น้ำพริกปลาทูยามบ่าย

"วางเสียมลงเถอะครับคุณกรณ์ ถ้าขืนยังขุดดินด้วยจังหวะที่เกร็งขนาดนั้น พรุ่งนี้เช้าคุณคงได้นอนเป็นผักติดเตียงมากกว่าจะได้ทำอาหารให้ใครทานแน่" รินเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบที่ปกคลุมไร่หลังจากผ่านพ้นชั่วโมงการดายหญ้าอันหนักหน่วง เธอยืนพิงต้นสะเดาใหญ่อยู่ไม่ไกล แววตาที่เคยมองเขาด้วยความสงสัยจากเหตุการณ์เมื่อครู่เปลี่ยนเป็นความอ่อนใจปนเอ็นดู เธอไม่ได้คาดคั้นเรื่องอดีตที่เขาเพิ่งหลุดท่าทีวิตกกังวลออกมา แต่ความเงียบที่เธอมอบให้กลับหนักอึ้งยิ่งกว่าคำถามใดๆ กรณ์หยุดมือที่กำลังกำด้ามเสียมแน่นจนขึ้นข้อขาว เขาถอนหายใจยาว ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งบนแคร่ไม้ไผ่ใต้ร่มไม้ใหญ่ กลิ่นดินชื้นๆ ที่ถูกขุดขึ้นมาใหม่ผสมกับกลิ่นไอของต้นหญ้าช่วยปลอบประโลมความตึงเครียดในอกได้บ้าง แต่แววตาของเขายังคงทอดมองไปไกลเกินกว่าขอบรั้วไร่ "ผมแค่... อยากให้งานมันออกมาสมบูรณ์แบบครับ" กรณ์ตอบเสียงเรียบ นัยน์ตาคมกริบแบบเชฟมืออาชีพที่เคยคุมครัวระดับมิชลินสตาร์ฉายแววหม่นแสงลง "ความผิดพลาดเพียงนิดเดียวในจานอาหาร มันทำลายชื่อเสียงได้ แต่กับผืนดิน... ผมกลับรู้สึกว่าความผิดพลาดของผม มันทำลายชีวิตของสิ่งที่ผมพยายามจะปลูก" รินเดินเข้ามาใกล้ เธอวางปิ่นโตเถาเล็กๆ ลงบนแคร่ไม้เสียงดัง ‘กริ๊ก’ เบาๆ ก่อนจะทรุดตัวนั่งลงฝั่งตรงข้าม เธอหยิบครกหินใบจิ๋วที่เตรียมมาด้วยออกมาตั้ง "คุณกำลังเอามาตรฐานของคนในเมืองมาตัดสินธรรมชาติครับคุณกรณ์ ที่นี่ไม่มีความผิดพลาดหรอก มีแต่บทเรียน... เหมือนน้ำพริกครกนี้แหละ" เธอเริ่มลงมือตำพริกขี้หนูสวนกับกระเทียมไทยอย่างคล่องแคล่ว เสียงสากกระทบหินดังก้องเป็นจังหวะสม่ำเสมอ กลิ่นฉุนของพริกเริ่มโชยมาเตะจมูก ปลุกสัญชาตญาณความเป็นเชฟในตัวกรณ์ให้ตื่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว เขาเฝ้ามองมือเรียวบางที่หยิบปลาทูนึ่งลงไปโขลกคลุกเคล้า กลิ่นหอมมันของเนื้อปลาทูย่างเกรียมๆ ผสมกับกลิ่นมะนาวสดที่เพิ่งบีบลงไป ทำเอาเขาลืมความกังวลใจไปชั่วขณะ "หอม..." กรณ์พึมพำ "หอมใช่ไหมล่ะครับ? นี่แหละเสน่ห์ของอาหารที่ไม่ต้องปรุงแต่งเยอะ" รินส่งช้อนให้เขา "ลองชิมดูครับ รสชาติของคนสวนจริงๆ ไม่ใช่รสชาติของคนในห้องแอร์" กรณ์รับช้อนมา จรดปลายลิ้นสัมผัสรสชาติเปรี้ยวเค็มเผ็ดที่ลงตัวอย่างประหลาด