ไข่เจียวสมุนไพรพื้นบ้าน

“วางปืนลงก่อนเถอะครับ แขกของผมหิวแล้ว” เสียงของกรณ์ราบเรียบ เยือกเย็น ทว่าหนักแน่นดุจหินผา เขายืนอยู่หน้าประตูครัว มือข้างหนึ่งยังถือตะกร้าหวายที่เต็มไปด้วยไข่ไก่สดเปลือกสีนวล สายตาคมกริบคู่เดิมที่เคยผ่านการคุมทีมครัวระดับมิชลินสตาร์มานับสิบปี จ้องมองไปยังชายชุดดำหัวหน้ากลุ่มที่กำลังเล็งอาวุธมาทางรินรดา ซึ่งตอนนี้ยืนตัวแข็งทื่ออยู่ข้างเตาฟืน บรรยากาศในไร่ที่ควรจะอบอวลไปด้วยกลิ่นดินและพืชผัก กลับกลายเป็นความตึงเครียดที่แทบจะตัดขาดด้วยมีดได้ ชายชุดดำขยับรอยยิ้มเย้ยหยัน “คุณกรณ์ระวี... ชีวิตที่นี่คงสงบเกินไปจนลืมไปแล้วหรือเปล่าว่าใครส่งข้อความมาเรียกพวกเรา” กรณ์ไม่ตอบ แต่เขาเดินผ่านหน้าชายชุดดำไปอย่างใจเย็นราวกับว่าพวกเขามีเพียงแค่ฝุ่นละอองที่พัดผ่านมา รินรดาแอบถอนหายใจยาว เมื่อเห็นกรณ์วางตะกร้าไข่ลงบนโต๊ะไม้ขัดเงา เขาหยิบมีดทำครัวขึ้นมาด้วยท่าทางที่คุ้นเคย มันไม่ใช่มีดเชฟญี่ปุ่นราคาแพง แต่เป็นมีดโต้เก่าๆ ของคุณตาที่คมกริบด้วยการลับหินกรวด “ริน ช่วยไปเก็บใบกะเพรากับพริกขี้หนูหลังบ้านมาให้ผมหน่อยครับ” กรณ์สั่งโดยไม่หันไปมอง “เอาแบบที่โดนแดดจัดๆ นะ กลิ่นมันจะแรงกว่า” รินรดามองเขาสลับกับชายฉกรรจ์ ความงุนงงฉายชัดในแววตา แต่เธอก็ยอมพยักหน้าแล้วเดินเลี่ยงออกไปทิ้งให้กรณ์เผชิญหน้ากับความกดดันเพียงลำพัง กรณ์ตอกไข่ไก่สดลงในชามใบเก่า เสียง ‘เป๊าะ’ ของเปลือกไข่ดังชัดเจนในความเงียบ ไข่แดงสีส้มจัดนูนเด่นบ่งบอกถึงความสมบูรณ์ของอาหารที่ไก่ในไร่ได้รับ เขาเริ่มตีไข่ด้วยจังหวะสม่ำเสมอ ท่วงท่าการขยับข้อมือไม่ได้แสดงถึงความประหม่าแม้แต่น้อย เขากำลังทำอาหาร ไม่ใช่กำลังเจรจาต่อรองกับนักฆ่า “พวกคุณมาเพื่อเอาเงิน หรือมาเพื่อเอาชีวิต?” กรณ์ถามขึ้นขณะเริ่มตั้งกระทะเหล็กหล่อบนเตาฟืน กลิ่นน้ำมันมะพร้าวเริ่มส่งกลิ่นหอมอ่อนๆ ออกมา “มาเพื่อทวงสัญญา” หัวหน้าชุดดำตอบสั้นๆ ก่อนจะลดปืนลงเล็กน้อย “เจ้าของโครงการที่คุณหนีมาน่ะ เขาไม่ได้อดทนเหมือนคุณหรอกนะ” กรณ์นิ่งไปชั่วอึดใจ ก่อนจะเทไข่ลงในกระทะ เสียงซู่ของไข่ที่กระทบน้ำมันร้อนดังลั่น ตามด้วยกลิ่นหอมของสมุนไพรที่รินรดาเพิ่งเด็ดมาหมาดๆ กลิ่นกะเพราทอดกรอบผสมผสานกับความมันของไข่ไก่สดตลบอบอวลไปทั่วครัว กรณ์บรรจงกลับไข่เจียวอย่างใจเย็น ผิวหน้าของไข่กรอบสีเหลืองทอง ขอบฟูฟ่องส่งกลิ่นหอมยั่วน้ำลายจนชายชุดดำถึงกับกลืนน้ำลายโดยไม่รู้ตัว “ชีวิตที่นี่... มันไม่มีอะไรน่าสนใจหรอกครับ มีแค่ความซื่อตรงของดินกับความจริงใจของวัตถุดิบ” กรณ์จัดไข่เจียวใส่จานกระเบื้องเคลือบสีขาวสะอาดตา