เดิมพันด้วยชีวิต

กลิ่นอายคาวเลือดจาง ๆ ลอยอวลปะปนกับกลิ่นบุหรี่ราคาแพงในห้องนิรภัยชั้นใต้ดิน แสงไฟสีส้มสลัวสาดส่องกระทบใบหน้าครึ่งซีกของคริสเตียน คาลเดรอน ที่ตอนนี้บิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยวจนแทบเป็นบ้า เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนเต้นตุบ ๆ ราวกับจะระเบิดออกมา ดวงตาสีสนิมเหล็กจ้องเขม็งไปยังร่างระหงที่ยืนอยู่อีกฟากของห้อง—วรินธร ผู้หญิงที่เขาเคยคิดว่าอ่อนแอ ผู้หญิงที่เขาโอบอุ้มไว้ใต้ปีกแห่งอำนาจด้วยความหลงใหลและหวงแหน บัดนี้กลับยืนเคียงข้างศัตรูตัวฉกาจด้วยแววตาราบเรียบไร้ความรู้สึก ราวกับไม่เคยร่วมเรียงเคียงหมอน หรือกรีดกรายรอยจูบเร่าร้อนบนเรือนร่างของกันและกันท่ามกลางความมืดมิดมาก่อน "เกมจบลงแล้วล่ะ... คริสเตียน" เสียงทุ้มต่ำของศัตรูตัวฉกาจดังขึ้น พร้อมกับรอยยิ้มเยาะเย้ยที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ "ของเล่นชิ้นโปรดของแก ดูท่าจะเปลี่ยนใจมาสวามิภักดิ์กับฉันซะแล้วสิ" คริสเตียนแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นต่ำลึกและอันตรายยิ่งกว่าเสียงคำรามของสัตว์ป่า บาดแผลในใจที่ถูกทรยศหักหลังแผดเผาร่างกายจนร้อนผ่าว เขาไม่สนใจศัตรูที่ยืนวางท่าอยู่ตรงหน้า สายตาดุดันคู่นั้นกวาดมองเพียงร่างของสถาปนิกสาวผู้ดื้อรั้น ดวงตาคู่สวยที่เคยสั่นไหวใต้ร่างของเขา บัดนี้กลับนิ่งสนิทราวกับผิวน้ำในบึงลึกที่ซ่อนคมมีดไว้เบื้องหลัง "เธอคิดจะเล่นเกมนี้จริง ๆ งั้นเหรอ... ไอรีน" คริสเตียนกัดฟันกรอด น้ำเสียงแหบพร่าเต็มไปด้วยแรงกดดันที่แทบจะบดขยี้ทุกสิ่งให้แหลکสลาย "กล้าดีนักนะที่เอาชีวิตตัวเองมาเป็นเดิมพันบนสังเวียนนี้" วรินธรเม้มริมฝีปากแน่น เปลือกตาหลุบลงเล็กน้อยเพื่อซ่อนประกายความไหววูบในแววตา เธอย่อมรู้ดีว่ากำลังเล่นอยู่กับไฟบรรัลกัลป์ ไฟที่พร้อมจะแผดเผาให้เธอเป็นจุลหากก้าวเดินผิดแม้แต่ก้าวเดียว แต่ทว่า... หากนี่คือทางเดียวที่จะกระชากหน้ากากและทำลายอาณาจักรโสมمนี้ลงได้ เธอก็ยอมแลกแม้กระทั่งลมหายใจของตนเอง "ฉันไม่ได้เล่นเกมค่ะ คริสเตียน..." วรินธรเงยหน้าขึ้นสบตากับเขา น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงด้วยแรงสั่นสะท้อนที่บาดลึก "ฉันแค่กำลังทวงคืนในสิ่งที่พวกคุณพรากไปต่างหาก" คำพูดนั้นเปรียบเสมือนฟางเส้นสุดท้ายที่ขาดผึ่ง! ชั่วพริบตาเดียว