การหนีที่ไร้ทางออก

ความเงียบงันภายในห้องทำงานกว้างขวางของคฤหาสน์คาลเดรอนหนาแน่นเสียจนแทบจะกลายเป็นของแข็ง ปลายเท้าของวรินธรก้าวถอยหลังทีละก้าวโดยอัตโนมัติ สัญชาตญาณดิบเถื่อนในตัวสถาปัตยกรรมแห่งนี้กำลังกรีดร้องเตือนว่าเธอได้ก้าวล้ำเส้นแบ่งระหว่าง ‘เชลย’ กับ ‘ความลับ’ ที่เขาปกปิดไว้เข้าเสียแล้ว นัยน์ตาดุดันราวกับสัตว์ป่ากระหายเลือดของคริสเตียนคู่นั้นไม่ได้แสดงความโกรธเกรี้ยวแบบที่เธอคุ้นชิน แต่มันกลับนิ่งสนิท ทว่าลึกลงไปในความมืดมิดคู่นั้นกลับระอุไปด้วยไฟโทสะที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่งให้มลายหายไปในพริบตา “คุณรู้ได้ยังไง...” เสียงทุ้มต่ำของคริสเตียนลอดไรฟันออกมา ราวกับเสียงคำรามจากขุมนรก ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอในระยะประชิดอย่างรวดเร็วชนิดที่เธอไม่ทันได้ตั้งตัว ปลายจมูกโด่งคมกริบแทบจะชนเข้ากับแก้มเนียนที่ซีดเผือด “ไอรีน... บอกฉันมาว่าคุณไปได้ยินเรื่องนี้มาจากไหน หรือมีใครหน้าโง่ที่ไหนกล้าคาบข่าวนี้มาบอกคุณ” “ฉัน... ฉันไม่รู้ว่าคุณพูดถึงเรื่องอะไร ปล่อยฉันนะ!” วรินธรเชิดหน้าขึ้น แม้เนื้อตัวจะสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวแต่ศักดิ์ศรีและทิฐิในใจกลับไม่ยอมให้เธอก้มหัวลงให้เขาเด็ดขาด มือเรียวเล็กพยายามผลักแผงอกกว้างที่กำยำด้วยมัดกล้ามภายใต้เสื้อเชิ้ตสีเข้มออกห่าง แต่มันก็ไร้ผลราวกับการเอาหยดน้ำไปต้านทานกระแสน้ำวน คริสเตียนแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขันสิ้นดี มือหนาคว้าหมับเข้าที่ต้นแขนเรียวของเธอแล้วบีบแน่นด้วยแรงมหาศาลจนกระดูกแทบแหลกสลาย แรงอารมณ์ดิบเถื่อนพุ่งพล่านจนเขาแทบจะควบคุมสติไม่อยู่ ความลับที่เขาซ่อนไว้ภายใต้อาณาจักรมืดกำลังจะถูกสตรีตัวเล็กๆ คนนี้ล่วงรู้ และนั่นคือสิ่งที่อันตรายที่สุดสำหรับคนอย่างเขา “อย่ามาโกหกฉัน!” เขาตวาดลั่น นัยน์ตาดุดันจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่ฉายแววดื้อรั้นไม่ยอมแพ้ “สายตาของคุณมันฟ้อง ไอรีน... คุณกำลังเล่นกับไฟ และไฟกองนี้มันจะเผาคุณจนไม่เหลือแม้แต่ขี้เถ้า!” การปะทะอารมณ์อันตึงเครียดถึงขีดสุดทำให้วรินธรตัดสินใจครั้งสำคัญ หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ในเมื่ออยู่ที่นี่ก็มีแต่จะตกเป็นเบี้ยล่างและอาจไม่รอดชีวิตออกไป เธอจึงต้องหนี... หนีออกไปจากนรกขุมนี้ให้ได้! จังหวะที่คริสเตียนเผลอผ่อนแรงที่มือลงเล็กเพราะความหงุดหงิด วรินธรก็ใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีพุ่งศอกเข้าที่สีข้างของเขาอย่างแรงจนร่างสูงชะงักและคำรามออกมาด้วยความเจ็บปวด เธอไม่รอช้า หมุนตัววิ่งสี่คูณร้อยพุ่งตรงไปยังประตูห้องทำงานทันที เสียงฝีเท้าของเธอเร่งเร้าก้องกังวานไปทั่วทางเดินหินอ่อนอันโอ่อ่าในยามวิกาล ความมืดมิดและเงียบสงบของคฤหาสน์หลังใหญ่กลายเป็นสนามแข่งความตายที่เดิมพันด้วยอิสรภาพ “จับตัวเธอไว้! อย่าให้หนีไปได้!” เสียงคำรามก้องด้วยความเกรี้ยวกราดของคริสเตียนไล่หลังมาติดๆ พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักหน่วงของบอดี้การ์ดหลายนายที่วิ่งกรูออกมาจากมุมมืด วรินธรหอบหายใจโยนตัวเข้าหาประตูบานใหญ่ที่นำไปสู่สวนด้านหลัง แรงฮอร์โมนแห่งการเอาตัวรอดสูบฉีดไปทั่วร่าง เธอผลักประตูไม้แกะสลักอย่างแรงจนมันเปิดออก กลิ่นอายของความชื้นยามค่ำคืนและสายลมเย็นเยียบปะทะเข้ากับใบหน้าชุ่มเหงื่อ ร่างบางวิ่งลุยสวนกว้างอย่างไร้ทิศทาง แสงไฟจากตัวคฤหาสน์สาดส่องไล่หลังมาเป็นระยะ เสียงหมาล่าเนื้อของพวกมันเห่าหอนก้องป่าละเมาะรอบด้านราวกับฉากในภาพยนตร์สยองขวัญ เท้าเปล่าเปลือยเหยียบย่ำลงบนพื้นหญ้าที่เปียกปอน หนามกุหลาบและกิ่งไม้แห้งบาดผิวเนื้อจนเลือดซิบ แต่เธอกลับไม่รู้สึกเจ็บปวดเลยแม้แต่น้อย ความกลัวและความปรารถนาอันแรงกล้าที่จะหลุดพ้นจากกรงทองแห่งนี้ผลักดันให้เธอวิ่งต่อไปข้างหน้าอย่างไม่คิดชีวิต กำแพงรั้วเหล็กดัดสูงชันอยู่เบื้องหน้า วรินธรไม่รอช้า เธอปีนป่ายขึ้นไปบนรั้วเหล็กแหลมอย่างทุลักทุเล มือเรียวเกี่ยวเกาะโครงเหล็กเย็นเฉียบ ขาเรียวข้างหนึ่งก้าวข้ามพ้นยอดแหลมไปได้แล้ว หัวใจพองโตด้วยความหวังว่าเธอจะรอด... เธอจะหนีพ้นจากเงื้อมมือของซาตานตนนี้เสียที! “คิดว่าจะหนีฉันพ้นอย่างนั้นเหรอ ไอรีน...” เสียงกระซิบอันเย็นเยียบราวน้ำแข็งละลายดังขึ้นชิดใบหู ราวกับมัจจุราชที่โผล่ขึ้นมาจากความมืด วรินธรสะดุ้งสุดตัว หันขวับกลับไปมองด้วยความตกตะลึงพรึงเพริด ร่างสูงใหญ่ของคริสเตียนยืนอยู่บนพื้นหญ้าเบื้องล่าง มือหนาข้างหนึ่งคว้าข้อเท้าของเธอไว้ได้อย่างแม่นยำ ราวกับเขารู้ล่วงหน้าอยู่แล้วว่าเธอจะเลือกหนีทางไหน แรงดึงมหาศาลกระชากร่างของเธอล่วงหล่นลงมาจากกำแพงสูงอย่างไร้ความปรานี “กรี๊ด...!” วรินธรหลับตาปี๋เตรียมรับความเจ็บปวดจากการกระแทกพื้น แต่ทว่า... ร่างของเธอกลับไม่กระทบกับพื้นดินแข็งๆ เธอกลับร่วงหล่นลงสู่อ้อมอกกว้างที่กำยำและเต็มไปด้วยกลิ่นอายอันคุ้นเคยของบุรุษเพศ คริสเตียนรับร่างของเธอไว้ได้อย่างมั่นคง แรงปะทะทำให้เขาล้มลงไปนอนกับพื้นหญ้าโดยมีร่างบางทับอยู่ด้านบน ความเงียบงันกลับมาปกคลุมอีกครั้ง ท่ามกลางแสงจันทร์สีนวลที่สาดส่องลงมาทาบทับเรือนร่างทั้งสอง คริสเตียนนอนหงายโดยมีวรินธรคร่อมอยู่บนตัวเขา ลมหายใจอุ่นร้อนหอบกระชั้นปะทะกันจนรู้สึกได้ นัยน์ตาดุดันคู่นั้นจ้องมองเธอด้วยประกายไฟแห่งความปรารถนาอันดิบเถื่อนและโทสะที่ระอุอยู่ภายใน มือหนาเลื้อยขึ้นมาโอบรอบเอวบางไว้แน่นตรึงราวกับคีมเหล็ก ไม่ยอมเปิดโอกาสให้เธอได้ขยับหนีไปไหนอีกเป็นครั้งที่สอง “ปล่อยฉันนะ! ไอ้คนบ้า... คุณไม่มีสิทธิ์มาทำแบบนี้กับฉัน!” วรินธรทุบอกกว้างของเขาด้วยกำปั้นน้อยๆ น้ำตาแห่งความคับแค้นเอ่อล้นคลอหน่วยดวงตาคู่สวย