ยามเย็นที่ริมลำธาร

"ใครเป็นคนเข้าบ้านหลังนั้น" กรณ์วางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะไม้เก่าๆ เสียงของเขาเย็นเยียบจนแทบจะกลายเป็นน้ำแข็ง รินรดาที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ วางถ้วยกาแฟลงช้าๆ สายตาของเธอไม่ได้หลบเลี่ยง แต่มันกลับมีความลังเลวูบผ่านเข้ามาเพียงเสี้ยววินาที "ฉันก็อยากรู้เหมือนกันค่ะ... เอ้อ ผมหมายถึง ฉันก็อยากรู้เหมือนกันว่าใคร" รินแก้คำพูดด้วยท่าทางที่พยายามทำเป็นปกติ แต่การที่เธอเผลอหลุดคำเรียกตัวเองแบบที่เคยชินในเมืองใหญ่ทำให้กรณ์รู้ว่า หญิงสาวตรงหน้ากำลังกังวลใจอย่างหนัก "กุญแจดอกเดียวที่ไขเข้าบ้านหลังนั้นได้ อยู่ในกระเป๋าสตางค์ของผมมาตลอดห้าปี" กรณ์ลุกขึ้นยืน ลมเย็นยามเย็นพัดผ่านทุ่งนาเข้ามาปะทะใบหน้า แต่เขากลับรู้สึกเหมือนยืนอยู่ท่ามกลางเปลวเพลิงที่กำลังแผดเผาความสงบสุขที่เพิ่งสร้างขึ้นมา "ไปกับผมไหม" เขาถามพลางหยิบเบ็ดตกปลาที่พิงไว้ข้างฝาออกมา "ไปที่ริมลำธาร ไปตกปลา... แล้วบอกความจริงกับผมว่าภาพนั้นมาถึงมือคุณได้ยังไง" รินรดามองแผ่นหลังกว้างที่เดินออกไปก่อนโดยไม่รอคำตอบ เธอถอนหายใจยาว ก่อนจะคว้าตะกร้าใส่อุปกรณ์ตกปลาตามออกไป ความเงียบยามโพล้เพล้ในไร่ช่างกดดัน ต่างจากความสงบที่เคยเป็นมาทุกวัน ทั้งสองนั่งลงบนโขดหินริมลำธาร สายน้ำไหลเอื่อยกระทบหินโสโครกส่งเสียงสะท้อนก้องในหุบเขา กรณ์เหวี่ยงเบ็ดลงไปในน้ำ นิ่งเงียบราวกับรูปปั้น รินรดามองดูเงาสะท้อนของเขาบนผิวน้ำที่เริ่มมืดมิด "คุณเคยบอกว่าคุณหนีมาจากความสมบูรณ์แบบที่บีบคั้นคุณ" รินทำลายความเงียบขึ้นเบาๆ โดยไม่หันไปมอง "แต่ที่ที่คุณหนีมา... ดูเหมือนมันจะไม่ได้ซ่อนความลับไว้ตามที่คุณคิดไว้เลยนะกรณ์" "ความสมบูรณ์แบบมันมีราคาที่ต้องจ่าย ริน" กรณ์ตอบโดยไม่ละสายตาจากปลายคันเบ็ด "ผมจ่ายด้วยเวลาห้าปีที่ทิ้งที่นี่ไป ผมทิ้งความทรงจำที่แตกสลายไว้ข้างหลัง แต่ภาพถ่ายเมื่อเช้านี้... มันกำลังบอกว่าอดีตไม่ได้ถูกทิ้งไว้ข้างหลัง แต่มันกำลังรอเวลาที่จะพุ่งเข้ามาทำลายสิ่งที่ผมกำลังสร้าง" เขาสัมผัสได้ถึงแรงกระตุกที่สายเบ็ด แต่เขาไม่ยอมดึง รินรดาขยับตัวเข้ามาใกล้ขึ้น กลิ่นหอมจางๆ ของดินชื้นและดอกไม้ป่าจากตัวเธอแทรกซึมเข้ามาในอากาศ "ถ้าคุณตาของคุณยังอยู่ ท่านคงไม่เห็นด้วยกับวิธีที่คุณพยายามจะตัดขาดจากรากเหง้าของตัวเอง" รินพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนลง "ที่บ้านหลังนั้น... ฉันไม่ได้เข้าไป แต่คนส่งรูปนี้มาให้ฉัน เขาบอกว่าถ้าคุณไม่ยอมกลับไปเปิดประตูนั้นด้วยตัวเอง ภายในสามวัน... ทุกอย่างที่อยู่ข้างในจะถูกเผาทำลาย" กรณ์หันขวับมามองรินรดา ดวงตาของเขาฉายแวววูบไหว "ใครคือคนที่ส่งรูปให้คุณ" รินไม่ตอบ เธอเพียงแค่หยิบเศษกระดาษที่พับไว้ในกระเป๋ากางเกงส่งให้เขา กรณ์คลี่มันออก ในนั้นไม่มีข้อความใดๆ นอกจากพิกัดตำแหน่งของบ้านและตัวเลขชุดหนึ่ง... ซึ่งเป็นวันที่คุณตาของเขาเสียชีวิต ทันใดนั้นเอง กรณ์รู้สึกถึงแรงกระชากมหาศาลจากคันเบ็ด เขาออกแรงดึงสู้ แรงสั่นสะเทือนผ่านไม้คันเบ็ดส่งไปถึงหัวใจของเขา เขาออกแรงสุดกำลังจนตัวโยกไปข้างหน้า รินรดารีบเข้ามาประคองไหล่เขาไว้ ทั้งคู่ยื้อยุดกับสิ่งที่อยู่ใต้ผืนน้ำอยู่นาน ก่อนที่ปลาตัวหนึ่งจะดีดตัวขึ้นมาบนโขดหิน... มันไม่ใช่ปลาที่ควรจะอยู่ในลำธารสายนี้ แต่มันคือกุญแจเงินเก่าๆ ที่ผูกติดอยู่กับสายเบ็ด ราวกับมีคนจงใจเกี่ยวไว้ให้เขาตั้งแตแรก กรณ์หยิบกุญแจขึ้นมา มือของเขาสั่นอย่างควบคุมไม่ได้ กุญแจดอกเดิมที่เขามั่นใจว่าพกติดตัวไว้ตลอด แต่นี่คืออีกดอก... ดอกที่เหมือนกันทุกประการแต่ดูเก่าแก่และมีคราบสนิมที่ดูเหมือนเพิ่งถูกแช่น้ำมาไม่นาน เขามองไปที่รินรดาอย่างหาคำตอบ แต่สิ่งที่เขาเห็นคือรินรดาที่กำลังตัวสั่นเทา ไม่ใช่เพราะความหนาว แต่เพราะเงาร่างของใครบางคนที่ยืนอยู่หลังพุ่มไม้ฝั่งตรงข้าม คนคนนั้นสวมเสื้อกันฝนสีดำสนิท แม้จะเป็นยามเย็นที่ไร้ฝน เขายกนิ้วชี้ขึ้นแตะริมฝีปากเป็นเชิงห้ามพูด ก่อนจะค่อยๆ หมุนตัวเดินหายเข้าไปในความมืดของป่าลึก "อย่าตามเขาไป" รินรดากระซิบเสียงหลง เมื่อเห็นกรณ์วางเบ็ดลงและกำลังจะก้าวเท้าตามเงานั้นไป "นั่นไม่ใช่คนที่จะนำความสุขกลับมาให้คุณ กรณ์... ถ้าคุณไปตอนนี้ คุณจะไม่มีวันได้กลับมาเป็นเชฟคนเดิมที่ทำอาหารด้วยความรักอีกเลย" กรณ์หยุดชะงัก เงาร่างนั้นทิ้งบางอย่างไว้บนโขดหินฝั่งตรงข้าม มันคือปิ่นโตเถาเก่าที่เขาทิ้งไว้ในครัวบ้านหลังนั้นเมื่อห้าปีก่อน ปิ่นโตที่ไม่มีวันถูกเปิดออก หากไม่ใช่จากมือของคนที่เขารักที่สุด... คนที่ควรจะเสียชีวิตไปแล้วตั้งแต่วันที่เขาหนีออกมาจากที่นี่ ฟาร์มเมอร์สุขใจขอขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับกลิ่นดินและไอฝนในตอนนี้นะครับ