ร่างสูงใหญ่ของมาเฟียเจ้าถิ่นก็พุ่งทะยานเข้าประชิดตัวราวกับพายุหมุน มือหนาคว้าหมับเข้าที่ต้นแขนเรียวของวรินธรแล้วกระชากเข้าหาตัวอย่างแรงจนแผ่นอกกว้างปะทะเข้ากับร่างบาง ความเจ็บแปลบแล่นริ้วขึ้นมาจากท่อนแขน แต่เธอกลับไม่ยอมปริปากร้องออกมาแม้แต่แยะเดียว มีเพียงดวงตาสีเข้มที่จ้องตอบกลับอย่างไม่ยอมก้มหัวให้เช่นเคย "คิดว่าฉันจะปล่อยเธอไปง่าย ๆ อย่างนั้นเหรอ หืม?" ลมหายใจร้อนผ่าวรดรินอยู่ข้างใบหู น้ำเสียงกระซิบกระซาบเต็มไปด้วยความกระหายกระวนกระวายและแรงแค้นที่ผสมปนเปกันจนแยกไม่ออก "ในเมื่อเธอเลือกจะเป็นเป้าล่อในเกมนี้... ฉันนี่แหละที่จะเป็นคนฉีกกระชากเธอให้แหลกคามือทีละชิ้น!" บรรยากาศในห้องตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก ลูคัส มือขวาคนสนิทที่ยืนคุมเชิงอยู่ไม่ไกลขยับมือเข้าใกล้ปืนพกข้างเอวอย่างเงียบเชียบ รอเพียงคำสั่งเดียวเท่านั้นที่จะทำให้ห้องนี้กลายเป็นลานประหาร แต่คริสเตียนยังไม่ต้องการความตาย... เขาต้องการมากกว่านั้น เขาต้องการความเจ็บปวด ต้องการบดขยี้ศักดิ์ศรีอันดื้อรั้นของผู้หญิงคนนี้ให้แหลกคาอก เพื่อให้เธอกลับมาสยบแทบเท้าเขาด้วยน้ำตาแห่งความสำนึกผิด "พาตัวแขกไม่ได้รับเชิญออกไป!" คริสเตียนตวาดลั่นใส่ศัตรูตัวฉกาจ ก่อนที่ลูกน้องนับสิบจะกรูเข้ามาปิดล้อม บังคับให้ฝ่ายตรงข้ามต้องถอยร่นออกไปตามสถานการณ์ ทิ้งให้ในห้องนิรภัยเหลือเพียงเขาก_และวรินธรสองต่อสองในความเงียบงันอันน่าสะพรึงกลัว ประตูเหล็กหนาปิดสนิทลง ล็อกกุญแจดังคลิกสะท้อนก้อง คริสเตียนหันกลับมามองหญิงสาวที่ยังคงยืนหยัดด้วยความท้าทาย รอยยิ้มหยันผุดขึ้นที่มุมปากหยักลึก เขาค่อย ๆ ก้าวเข้าไปหาเธอทีละก้าว ช้า ๆ ทว่ามั่นคง ราวกับราชสีห์ที่กำลังต้อนเหยื่อให้จนมุมลงบนผืนผ้าใบแห่งความมืดมิด "ปล่อยฉันนะ!" วรินธรเอ่ยเสียงแข็งเมื่อแผ่นหลังบางชนเข้ากับกำแพงเย็นเฉียบของห้องเซฟหนา เธอพยายามขัดขืนเมื่อฝ่ามือใหญ่กอบกุมคางของเธอไว้แล้วบังคับให้แหงนเงยขึ้นรับสัมผัสอันดุ ดัน "ปล่อยเหรอ?" คริสเตียนหัวเราะในลำคอ แววตาคมกริบคู่นั้นเต็มไปด้วยแรงปรารถนาอันป่าเถื่อนที่ถูกปลุกเร้าจนเกินควบคุม "เธอเป็นคนเดินเข้ามาหาความตายเองนะ ไอรีน... และตอนนี้ เกมมันเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นจริง ๆ ต่างหาก" ริมฝีปากร้อนผ่าวทาบทับลงมาอย่างไร้ความปรานี บดขยี้กลีบปากนุ่มของเธอด้วยความโกรธเกรี้ยวและโหยหาในเวลาเดียวกัน