ประมูลแข่งด้วยตัวเลขสะเทือนโลก

"ถ้าสี่สิบล้านเหรียญทองยังถือว่าแพงสำหรับรสนิยมของพวกท่าน เกรงว่าเก้าอี้แถวหน้าคงจะแคบเกินไปสำหรับคนงบประมาณจำกัดนะคะ..." เสียงหัวנסหัวเราะเบาๆ ที่หลุดออกมาจากริมฝีปากเคลือบลิปสติกสีแดงกุหลาบของเอเลน่าดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันสนิทของห้องประมูลแกรนด์โอเปร่า การประมูลอัญมณีโบราณ 'ดวงตาแห่งราตรี' เดินทางมาถึงจุดเดือด เมื่อราคาพุ่งทะยานผ่านเพดานที่ใครหลายคนคาดคิด จนเหลือเพียงสองผู้เล่นในสนาม—ดยุกไรอันผู้หน้าซีดเผือดจนแทบไร้สีเลือด และตัวเธอกับคาลลัมที่นั่งไขว่ห้างอย่างสบายอารมณ์ในโซนวีไอพีระดับสูงสุด สายตานับร้อยคู่ในห้องโถงหรูหราต่างเบนความสนใจมายังหญิงสาวผู้เคยถูกตราหน้าว่าเป็นนางร้ายตกอับ ไร้ค่า และถูกตระกูลทอดทิ้ง แต่ในวันนี้ ลิลล... หรือเอเลน่าในร่างใหม่ กลับเปล่งประกายเจิดจ้าเสียยิ่งกว่าเพชรเม็ดโตที่ตั้งอยู่กลางเวที ชุดราตรีผ้าไหมปักดิ้นทองระยิบระยับรับกับเครื่องประดับเพชรเซ็ตใหญ่ที่สะท้อนแสงไฟระยับ ทุกย่างก้าวที่เธอเคยเดินผ่านพวกมัน มักตามมาด้วยเสียงซุบซิบ แต่วันนี้... มีเพียงเสียงกลืนน้ำลายและแววตาดوจหวาดกลัวจากเหล่าชนชั้นสูง ดยุกไรอันขบกรามแน่นจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน มือหนาที่ถือป้ายประมูลสั่นเทาเล็กน้อย เขาเพิ่งทุ่มเงินก้อนสุดท้ายที่มี เพื่อหวังจะประมูล 'ดวงตาแห่งราตรี' ไปประจบเลดี้โซเฟียที่นั่งทำหน้าตื่นตระหนกอยู่ข้างกาย แต่ตัวเลขห้าสิบล้านเหรียญทองที่เอเลน่าเพิ่งเคาะขัดตาทัพไปเมื่อครู่ มันฆ่าความหวังทั้งหมดของเขาลงในพริบตา "ห... ห้าสิบห้าล้าน!" ไรอันตะโกนเสียงกร้าว ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยวและอับอาย เขาหันไปมองเอเลน่าด้วยสายตาอาฆาต "เอเลน่า! เธอกำลังเล่นเกมบ้าอะไรอยู่! เงินตั้งมากมายขนาดนั้น เธอจะเอาปัญญาที่ไหนมาจ่าย! อย่ามาทำเป็นอวดรวยกลบเกลื่อนความน่าสมเพชของเธอเลย!" เอเลน่าไม่ได้สะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย เธอยกถ้วยชาพอร์ซเลนขึ้นจิบช้าๆ ราวกับเสียงเห่าหอนของสุนัขข้างถนนไม่ได้รบกวนโสตประสาทของเธอเลยแม้แต่น้อย ดวงตาสีไพลินคู่คมกวาดมองอดีตคู่หมั้นด้วยความเวทนา "เงินของดิฉันจะมาจากไหน... มันก็เรื่องของดิฉันนะคะท่านดยุก" เอเลน่าแย้มยิ้มพางเอียงคอมองอย่างเย้ายوان "แต่ถ้าท่านไม่มีปัญญาจะสู้ราคา ก็แค่ก้มหน้าแล้วหุบปากเสียเถอะค่ะ การยืนอยู่ตรงนี้แล้วตะโกนโวยวายเหมือนเด็กถูกแย่งขนm มันน่าสมเพชเกินกว่าจะเรียกว่าชนชั้นสูงนะคะ" เลดี้โซเฟียที่นั่งหน้าซีดเป็นไก่ต้มรีบดึงแขนเสื้อของไรอันไว้ กระซิบด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "ท่านพี่... พอเถอะค่ะ ดิฉันไม่อยากได้แล้ว... เราสู้ต่อไม่ไหวหรอกค่ะ เงินในตระกูลเราตอนนี้..." "หุบปากน่าโซเฟีย!" ไรอันตวาดใส่หญิงสาวข้างกายอย่างลืมตัว ทำเอาเลดี้โซเฟียสะดุ้งโหยง น้ำตาคลอเบ้าด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ ภาพลักษณ์หญิงสาวผู้แสนดีในสายตาคนอื่นพังทลายลงในชั่วพริบตาเมื่อไรอันเผยธาตุแท้ออกมา คาลลัมที่นั่งเงียบมาตลอด สังเกตเห็นสายตาที่ไรอันใช้มองเอเลน่า ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้มเข้ารูปขยับตัวเล็กน้อย