รอยร้าวที่เริ่มขยาย

กลิ่นอายความเย็นยะเยือกของแอมเบอร์และนิโคตินราคาแพงยังคงลอยเคคว้างอยู่ในห้องทำงานส่วนตัวชั้นบนสุดของคาสิโน แต่สิ่งที่กรีดแทงบรรยากาศให้ขาดวิ่นไม่ใช่กลิ่นฉุนเหล่านั้น—หากแต่เป็นแฟ้มเอกสารสีดำสนิทที่แผ่หราอยู่บนโต๊ะทำงานไม้ฮอคกี้เนื้อหนา หน้ากระดาษแต่ละแผ่นที่ถูกเปิดออกเผยให้เห็นลายเส้นแปลนสถาปัตยกรรมที่ซ้อนทับด้วยเส้นทางการลำเลียงเงินสดและบัญชีลับใต้ดิน... เส้นทางที่เชื่อมโยงตรงดิ่งไปยังอาณาจักรฟอกเงินที่คริสเตียน คาลเดรอนพยายามซ่อนเร้นไว้จากสายตาของกฎหมายมาตลอดหลายปี “ดูเหมือนว่า ‘แขกไม่ได้รับเชิญ’ ที่เธอส่งข่าวหา... จะมาถึงเร็วกว่าที่คิดนะ ไอรีน” เสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงคำรามของสัตว์ร้ายในกรงขังดังขึ้นทำลายความเงียบ ร่างสูงใหญ่ของมาเฟียหนุ่มก้าวเข้ามาประชิดตัววรินธรอย่างเงียบเชียบจนเธอแทบไม่ทันตั้งตัว แววตาคมกริบดุจเหยี่ยวคู่นั้นไม่ได้ฉายแววตกใจแม้แต่น้อย มีเพียงประกายความดุดันและอันตรายที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่งที่ขวางหน้า “คุณคิดจะปิดบังเรื่องนี้ไปถึงไหนคะ คริสเตียน!” วรินธรผุดลุกขึ้นเผชิญหน้า ดวงตากลมโตฉายแวววาวด้วยความโกรธเกรี้ยวและร้าวลึกในเวลาเดียวกัน สองมือบางกำเข้าหากันแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ “โครงสร้างที่ฉันออกแบบให้คุณ มันไม่ได้มีไว้เพื่อรองรับธุรกิจสีขาวอย่างที่คุณปากพล่อยอ้าง แต่มันคืออุโมงค์เลือด... คุณใช้ศรัทธาของฉันเป็นเครื่องมือบังหน้าเพื่อฟอกเงินสกปรกพวกนี้!” คริสเตียนแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นเย็นเยียบจนน่าขนลุก เขาย่างสามขุมเข้าหาเธอราวกับผู้ล่าที่กำลังต้อนเหยื่อให้จนมุม ปลายรองเท้าหนังขัดมันหยุดลงตรงหน้าเธอโดยมีโต๊ะทำงานกั้นกลาง แต่นั่นไม่ได้ทำให้ระยะห่างระหว่างเขากับเธอลดความเร่าร้อนอันตรายลงเลยแม้แต่น้อย “ศรัทธาเหรอ?” คริสเตียนโน้มตัวลงต่ำ ระยะห่างระหว่างใบหน้าของเขาก and เธอลดลงจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นร้อนที่เจือกลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ “ในโลกของฉัน วรินธร... ไม่มีพื้นที่ให้คนโลกสวยอย่างเธอมานั่งถือศีลหรอกนะ เอกสารพวกนั้นควรจะอยู่ในเซฟ ไม่ใช่บนโต๊ะที่เปิดโอกาสให้สายตาอวดดีของเธอมารânหาเรื่องใส่ตัว!” “ฉันไม่ใช่ลูกน้องไร้สมองของคุณนะที่จะก้มหัวรับคำสั่งอย่างไร้เงื่อนไข!” เธอตะคอกใส่หน้าเขาอย่างไม่เกรงกลัว แรงปะทะทางอารมณ์พุ่งทะยานถึงขีดสุดเมื่อศักดิ์ศรีและสัญชาตญาณการเอาตัวรอดเข้าปะทะกันอย่างรุนแรง “คุณมันคนโกหก! คุณลากฉันเข้ามาพัวพันกับเรื่องโสโครกนี้ตั้งแต่แรก!” พรึบ! ไม่ทันที่เธอจะถอยหนี มือหนาปานคีมเหล็กก็คว้าหมับเข้าที่ข้อมือเรียวเล็กแล้วกระชากเข้าหาตัวอย่างแรง แรงเหวี่ยงนั้นทำให้ร่างเพรียวบางของเธอชนเข้ากับแผงอกกว้างที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามและไออุ่นอันร้อนระอุอย่างจัง คริสเตียนใช้แขนอีกข้างกักตัวเธอไว้กับขอบโต๊ะทำงาน ล็อกกรอบร่างของเธอไว้ด้วยวงแขนที่แข็งแกร่งดุจโซตรอตรวน “ปล่อยนะ! คนป่าเถื่อน!” เธอดิ้นรนสุดแรงเกิด ฝ่ามืออีกข้างเงื้อขึ้นหมายจะตบใบหน้าคมคายที่เต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งนั้น แต่คริสเตียนไว Pinnกว่า เขาใช้มือข้างเดียวรวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอขึ้นเหนือศีรษะตรึงไว้ด้วยกันอย่างง่ายดาย แรงปะทะที่ดุเดือดกลับแปรเปลี่ยนเป็นความตึงเครียดทางกายเนื้อที่ร้อนรุ่มและอันตราย แววตาดุดันของคริสเตียนวับวามด้วยประกายแห่งความกระหาย เขาจ้องมองริมฝีปากอิ่มที่กำลังสั่นระริกด้วยความโกรธ ก่อนจะไล่สายตาต่ำลงไปยังลำคอระหงที่ไหวสะท้อนตามจังหวะการหายใจหอบกระชั้น “ดื้อด้าน... ปากเก่ง... แต่ร่างกายเธอกำลังสั่นเพราะกลัวฉัน หรือเพราะอยากให้ฉันทำมากกว่านี้กันแน่ ไอรีน?” เสียงกระซิบต่ำพร่าริมใบหูกระตุ้นความรู้สึกวابหวามให้แล่นพล่านไปทั่วสันหลัง วรินธรสะع้านเฮือกเมื่อปลายนิ้วหยาบกร้านของเขาเริ่มลูบไล้ผ่านเนื้อผ้าบางเบาช่วงเอวคอด กิริยาที่เต็มไปด้วยความถือดีถูกหลอมละลายด้วยสัมผัสอันร้อนแรงที่จงใจแผดเผา “อื้อ... ปล่อยฉันนะ คริสเตียน...” เสียงประท้วงของเธอขาดห้วงเมื่อริมฝีปากร้อนจัดทาบทับลงมาปิดกั้นคำพูดทุกคำอย่างไร้ความปรานี จูบดิบเถื่อนแต่เต็มไปด้วยแรงปรารถนาอันรุนแรงถูกบดขยี้ลงมา รสชาติของความโกรธ ความแค้น และความหิวกระหายหลอมรวมกันในโพรงปาก สัมผัสที่ดุดันทำให้หัวใจของเธอเต้นระรัวจนแทบกระเด็นหลุดออกจากอก มือแกร่งเลื่อนลงมาโอบกระชับเอวบางให้แนบชิดยิ่งขึ้นจนแทบไม่มีช่องว่างระหว่างเรือนร่าง ความยินยอมพร้อมใจที่ซ่อนอยู่ใต้การต่อต้านปะทุขึ้นในความเงียบ คริสเตียนถอนริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง ปล่อยให้เธอหอบหายใจโกยกอบโกยอากาศเข้าปอด ขณะที่ดวงตาคู่คมยังคงจ้องลึกลงไปในนัยน์ตาที่ฉายแววพ่ายแพ้ “เธอรู้ความลับมากเกินไปแล้ว วรินธร...” เขากระซิบชิดริมฝีปาก นัยน์ตาดำมืดสะท้อนภาพเงาของเธออย่างชัดเจน “ทางเลือกเดียวที่เธอมีตอนนี้ คืออยู่ใต้เงาของฉัน... หรือไม่ก็หายไปจากโลกนี้พร้อมกับความลับพวกนั้น” ในจังหวะที่หัวใจของวรินธรกำลังแขวนอยู่บนเส้นด้ายระหว่างความรักความแค้น เสียงเคาะประตูก็จهดกดังขึ้นสามครั้งติดๆ กันอย่างเร่งรีบ ก่อนที่ประตูกระจกนิรุกติจะถูกผลักเปิดออกโดยไม่ต้องรออนุญาต ร่างของลูคัส มือขวาคนสนิทก้าวพรวดพราดเข้ามาด้วยใบหน้าซีดเผือด แววตาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกที่ปิดไม่มิด “นายครับ... แขกที่ไม่ได้รับเชิญคนนั้น ไม่ใช่แค่คนส่งข่าวธรรมดาแล้วครับ” ลูคัสหอบหายใจโยนแท็บเล็ตหน้าจอแตกยับลงบนโต๊ะทำงาน ภาพจากกล้องวงจรปิดรอบนอกคาสิโนเผยให้เห็นกองกำลังติดอาวุธกลุ่มใหญ่กำลังปิดล้อมทางเข้าทุกด้าน “พวกมันคือหน่วยเฉพาะกิจสืบสวนพิเศษจากส่วนกลาง... และคนที่เดินนำหน้าเข้าตึกมาตอนนี้ คือคนรักเก่าที่ตายไปแล้วของนาย... ไอริส” คริสเตียนชะงักกึก ร่างสูงปล่อยมือจากข้อมือของวรินธรทันที นัยน์ตาดุดันเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกตะลึงเป็นครั้งแรกในรอบหลายปี ในขณะที่วรินธรหันขวับไปมองหน้าเขา สัญชาตญาณกรีดร้องเตือนภัยว่าเกมอันตรายนี้กำลังจะระเบิดเป็นจุล ขอบคุณที่ร่วมดำดิ่งสู่ห้วงเสน่หาอันตรายไปกับกุหลาบอาบแสงจันทร์นะคะ