รสจูบดิบเถื่อนและเร่าร้อนไร้ซึ่งความอ่อนโยน มีเพียงความเรียกร้องต้องการจะครอบครองและลงทัณฑ์ วรินธรพยายามเบือนหน้าหนีและทุบตีอกกว้างเพื่อประท้วง แต่เรียวแรงอันน้อยนิดกลับไม่สามารถต้านทานพละกำลังของมาเฟียหนุ่มผู้บ้าคลั่งได้เลยแม้แต่น้อย สัมผัสจากมือหนาที่ลูบไล้ไปตามสัดส่วนโค้งเว้าภายใต้ชุดสูทรัดรูป ทำให้ลมหายใจของเธอกระชั้นชิดขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้ ความโกรธแค้นแปรเปลี่ยนเป็นความตึงเครียดทางอารมณ์ที่พุ่งพล่าน ร่างกายของทั้งคู่ร้อนรุ่มราดด้วยไฟปรารถนาอันตรายที่พร้อมจะเผาผลาญทุกสิ่งให้มอดไหม้ คริสเตียนถอนริมฝีปากออกช้า ๆ ปล่อยให้หอบหายใจรดรินกันในระยะประชิด นัยน์ตาสีสนิมเหล็กจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่ฉายแววหวั่นไหวอย่างปิดไม่มิด นิ้วเรียวของเขาเกลี่ยไล้ริมฝีปากบวมเจ่อของเธออย่างแผ่วเบา ทว่าน้ำเสียงกลับเฉียบขาดราวกับประกาศิตจากซาตาน "จำไว้ให้ดี... วรินธร ว่าไม่มีใครหน้าไหนช่วยเธอไปจากฉันได้ทั้งนั้น แม้แต่ความตายก็ไม่มีสิทธิ์พรากเธอไปจากกรงข่ายนี้!" เขากระซิบชิดริมหูด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ก่อนจะกระชากข้อมือเล็กของเธอให้ก้าวตามไปยังเตียงนอนขนาดใหญ่กลางห้องมืด ค่ำคืนนี้... จะไม่มีความเมตตา มีเพียงบทลงทัณฑ์แห่งเสน่หาที่ร้อนแรงและไร้ซึ่งทางหลบหนี ทว่า... ในวินาทีที่คริสเตียนกำลังจะกดร่างบางลงบนฟูกนุ่ม เสียงสัญญาณเตือนภัยฉุกเฉินระดับสูงสุดของคาสิโนก็ดังสนั่นหวั่นไหวขึ้นพร้อมกันทั่วทั้งตึก! หน้าจอคอมพิวเตอร์หลักในห้องควบคุมสว่างวาบขึ้นด้วยภาพจากกล้องวงจรปิดชั้นนอก... และภาพที่ปรากฏบนจอนั้นก็ทำให้ลมหายใจของมาเฟียผู้ยิ่งใหญ่ต้องสะดุดกึกทันที เพราะร่างที่กำลังก้าวเข้ามาทางประตูหน้า พร้อมกับกองกำลังติดอาวุธชุดดำ... ไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นคนที่ควรจะนอนตายอยู่ใต้ซากปรักหักพังของโกดังร้างเมื่อสามวันก่อน! "สวัสดี... น้องชาย" เสียงทุ้มเย็นเยียบดังผ่านลำโพงอินเตอร์คอมของห้องเซฟ ทะลุก้องเข้ามาในความเงียบงัน และทำให้ทุกสิ่งในห้องหยุดนิ่งสนิทลงทันตาเห็น! --- ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางในเกมเดิมพันอันตรายนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ ❤️ *กุหลาบอาบแสงจันทร์*