ศัตรูเปิดหน้าชก

กลิ่นควันปืนฉุนกึกยังไม่ทันจางหายจากโถงกระจกนิรภัยชั้นใต้ดินของ ‘คาลเดรอน พาเลซ’ เสียงกระจกแตกละเอียดนับพันชิ้นก็กรีดกรายบาดลึกเข้าไปถึงโสตประสาท ร่างของบอดี้และรợต้านทานที่ล้มฟุบจมกองเลือดคือเครื่องยืนยันชั้นดีว่าสงครามที่คริสเตียน คาลเดรอน พยายามหลีกเลี่ยงมาตลอด... ได้พุ่งชนเข้ากลางอกอาณาจักรของเขาเสียแล้ว "พวกมันบุกมาจากทางทิศใต้ครับนาย! แรงระเบิดทำลายระบบเซฟตี้โซนชั้นสามพังยับเยิน ลูคัสรายงานเสียงหอบกระซั่น ขณะที่มือข้างหนึ่งยังคงเหนี่ยวไกปืนพ่นกระสุนใส่เงาดำที่พยายามตีฝ่าเข้ามาทางประตูนิรภัย" คริสเตียนยืนตระหง่านอยู่ท่ามกลางเศษซากความพินาศ ดวงตาคมกริบดั่งพญายมไร้ซึ่งความหวาดกลัว มีเพียงประกายไฟแห่งความเดือดดาลที่แผดเผาทุกสิ่งที่ขวางหน้า เสื้อเชิ้ตสีเข้มของเขาชุ่มไปด้วยหยาดเหงื่อและคราบเขม่า แผงอกกว้างกระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะหายใจที่กระชั้นถี่ ความเจ็บ ใจไม่ได้มาจากความเสียหายของคาสิโนมูลค่าหลายพันล้าน... แต่มาจากความจริงที่ว่า ข้อมูลลับระดับ V.V.I.P. ที่หลุดรอดออกไปจนทำให้พวกมันลอบเข้ามาได้จุดอับสายตาอย่างแม่นยำเช่นนี้ มีเพียง "คนเดียว" เท่านั้นที่เขามอบความไว้วางใจให้เข้าถึงมัน วรินธร... ภาพของสถาปัตยกรรมสาวผู้มีแววตาดื้อรั้นและริมฝีปากที่มักจะต่อปากต่อคำกับเขาเสมอผุดขึ้นมาในหัว ราวกับมีคมมีดกรีดลงบนขั้วหัวใจ มาเฟียหนุ่มกำมือแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ข้อมูลโครงสร้างนิรภัยล่าสุดที่เธอเป็นคนแก้ไขแบบแปลนด้วยตัวเอง ถูกส่งต่อให้ศัตรูตัวฉกาจอย่างกลุ่ม 'ซานติอาโก' ใช้เป็นแผนที่นำทางในการถล่มบ้านของเขาเอง "นายครับ... ทางหนีฉุกเฉินถูกตัดขาดแล้ว!" ลูคัสตะโกนแข่งกับเสียงระเบิดลูกใหม่ที่สั่นสะเทือนไปทั่วโครงสร้างตึก "ปล่อยให้มันเข้ามา" คริสเตียนเอ่ยด้วยน้ำเสียงต่ำลึก เยียบเย็นจนน่ากลัว "กูจะต้อนรับพวกมันด้วยนรกสตรีมเดือดเอง" ในขณะเดียวกัน ที่ห้องนิรภัยชั้นบนสุดซึ่งถูกออกแบบให้ปลอดภัยที่สุด วรินธรนั่งตัวสั่นเทาอยู่หลังโต๊ะทำงาน แววตาของเธอเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกเมื่อได้ยินเสียงระเบิดสนั่นหวั่นไหว