มันไม่ใช่รสชาติที่ซับซ้อนทว่ากลับกินใจอย่างบอกไม่ถูก รสชาติที่พาเขาย้อนกลับไปในวัยเด็ก ภาพคุณตาที่นั่งกินน้ำพริกถ้วยเก่าๆ ริมระเบียงบ้านไม้หลังเล็กผุดขึ้นมาอย่างชัดเจน จนขอบตาของเขาร้อนผ่าวขึ้นมาโดยไม่ตั้งใจ "คุณตาผม... ท่านก็ชอบกินแบบนี้ครับ" กรณ์พูดเสียงสั่นเครือเล็กน้อย ก่อนจะตั้งสติแล้วปรับสีหน้าให้กลับมาเป็นปกติ "ขอบคุณนะครับที่ช่วยดึงสติผมไว้" รินไม่ได้ซักไซ้ เธอเพียงแต่หยิบผักลวกสดๆ จากปิ่นโตมาวางข้างๆ ทั้งถั่วพู สายบัว และดอกขจร "อย่าเพิ่งขอบคุณตอนนี้เลยครับ การพักผ่อนที่ดีที่สุดไม่ใช่แค่การกิน แต่คือการลืมว่าตัวเองเป็นใครในโลกใบนั้นสักชั่วโมง" บรรยากาศยามบ่ายที่ไร่เงียบสงบ มีเพียงเสียงแมลงหวี่หริ่งร้องเบาๆ เป็นระยะ พวกเขานั่งกินข้าวกันอย่างเรียบง่ายใต้ร่มไม้ ลมพัดโชยนำพาความเย็นจากบ่อน้ำด้านหลังมาปะทะผิวหน้า ทุกอย่างดูเหมือนจะลงตัว หากแต่กรณ์กลับสังเกตเห็นอะไรบางอย่างที่ผิดปกติไป รินหยุดกินกะทันหัน เธอหันไปมองทางเข้าไร่ที่ทอดยาวมาจากถนนลูกรังสายหลัก ใบหน้าที่เคยร่าเริงของเธอซีดเผือดลงในทันที ดวงตาคู่นั้นเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน "มีอะไรหรือเปล่าครับริน?" กรณ์ถามพลางวางปิ่นโตลง รินไม่ตอบ เธอรีบคว้ามือเขาไว้แน่น แรงบีบนั้นแรงจนเขารู้สึกถึงความกังวลที่ส่งผ่านมาจากฝ่ามือของเธอ ในจังหวะเดียวกันนั้น เสียงเครื่องยนต์รถยุโรปคันหรูที่ดูไม่เข้ากับบรรยากาศไร่ก็ดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ก่อนจะจอดสนิทลงที่หน้าบ้านพักของกรณ์ ชายร่างสูงสวมสูทสีเข้มเดินลงจากรถ เขาดูขัดกับสภาพไร่ชานเมืองอย่างสิ้นเชิง และเมื่อชายคนนั้นเงยหน้าขึ้นสบตากับกรณ์ รอยยิ้มที่มุมปากของเขาก็ทำเอาหัวใจของอดีตเชฟหนุ่มหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม "ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ... กรณ์ระวี" ชายคนนั้นกล่าวเสียงเย็นเยียบ "ป่านนี้แล้ว นายยังมีความสุขกับการทำอาหารเล่นๆ อยู่เหรอ ทั้งที่เรื่องในวันนั้น... ยังไม่ได้มีการสะสางเลยนะ" กรณ์นิ่งงัน ร่างกายเหมือนถูกแช่แข็ง อดีตที่เขาเพียรพยายามฝังกลบอย่างสาหัสสากรรจ์ กำลังยืนจ้องหน้าเขาอยู่ตรงนี้ พร้อมกับความลับที่เขาสัญญาว่าจะเก็บมันไว้จนวันตาย หวังว่าทุกท่านจะมีความสุขกับเรื่องราวที่ค่อยๆ เผยความลับออกมาในตอนนี้นะครับ ฟาร์มเมอร์สุขใจ