ก่อนจะเลื่อนจานไปไว้ตรงหน้าชายชุดดำที่ยืนงุนงงอยู่ “ลองชิมดูครับ ไข่ไก่นี่ผมเก็บเองกับมือ สมุนไพรก็ปลูกด้วยหยาดเหงื่อ... มันอาจจะไม่อร่อยเท่าอาหารฝรั่งเศสที่พวกคุณเคยทาน แต่ผมมั่นใจว่ามันสะอาดพอที่จะทำให้คนเราคิดทบทวนว่าชีวิตนี้ต้องการอะไรจริงๆ” ชายชุดดำชะงัก สายตาที่เคยจ้องจะเอาชีวิตกลับมาหยุดอยู่ที่จานไข่เจียว รินรดากลับเข้ามาในครัวพอดี เธอมองดูเหตุการณ์นี้ด้วยความทึ่ง กรณ์ไม่ได้ใช้กำลัง แตเขาใช้ 'วิถี' ของคนที่เข้าใจโลกต้อนคนกลุ่มนี้ให้จนมุมด้วยความอบอุ่นที่พวกเขาไม่เคยได้รับ “ทำไมคุณถึงทำแบบนี้” รินรดากระซิบถามเมื่อชายชุดดำคนหนึ่งหยิบช้อนขึ้นมาตักไข่เข้าปาก ท่าทางที่ดุดันของเขาค่อยๆ เปลี่ยนไปเป็นความสับสนเมื่อรสชาติของความสดใหม่กระจายไปทั่วปาก “เพราะคนเราทุกคน... หิวโหยบางอย่างอยู่เสมอครับริน ไม่ใช่แค่ความหิวในท้อง แต่คือความหิวในหัวใจที่ถูกกักขังไว้ด้วยอำนาจและเงินตรา” กรณ์กล่าวพลางเช็ดมือกับผ้ากันเปื้อน สบตาชายชุดดำนิ่ง “ถ้าคุณอิ่มแล้ว ก็กลับไปบอกเจ้านายคุณ ว่ากรณ์ระวีคนเดิมตายไปตั้งแต่ปิ่นโตเถาแรกของคุณตาถูกเปิดออกแล้ว” หัวหน้าชุดดำวางช้อนลง แววตาที่เคยมุ่งร้ายวูบไหว เขาหันหลังเดินออกจากครัวไปโดยไม่พูดอะไรแม้แต่คำเดียว กลุ่มชายชุดดำค่อยๆ ทยอยเดินตามออกไป ทิ้งไว้เพียงความเงียบที่กลับคืนมาเยือนไร่อีกครั้ง รินรดาทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ไม้ด้วยความโล่งอก “คุณนี่มันบ้าจริงๆ กรณ์... ถ้าไข่เจียวคุณไม่อร่อย เราคงไม่รอดชีวิตไปทำอาหารมื้อเย็นแล้ว” กรณ์หัวเราะเบาๆ ก่อนจะหันมามองหน้าเธอ สายตาของเขาอ่อนโยนลงกว่าทุกครั้ง “ถ้าผมตาย ผมก็แค่ไม่ได้ทำอาหารให้คุณทานอีก... แต่ความตายมันไม่ได้น่ากลัวเท่ากับการมีชีวิตอยู่โดยไม่ได้ทำในสิ่งที่รักหรอกครับ” เขากำลังจะเอื้อมมือไปหยิบกาต้มน้ำ แต่จู่ๆ เสียงโทรศัพท์ของรินรดาก็ดังขึ้นทำลายบรรยากาศที่กำลังจะคลี่คลาย เธอหยิบขึ้นมาดูแล้วใบหน้าก็ซีดเผือดจนไม่มีสีเลือด “กรณ์...” เธอเรียกชื่อเขาด้วยเสียงสั่นเครือ “ข้อความนี่... มันส่งมาจากเบอร์ที่ไม่มีชื่อ แต่ในรูป... มันคือรูปคุณตากับใครบางคนที่ไม่ได้อยู่ในบันทึกประวัติครอบครัวคุณ” กรณ์ชะงัก มือที่กำลังจะหยิบถ้วยกาแฟสั่นเล็กน้อย เขารับโทรศัพท์จากมือรินรดามาดู ภาพที่ปรากฏบนหน้าจอไม่ใช่แค่รูปเก่าๆ แต่มันคือรูปถ่ายใบใหม่ ที่เพิ่งถ่ายเมื่อเช้านี้... ภายในบ้านไม้หลังเก่าของคุณตาที่ล็อคกุญแจไว้ตลอดห้าปีที่ผ่านมา ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามดื่มด่ำไปกับรสชาติของชีวิตและวิถีแห่งความสุขในไร่แห่งนี้ด้วยกันนะครับ