ทว่าความหวาดกลัวนั้นกลับไม่ได้มาจากฝั่งของศัตรูที่กำลังบุกรุก... แต่มาจากหน้าจอแท็บเล็ตในมือของเธอ หน้าจอที่แสดงข้อความแจ้งเตือนจากบุคคลนิรนามที่ขู่จะฆ่าคนบริสุทธิ์ หากเธอไม่ยอมส่งรหัสผ่านประตูหลักของคาสิโนให้ เธอยังไม่ได้ส่ง... เธอยาใจแข็งปฏิเสธคำสั่งของมันไปแล้ว แต่ทำไม... ทำไมพวกมันถึงยังรู้ทางเข้าลับ? แอดดด... เสียงเปิดประตูห้องทำงานดังขึ้นช้าๆ ท่ามกลางความเงียบงันและเสียงปืนที่ดังแว่วมาจากชั้นล่าง วรินธรสะดุ้งสุดตัว หันขวับไปมอง ร่างสูงใหญ่ของคริสเตียนก้าวเข้ามาในห้อง แสงไฟสลัวจากด้านนอกสะท้อนเงาเขาให้ดูราวกับปีศาจจากขุมนรก ดวงตาสสีนิลคู่นั้นจ้องมองเธอด้วยความเย็นชาที่ดิ่งลึกถึงขั้วหัวใจ ไม่มีคำทักทาย ไม่มีรอยยิ้ม มีเพียงความกดดันมหาศาลที่บีบอัดอากาศรอบตัวจนแทบหายใจไม่ออก "คริสเตียน..." เสียงเธอกระท่อนกระแท่น ร่างบางถอยร่นจนสะโพกชิดติดขอบโต๊ะทำงาน "คุณ... คุณรอดมาได้ยังไง" "ผิดหวังสินะ ที่ฉันยังไม่ตายในกองเพลิงที่เธอร่วมมือกับมันจุดขึ้นมา?" คริสเตียนก้าวเข้ามาประชิดตัวอย่างรวดเร็วราวกับเสือชีตาร์ตะครุบเหยื่อ มือหนาเอื้อมมากระชากต้นแขนเรียวของเธออย่างแรงจนวรินธรนิหน้าด้วยความเจ็บ "ปล่อยฉันนะ! คุณพูดเรื่องอะไร ฉันไม่ได้ทำ!" เธอกรีดร้อง พยายามบิดข้อมือออกจากการเกาะกุมที่หนักหน่วงราวกับคีมเหล็ก "ไม่ได้ทำงั้นเหรอ!" คริสเตียนคำรามลั่น แววตาร้าวลึกเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและโทสะที่ระเบิดออก เขาต้อนเธอจนแผ่นหลังบอบบางแนบชิดติดกับผนังห้องเย็นเฉียบ มือใหญ่อีกข้างตรึงคางสลวยของเธอไว้บังคับให้เงยหน้าขึ้นสบตา รสชาติของความไว้ใจที่ถูกหักหลังมันขมปร่าอยู่ในลำคอ จนเขาอยากจะทำลายผู้หญิงตรงหน้าให้แหลกคามือ "ข้อมูลโครงสร้างในเซฟเวอร์หลัก ถูกส่งออกไปจากไอพีอาร์ดีซีที่เชื่อมต่อกับรหัสผ่านส่วนตัวของเธอ! วรินธร... เธอกล้ามากนะที่กินบนเรือนขี้รดบนหลังคา กล้าหักหลังฉันเพื่อไปซบหน้าอกไอ้สุนัขตัวอื่น!" "ฉันไม่ได้ทำ! ฉันไม่เคยส่งอะไรให้ใครทั้งนั้น!" หยาดน้ำตาแห่งความคับแค้นเอ่อล้นคลอหน่วยตาสวย แต่เธอกลับเชิดหน้าขึ้นสู้ ปฏิเสธความจริงที่ถูกยัดเยียดด้วยศักดิ์ศรีทั้งหมดที่มี "ถ้าคุณจะคิดว่าฉันเป็นคนขายชาติ... อยากฆ่าก็ฆ่าเลยสิ! จะรออะไรล่ะ!" "อยากตายง่ายๆ งั้นเหรอ? ฝันไปเถอะ!" คริสเตียนก้มลงประกบเรียวปากหนาร้อนระอุเข้ากับริมฝีปากนุ่มของเธออย่างดุดัน ไร้ซึ่งความอ่อนโยน มีแต่ความโกรธเกรี้ยวและแรงปรารถนาอันบิดเบี้ยวที่ต้องการลงทัณฑ์เธอให้หลาบจำ รสจูบดิบเถื่อนรุนแรงราวกับต้องการสูบวิญญาณออกจากร่าง วรินธรพยายามทุบตีแผงอกกว้างด้วยแรงทั้งหมดที่มี แต่แรงแค้นและแรงอารมณ์ของมาเฟียหนุ่มกลับโถมเข้าใส่จนเธอแทบละลายคาอ้อมแขน ริมฝีปากของถูกบดขยี้จนเจ็บแปลบ คาวเลือดคละคลุ้งอยู่ในโพรงปาก แต่เขาก็ไม่ยอมผ่อนแรง มือหนาลูบไล้ไปตามสรีระบอบบางอย่างหิวกระหาย ก่อนจะเลื่อนขึ้นมาขย้ำกลุ่มผมยาวสลวยจนเธอต้องแหงนเงยรับสัมผัสวาบหวาบที่ทั้งรักทั้งเกลียด ความตึงเครียดภายนอกห้องที่กำลังถูกถล่มด้วยกระสุนปืนดูเหมือนจะเลือนหายไป เหลือเพียงสนามอารมณ์อันร้อนรุ่มระหว่างเขากับเธอที่กำลังเผาไหม้ทุกอย่างเป็นจุล ท่ามกลางห้วงอารมณ์ที่พายุโหมกระหน่ำจนร่างทั้งสองแนบชิดติดกันไร้ร่องอากาศ เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมเสียงปืนกลชุดใหญ่ก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้อง ปัง! ปัง! ปัง! ประตูนิรภัยถูกแรงกระแทกจากระเบิดวงกบจนพังครืนลงมา! คริสเตียนผละริมฝีปากออกจากร่างบางอย่างไม่เต็มใจนัก เขาดึงตัววรินธรมาซ่อนไว้ข้างหลังด้วยสัญชาตญาณดิบ ก่อนจะชักปืนพกสีดำสนิทออกจากเอวแล้วหันปากกระบอกปืนเล็งตรงไปยังกลุ่มควันหนาทึบที่หน้าประตู เงาร่างของชายฉกรรจ์สามคนในชุดหน่วยจู่โจมพร้อมอาวุธครบมือพุ่งทะลักเข้ามา ทว่าก่อนที่คริสเตียนจะได้เหนี่ยวไกปลิดชีพคนแรก แสงไฟจากกระบอกปืนของศัตรูก็สาดส่องเข้ามา พร้อมกับเสียงหัวเราะเยาะเย้ยที่ดังขึ้นจากด้านหลังสุดของกลุ่มผู้บุกรุก "ใจเย็นๆ สิครับ คุณคาลเดรอน..." ร่างของชายหนุ่มในชุดสูทเนี้ยบก้าวออกมาจากเงาดำ ใบหน้าคมคายเปื้อนรอยยิ้มเยาะเย้ยที่คริสเตียนจำได้แม่นยำว่าเป็นของใคร และวินาทีนั้นเอง... โลกทั้งใบของมาเฟียผู้ยิ่งใหญ่ก็คล้ายจะหยุดหมุน เมื่อบุคคลที่ไม่คาดฝันที่สุด... คนที่ควรจะนอนตายอยู่ชั้นใต้ดิน หรือไม่ก็ถูกขังไว้ในห้องเซฟ... กำลังยืนอยู่เคียงข้างศัตรูตัวฉกาจด้วยรอยยิ้มที่ราบเรียบไร้ความรู้สึก กุหลาบอาบแสงจันทร์ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามความเร่าร้อนนี้เสมอนะคะ