แต่เธอก็พยายามกลั้นมันไว้ไม่ให้ไหลออกมาให้เขาได้เห็นความอ่อนแอ “ไม่มีสิทธิ์งั้นเหรอ?” คริสเตียนยิ้มเยาะ มุมปากหยักลึกได้รูปยกขึ้นเป็นรอยยิ้มอันตรายที่ชวนให้ขนลุกซู่ มือหนาเลื่อนขึ้นมาสัมผัสแก้มเนียนที่เปื้อนคราบน้ำตาและเหงื่อ ไวเท่าความคิด เขาใช้ปลายนิ้วเกลี่ยปอยผมที่ชื้นเหงื่อออกอย่างเบามมือ ทว่าสัมผัสนั้นกลับแฝงไว้ด้วยความรุนแรงและเร่าร้อนในคราวเดียวกัน “จำไว้ให้ดี... ไอรีน ทุกตารางนิ้วบนตัวคุณ ลมหายใจทุกเฮือกของคุณ และแม้กระทั่งวิญญาณเน่าๆ ของคุณ ตอนนี้มันเป็นของฉัน... ของคริสเตียน คาลเดรอน แต่เพียงผู้เดียว” ร่างสูงพลิกตัวอย่างรวดเร็วดั่งเสือชีตาร์ตะครุบเหยื่อ เพียงชั่วพริบดาวรินธรก็ถูกกดลงกับพื้นหญ้าโดยมีร่างหนาของเจ้าพ่อคาสิโนทาบทับลงมาจนมิดชิด น้ำหนักตัวของเขาตรึงเธอไว้ใต้ร่างจนไม่สามารถดิ้นรนขัดขืนได้ ลมหายใจร้อนผ่าวรดรินอยู่เหนือริมฝีปากอิ่มที่เม้มแน่นด้วยความโกรธ “คุณมันซาตาน... ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้!” เธอเค้นเสียงลอดไรฟันด้วยความโกรธจัด คริสเตียนโน้มใบหน้าคมคายลงมาใกล้จนปลายจมูกชนกัน นัยน์ตาดุดันลุกโชนด้วยไฟเสน่หาอันอันตราย มือหนาจับข้อมือทั้งสองข้างของเธอล็อกไว้เหนือศีรษะด้วยมือเดียวอย่างง่ายดาย ก่อนที่ริมฝีปากหยักร้อนจะโน้มลงมาประกบจูบปิดริมฝีปากดื้อรั้นนั้นอย่างดุดัน เร่าร้อน และไร้ซึ่งความปรานี ราวกับต้องการลงทัณฑ์ความอวดดีของเธอให้สาสม รสจูบที่ทั้งดิบเถื่อนและเปี่ยมด้วยแรงปรารถนาอันตรายทำให้วรินธรแทบขาดใจตาย มือเล็กที่เคยทุบตีพยายามกำแน่นก่อนจะค่อยๆ อ่อนแรงลงภายใต้สัมผัสที่ร้อนระอุราวกับไฟแผดเผา สมองของเธอขาวโพลน ร่างกายสั่นสะท้านด้วยความวาบหวามที่เขาจงใจปลุกปั่นขึ้นมาเพื่อทำลายทิฐิในใจเธอให้พังทลายลงทีละน้อย “ดื้อให้มันตลอดก็แล้วกัน... แม่สถาปนิกตัวแสบ” คริสเตียนผละริมฝีปากออกเล็กน้อย ปล่อยให้เธอได้หอบหายใจโกยกอบโกยอากาศเข้าปอด ในขณะที่สายตาคมกริบกวาดมองริมฝีปากบวมเจ่อแดงก่ำด้วยความพึงพอใจ “เพราะคืนนี้... ฉันจะทำให้คุณลืมวิธีที่จะหนีออกจากอกฉันไปตลอดกาล” เขากระซิบประโยคอันตรายนั้นชิดริมใบหูของเธอ ก่อนจะกดจูบซับลงที่ซอกคอขาวเนียนอย่างอุกอาจ พร้อมกับที่ลูคัสและบอดี้การ์ดกลุ่มใหญ่ที่ยืนคุมเชิงอยู่รอบนอกต่างพร้อมใจกันหันหลังให้ และก้าวถอยห่างออกไปเพื่อปิดฉากความลับที่ถูกซ่อนไว้ในความมืดมิด... ทว่าในเสี้ยววินาทีที่คริสเตียนกำลังจะประทับรอยจูบลงบนลาดไหล่เปลือย, เสียงแจ้งเตือนโทรศัพท์มือถือลับในกระเป๋าเสื้อสูทของเขาก็ดังขึ้นอย่างกะทันหัน พร้อมกับข้อความสั้นๆ บนหน้าจอที่ทำให้ดวงตาคมกริบของเจ้าพ่อมาเฟียต้องเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกตะลึงระคนโกรธเกรี้ยวสุดขีด— ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปในห้วงอารมณ์อันมืดมนและเร่าร้อนนี้ด้วยกันนะคะ กุหลาบอาบแสงจันทร์