน คริสเตียนผละริมฝีปากออกชั่วครู่เพื่อมองสำรวจเรือนร่างที่สะท้อนภายใต้แสงฟ้าแลบ ดวงตาคมกริบฉายแววหิวกระหายและดุดันราวกับนักล่าที่เจอเหยื่ออันโอชะ รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากหยักลึก “ดื้อด้านให้มันตลอดก็แล้วกัน... แม่สถาปนิกตัวแสบ” เขากระซิบชิดริมฝีปาก ก่อนจะอุ้มร่างบางขึ้นแนบอกแล้วก้าวสาวเท้ายาวๆ ไปยังเตียงนอนกว้างกลางห้องนอนใหญ่ แรงกระแทกอันนุ่มนวลแต่หนักหน่วงทำให้ร่างของวรินธรจมลงไปกับฟูกหนา เธอกำลังจะพลิกตัวหนี แต่ฝ่ามือใหญ่กดตรึงข้อมือทั้งสองข้างของเธอไว้เหนือศีรษะด้วยมือเดียวอย่างง่ายดาย เสียงสายฝนที่โหมกระหน่ำด้านนอกราวกับเสียงกลองศึกที่เร่งเร้าจังหวะหัวใจของคนทั้งคู่ใหเต้นระรัว คริสเตียนทาบทับร่างกายกำยำลงมา ปลดปล่อยพันธนาการทางอารมณ์ที่สะสมมานานนับเดือนให้ระเบิดออกมาในค่ำคืนนี้ ริมฝีปากร้อนพรมจูบไปทั่วลาดไหล่เนียน ซอกคอหอมกรุ่น และเนินอกอิ่มที่กระเพื่อมไหวตามแรงสะท้าน สัมผัสสากระด้างของปลายนิ้วที่ลูบไล้ไปตามสัดส่วนโค้งเว้าทำให้วรินธรเผลอส่งเสียงครางประท้วงในลำคอ ร่างกายของเธอบิดเร้าด้วยความรู้สึกแปลกใหม่ที่ทั้งกลัวและโหยหาในเวลาเดียวกัน เกราะป้องกันที่เธอสร้างขึ้นมานานนับปีพังทลายลงทีละน้อยภายใต้สัมผัสที่เร่าร้อนและช่ำชองของเขา “ปล่อย... อื้อ...” เสียงประท้วงของเธอขาดหายไป เมื่อเขาประทبจูบลงมาอีกครั้ง ลึกล้ำ รุนแรง และเต็มไปด้วยแรงปรารถนาที่ไม่อาจยับยั้ง ทุกๆ สัมผัส รสจูบ และการสอดประสานดำเนินไปท่ามกลางเสียงคำรามของฟ้าฝนด้านนอก ร่างกายสองร่างหลอมรวมเข้าหากันเป็นหนึ่งเดียวในความมืดมิดของห้อง มีเพียงแสงวาบจากสายฟ้าที่สาดส่องกระทบใบหน้าคมคายที่เต็มไปด้วยหยาดเหงื่อและความเร่าร้อน วรินธรหลับตาลงปล่อยให้ตัวเองจมดิ่งลงไปในห้วงเสน่หาอันตรายที่คริสเตียนเป็นผู้ชี้นำ ยอมจำนนต่อความหอมหวานที่ผสมผสานกับความเจ็บปวดร้าวลึก จนกระทั่งความสุขสมระเบิดขึ้นในความเงียบงันของค่ำคืนพายุคะนอง เวลาผ่านไปเนิ่นนานเท่าไหร่ไม่ ท่ามกลางความเงียบงันที่มีเพียงเสียงหยดน้ำฝนกระทบกระจกหน้าต่าง คริสเตียนนอนตะแคงข้าง ใช้ข้อศอกยันศีรษะขึ้นมองหญิงสาวที่นอนหอบหายใจรวยรินอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนา ดวงตาของเขายังคงมีความระแวงหลงเหลืออยู่ แม้ร่างกายจะเพิ่งผ่านพ้นบทรักอันดุเดือดไปก็ตาม วรินธรหันหน้าหนีไปยังผนังอีกด้านหนึ่ง ไม่อาจสบตาคนที่เพิ่งพรากทั้งความสาวและหัวใจของเธอไปในค่ำคืนเดียว แต่มือเรียวที่ซ่อนอยู่ใต้ผ้าห่มกลับกำแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ แต่แล้ว... ท่ามกลางความเงียบสงบหลังพายุฝน เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ก็ดังขึ้นที่บริเวณระเบียงชั้นล่าง ตามด้วยเสียงกระจกแตกกระจายจากการถูกงัดแงะ! คริสเตียนขมวดคิ้วแน่น แววตาดุดันเปลี่ยนเป็นความเหี้ยมเกรียมในเสี้ยววินาที เขากระชากตัวลุกขึ้นคว้าปืนพกสีดำสนิทที่วางไว้หัวเตียงขึ้นมาปลดเซฟอย่างรวดเร็ว ก่อนจะก้มลงกระซิบข้างใบหูของหญิงสาวที่เพิ่งสะดุ้งตื่นด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบราวน้ำแข็ง “ดูเหมือนว่า ‘แขกไม่ได้รับเชิญ’ ที่เธอส่งข่าวหา... จะมาถึงเร็วกว่าที่คิดนะ ไอรีน” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามอ่านและเดินทางร่วมทุกข์ร่วมสุขกับตัวละครมาจนถึงตอนนี้นะคะ