บทลงโทษของคนดื้อ

เสียงล็อกประตูนิรภัยดัง *คลิก* ก้องกังวานในความเงียบงันของห้องทำงานส่วนตัวชั้นบนสุดของคาสิโน มันเป็นเสียงที่ทรงพลังราวกับเสียงประหารชีวิต และไร้ซึ่งทางหนีทีไล่สำหรับคนหัวดื้อที่ยืนอยู่กลางห้อง วรินธรสะดุ้งสุดตัว นัยน์ตากลมโตฉายแววตื่นตระหนกเพียงเสี้ยววินาที ก่อนที่สัญชาตญาณการป้องกันตัวจะผลักดันให้เธอก้าวถอยหลังจนสะโพกชนเข้ากับขอบโต๊ะทำงานไม้สักทองเนื้อหนา สถาปนิกสาวเชิดหน้าขึ้นพยายามรักษาเกราะกำบังอันเปราะบางเอาไว้ แม้ฝ่ามือที่กำแน่นจนเล็บจิกเข้ากับเนื้อฝ่ามือจะสั่นเทาเล็กน้อยก็ตาม "คุณไม่มีสิทธิ์ขังฉันไว้ที่นี่นะ คริสเตียน!" เสียงหวานตวาดกร้าว พยายามกลบเกลื่อนความหวั่นไหวที่ตีรวนขึ้นมาในอกยามที่เห็นร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาใกล้ทีละก้าว คริสเตียน คาลเดรอน ไม่ได้ตอบคำชายหนุ่มถอดสูทเนื้อดีโยนทิ้งลงบนโซฟาอย่างไม่ไยดี ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีเข้มออกสองเม็ดเผยให้เห็นแผงอกกว้างและรอยสักรูปงูพิษที่เลื้อยพันอยู่บนไหปลาร้า—สัญลักษณ์แห่งความอันตรายที่เธอเคยคิดว่าเธอรับมือไหว ทว่าในวินาทีนี้... รัศมีดิบเถื่อนที่แผ่ออกมาจากตัวเขากลับทำให้ห้องทั้งห้องแคบลงถนัดตา "ไม่มีสิทธิ์?" เสียงทุ้มต่ำลอดไรฟัน เขาย่างสามขุมเข้ามาประชิดจนกลิ่นอายบุหรี่ราคาแพงผสมผสานกับกลิ่นกายเฉพาะตัวโอบล้อมร่างบางเอาไว้ "จำใส่สมองอันดื้อรั้นของเธอไว้ซะไอรีน... ในอาณาจักรของฉัน อาณาเขตของฉัน และใต้ร่างของฉัน เธอไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะต่อรอง!" พรืด! ฝ่าหนาคว้าหมับเข้าที่ข้อมือเล็กแล้วกระชากลากเข้าหาตัวอย่างไม่Yielder แรงมหาศาลทำให้วรินธรเสียหลักพุ่งชนเข้ากับแผงอกแข็งแกร่งราวกับกำแพงเหล็ก ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้าหากันจนแทบหลอมละลาย เธองัดแรงเฮือกสุดท้ายผลักไสอกกว้างนั้นพร้อมกับเงื้อมือขึ้นหมายจะตบหน้าคนเอาแต่ใจสักฉาด แต่คริสเตียนเร็วกว่า เขารวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอตรึงไว้เหนือศีรษะด้วยมือเพียงข้างเดียวอย่างง่ายดาย ปลายนิ้วแข็งแกร่งบีบเค้นข้อมือเธอจนขึ้นรอยแดงระเรื่อ ขณะที่มืออีกข้างเลื่อนลงมาโอบรัดเอวคอดกิ่วแล้วรั้งเข้าหาจนแทบไม่มีช่องว่างให้อากาศผ่าน "ปล่อยนะ! คนป่าเถื่อน!" เธอพยายามดิ้นรนสุดชีวิต ใบหน้างามเหเกด้วยความเจ็บปวดแต่ยังคงดื้อรั้น ดวงตาดุจกวางน้อยจ้องมองเขาอย่างเอาเรื่อง "คุณคิดว่าใช้อำนาจกักขังฉันแล้วฉันจะยอมก้มหัวให้เหรอ? ไม่มีทาง! ต่อให้คุณฆ่าฉันให้ตาย—" "ชูว์..." นิ้วโป้งหยาบกร้านปาดไล้ลงบนริมฝีปากอิ่มที่กำลังต่อต้าน สัมผัสนั้นทั้งหยาบคายและเร่าร้อนในคราวเดียวกัน "ฉันไม่ฆ่าเธียรหรอกไอรีน... ของเล่นราคาแพงและดื้อด้านขนาดนี้ ฉันต้องเก็บไว้ทรมานให้สาสมต่างหาก" สิ้นคำพูด ดิบเถื่อนริมฝีปากหยักลึกก็ก้มลงประกบจูบทับกลีบปากนุ่มทันทีโดยไม่เปิดโอกาสให้เธอได้ตั้งตัว มันไม่ใช่จูบแห่งความอ่อนหวาน แต่มันคือการลงทัณฑ์อันดุเดือดและเร่าร้อน คริสเตียนขบเม้มริมฝีปากเธออย่างเอาแต่ใจ บังคับให้โพรงปากนุ่มเปิดออกรับรสจูบอันดุันและล้ำลึก ลิ้นร้อนกวาดต้อนความหวานล้ำภายในอย่างตะกละตะกรามจนสถาปนิกสาวแทบขาดใจ วรินธรครางอืออึงในลำคอ สมองขาวโพลนราวกับถูกไฟแผดเผา เรี่ยวแรงที่เคยมีมลายหายไปสิ้น ร่างกายที่เคยแข็งขืนกลับอ่อนยวบยาบลงไปทุกทีภายใต้สัมผัสวาบหวามที่เขาจงใจปลุกเร้า ปลายนิ้วที่เคยตรึงข้อมือเธอไว้เปลี่ยนเป็นลูบไล้ขึ้นมาตามต้นแขน ลากผ่านลาดไหล่เปลือยเปล่า จนขนลุกเกรียวไปทั่วร่าง เมื่อเห็นว่าเธอเริ่มอ่อนระทวย คริสเตียนจึงค่อยๆ ถอนริมฝีปากออกช้าๆ ปล่อยให้เธอได้หอบหายใจโกกอากาศเข้าปอดอย่างกระเส่า ดวงตาคมกริบฉายแววพึงพอใจยามมองใบหน้าหวานที่แดงก่ำและริมฝีปากบวมเจ่อจากการจูบ "ปากเก่งนักนะ..." เขากระซิบชิดริมหู ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดต้นคอระหงจนเธอย่นคอหนีด้วยความสยิว "ทีนี้... เรามาคุยกันเรื่องบทลงโทษของคนดื้อกันดีกว่า" ร่างสูงไมรอให้เธอได้ตั้งสติ เขายกเธอลอยขึ้นเหนือพื้นจนวรินธรต้องใช้เรียวขาเกี่ยวรอบเอวสอบของเขาไว้โดยอัตโนมัติด้วยความตกใจ สถาปนิกสาวหวีดร้องเบาๆ พร้อมกับใช้สองมือโอบรอบลำคอแกร่งเพื่อประคองตัว ขณะที่คริสเตียนสาวเท้าก้าวตรงไปยังเตียงนอนขนาดใหญ่กลางห้องพักผ่อนด้านใน เขากระแทกแผ่นหลังบางลงบนที่นอนนุ่มอย่างไม่เบามือ ร่างหนาทาบทับลงมาทันทีราวกับเสือดาวที่ตะครุบเหยื่อ นัยน์ตาสีเข้มคู่นั้นลุกโชนด้วยไฟปรารถนาที่ยากจะดับมอด มือใหญ่เริ่มลูบไล้ไปตามสัดส่วนโค้งเว้าภายใต้ชุดเดรสทำงานอย่างถือวิสาสะ "คริสเตียน... หยุดนะ... อื้อ..." เสียงทททานขาดห้วงเมื่อปลายนิ้วแข็งแกร่งปลดซิปชุดด้านหลังลงอย่างรวดเร็ว ผิวเนื้อเนียนละเอียดสัมผัสกับอากาศเย็นในห้อง ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยความร้อนระอุจากฝ่ามือของเขาที่ลากไล้ผ่านแผ่นหลังเปลือยเปล่า "บอกให้ฉันหยุดสิไอรีน..." เสียงกระซิบแหบพร่าข้างใบหูเต็มไปด้วยแรงดึงดูดอันตราย "ถ้าเธอพูดคำว่า 'หยุด' ออกมาด้วยน้ำเสียงที่ไม่มีความสั่นเครือและไร้ซึ่งความต้องการ... ฉันจะปล่อยเธอไปเดี๋ยวนี้" คำท้าทายนั้นทำให้วรินธรเม้มริมฝีปากแน่น เธอมองลึกลงไปในดวงตาคู่คมที่สะท้อนเงาของเธออยู่ภายในนั้น หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับกลองเพล ความโกรธ ความเกลียดชัง และความปรารถนาอันบ้าคลั่งกำลังตีรวนกันจนแยกไม่ออก เธอยอมรับกับตัวเองในความมืดมิดของจิตใจไม่ได้เลยว่า... ร่างกายเธอกำลังทรยศต่อความตั้งใจทั้งหมดที่มี "คุณมัน... ปีศาจ..." เธอเค้นเสียงลอดไรฟันด้วยความเคียดแค้นปนหอบสะท้าน "ใช่... ฉันคือปีศาจที่จะลากเธอลงนรกไปพร้อมกัน!" คริสเตียนไม่เปิดโอกาสให้เธอได้ปฏิเสธอีกต่อไป ริมฝีปากร้อนผ่าวพรมจูบไปทั่วลำคอระหง ไหปลาร้า และยอดอกผ่านเนื้อผ้าที่ร่นลงมา ความเร่าร้อนที่ถาโถมเข้ามาทำให้ห้องทั้งห้องราวกับถูกแผดเผาด้วยเปลวเพลิงแห่งเสน่หา สัมผัสหนักหน่วงและวาบหวามถูกถักทอขึ้นในความมืดมิด เสียงหอบหายใจและเสียงครางแผ่วเบาเคล้าคลอไปกับเสียงเครื่องปรับอากาศ สติสัมปชัญญะของวรินธรหลุดลอยไปทีละน้อย ปล่อยให้ตัวเองจมดิ่งลงสู่ห้วงเหวแห่งความสุขสมที่มาเฟียหนุ่มเป็นผู้ชี้นำอย่างไม่จำนนแต่จำยอม ท่ามกลางบทรักอันเร่าร้อนและดุเดือดที่กำลังดำเนินไปอย่างถึงพริกถึงขิง เสียงโทรศัพท์มือถือราคาแพงที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานด้านนอกกลับแผดเสียงดังลั่นทำลายบรรยากาศ คริสเตียนชะงักเล็กน้อย เขาก้มลงจูบซับเหงื่อที่ขมับชื้นของหญิงสาวก่อนจะผละตัวลุกขึ้นยืนด้วยความหงุดหงิด ร่างสูงคว้าเสื้อเชิ้ตมาสวมลวกๆ แล้วเดินออกไปหยิบโทรศัพท์หน้าจอที่สว่างวาบขึ้นมาในความมืด ดวงตาคมกริบหรี่ลงทันทีเมื่อเห็นชื่อผู้โทรเข้า มันคือเบอร์โทรจากสายสืบวงในที่เขาสั่งให้ตามล่าตัว 'หนอนบ่อนไส้' ที่แอบส่งแปลนคาสิโนลับให้กับตำรวจสากล และชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอกลับทำให้คริสเตียนต้องขบกรามแน่นด้วยความตกใจ *ผู้ที่ส่งข้อมูลลับ... คือคนใกล้ตัวที่สุดที่เขากล้าไว้ใจ* คุยกับกุหลาบอาบแสงจันทร์: ตอนนี้ดุเดือดและร้อนรุ่มหัวใจกันไหมคะ รี้ดเดอร์ที่รักเตรียมรับแรงกระแทกในตอนต่อไปได้เลยนะคะ รับรองว่าความลับที่กำลังจะเปิดเผยจะพลิกทุกอย่างให้ลุกเป็นไฟอย่างแน่นอนค่ะ! --- *(ขอบคุณสำหรับการติดตามและสนับสนุน "กุหลาบอาบแสงจันทร์" เสมอมานะคะ)*