ดวงตาสีนิลคมกริบดุจพญาอินทรีตวัดมองไรอันด้วยรังสีอำมหิตที่แผ่ซ่านจนผู้คนที่นั่งแถวใกล้เคียงถึงกับหายใจไม่ทั่วท้อง เขาเอื้อมมือไปกุมมือเรียวของเอเลน่าไว้เบาๆ ฝ่ามือหนาอุ่นจัดและเต็มไปด้วยรอยด้านจากการผ่านศึกสงคราม บ่งบอกถึงความพร้อมที่จะปกป้องเธอจากทุกสิ่ง "หกสิบล้านค่ะ" เสียงหวานใสแต่ทรงพลังเอ่ยขึ้นอย่างไม่รีเวลารอ เอเลน่ายกป้ายหมายเลขขึ้นนิ่งๆ โดยไม่แม้แต่จะชายตามองป้ายราคาที่ทะยานขึ้นไปแตะจุดสูงสุดประวัติศาสตร์ของงานประมูล ฮือฮา! ทั้งห้องประมูลระเบิดเสียงฮือฮาทันที หกสิบล้านเหรียญทอง! ตัวเลขนี้สามารถซื้อคฤหาสน์หรูใจกลางเมืองได้ถึงสิบหลัง! ไรอันหน้าถอดสี ขาอ่อนแรงจนเกือบทรุดลงไปกองกับพื้น เขาไม่มีทางมีเงินจำนวนนั้นมาสู้แน่นอน ตระกูลของเขากำลังถดถอยและเป็นหนี้ท่วมหัว สิ่งเดียวที่ค้ำจุนหน้าตาเขาไว้คือเกียรติยศจอมปลอม แต่ตอนนี้... แม้แต่เกียรติยศนั้นก็ถูกเอเลน่าเหยียบย่ำจนไม่เหลือชิ้นดี ผู้ดำเนินรายการประมูลบนเวทีเหงื่อกาฬแตกพลั่ก มือที่ถือค้อนไม้สั่นเทาด้วยความตื่นเต้น "ส... สกุลเงินหกสิบล้านเหรียญทอง ครั้งที่หนึ่ง... สกุลเงินหกสิบล้านเหรียญทอง ครั้งที่สอง... มีใครให้มากกว่านี้ไหมครับ..." ความเงียบเข้าปกคลุมทั่วบริเวณ ไม่มีใครกล้าหายใจดัง ทุกสายตาจับจ้องไปที่เอเลน่า ผู้หญิงที่เคยถูกเหยียบย่ำจนจมดิน บัดนี้เธอกลับกลายเป็นราชินีผู้กุมอำนาจเงินตราอย่างแท้จริง "หกสิบล้าน... ครั้งที่สาม!" ปัง! เสียงค้อนไม้กระทบแท่นดังสนั่น "ขอแสดงความยินดีกับเลดี้เอเลน่า! ผู้ชนะการประมูล 'ดวงตาแห่งราตรี' ด้วยมูลค่าสูงสุดเป็นประวัติการณ์ครับ!" เสียงปรบมือดังเกรียวกราวผสมผสานกับเสียงซุบซิบตื่นตะลึง เอเลน่าแย้มยิ้มอย่างผู้ชนะ เธอลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จัดชุดราตรีให้เข้าที่อย่างสง่างาม ก่อนจะหันไปสบตากับคาลลัมที่ลุกขึ้นยืนเคียงข้างเธอด้วยความภาคภูมิใจ "ไปกันเถอะค่ะคาลลัม ไปชำระเงินกัน..." เอเลน่ากระซิบเสียงหวาน แต่รอยยิ้มที่มุมปากกลับซ่อนความร้ายกาจไว้อย่างแนบเนียน "ดิฉันชักอยากจะเห็นหน้าผู้จัดการธนาคารกลาง ที่คงจะรีบวิ่งหน้าตั้งมารับต้อนรับเราด้วยพรมแดงแล้วล่ะค่ะ" คาลลัมหัวเราะในลำคอเบาๆ สายตาที่มองเอเลน่านั้นเต็มไปด้วยความหลงใหลและคลั่งรักจนแทบคลั่ง "ตามใจคุณทุกอย่างครับที่รัก..." ทั้งคู่ก้าวเดินเคียงกันไปยังห้องชำระเงินพิเศษด้านหลังเวที ทิ้งให้ดยุกไรอันและเลดี้โซเฟียนั่งจมอยู่กับความอับอายและกองหนี้สินที่ไม่มีทางชดใช้หมด แต่ทว่า... ขณะที่เอเลน่ายื่นบัตรเครดิตสีดำสนิทที่ทำจากโลหะหายากประดับเพชรแท้ให้กับเจ้าหน้าที่ประมูลเพื่อรูดชำระเงิน ประตูห้องรับรองพิเศษก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรงโดยไม่ได้รับอนุญาต! ร่างสูงโปรดของชายแปลกหน้าในชุดสูททหารชั้นสูงสวมฮู้ดคลุมศีรษะก้าวเข้ามาหยุดยืนเบื้องหน้าเธอ ดวงตาคู่คมกริบใต้เงาหมวกจ้องมองเอเลน่าด้วยแววตาที่สั่นระริกราวกับเจอสมบัติล้ำค่าที่ตามหามาทั้งชีวิต "ในที่สุด... ก็ตามหาคุณเจอเสียที... ราช ินีแห่งตระกูลลลิล..." ชายปริศนากล่าวเสียงพร่า พร้อมกับดึงฮู้ดออก เผยให้เห็นใบหน้าที่ทำให้ลมหายใจของเอเลน่าสะดุดกレイทันที! เอวาลินน์ปลายพู่กัน (ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างความสะใจนี้ด้วยกันนะคะ!)