งานประมูลการกุศลที่เต็มไปด้วยการดูถูก

"ขอประทานอภัยด้วยนะคะ เลดี้เอเลน่า... บัตรเชิญของท่าน เป็นประเภท 'ทั่วไป' ซึ่งไม่เพียงพอต่อการก้าวเข้าสู่ห้องรับรองชั้นในของงานประมูลการกุศลแห่งราชสำนักในค่ำคืนนี้ค่ะ" เสียงของหัวหน้าเจ้าหน้าที่ต้อนรับประจำคฤหาสน์ดยุกแวนเดอร์เบิร์กดังขึ้น ท่ามกลางโถงทางเดินหินอ่อนที่ประดับด้วยโคมไฟระย้าคริสตัลระยิบระยับ น้ำเสียงนั้นแม้จะพยายามเคลือบด้วยคำพูดสุภาพตามมารยาทชั้นสูง แต่กลับเจือไปด้วยความเย้ยหยันและเหยียดหยามอย่างไม่คิดจะปิดบัง สายตานับสิบคู่ของเหล่าไฮโซ ชนชั้นสูง และเศรษฐีใหม่ที่กำลังทยอยเดินเข้างานต่างหันมามองเป็นตาเดียว พร้อมกับเสียงกระซิบกระซาบที่ดังระงมราวกับฝูงผึ้งแตกรัง เอเลน่า (ลลิล) ไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกหรืออับอายแม้แต่น้อย เธอยืนสงบนิ่งอยู่ในชุดราตรีสั่งตัดพิเศษสีดำสนิทปักด้ายเงินระยบยระยับ ขับเน้นรูปร่างเพรียวระหงและผิวขาวราวกระเบื้องเคลือบ รอยยิ้มมุมปากของเธอยังคงเปี่ยมด้วยความเยือกเย็นและทรงอำนาจ ขณะที่ดวงตาคู่สวยกวาดตามองกลุ่มคนที่กำลังยืนล้อมวงรอดูความอัปยศของเธอ "บัตรเชิญประเภททั่วไปอย่างนั้นหรือคะ?" เอเลน่าทวนคำ น้ำเสียงนุ่มนวลแต่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ "แปลกเสียจริงนะคะ ทั้งที่ผู้จัดงานส่งบัตรเชิญสีทองประทับตราอาร์มประจำตระกูลมาให้ฉันถึงคฤหาสน์ด้วยตัวเองแท้ๆ แต่ทำไมพอมาถึงมือพวกคุณ มันถึงกลายเป็นบัตรชั้นต่ำไปได้ล่ะคะ?" "อย่ามากล่าวหาเลดี้โซเฟียและท่านหัวหน้าเจ้าหน้าที่เลยค่ะ เลดี้เอเลน่า!" เสียงหวานหยดย้อยแต่แฝงด้วยพิษสงดังขึ้นจากกลางกลุ่มชนชั้นสูง เลดี้โซเฟีย นางเอกจอมเสแสร้งแห่งสังคมชั้นสูงก้าวออกมาในชุดราตรีสีชมพูพาสเทลฟูฟ่องราวกับตุ๊กตาประดับ เธอยกพัดขนนกขึ้นปิดริมฝีปากที่กำลังยิ้มเยาะ ดวงตากลมโตฉาบด้วยความสะใจอย่างมิดชิด "ทุกคนในที่นี้ก็รู้ดีว่าตระกูลของคุณตกอับแค่ไหนหลังจากการถอนหมั้นกับท่านดยุกไรอัน ทรัพย์สมบัติถูกยึดไปใช้หนี้จนเกือบหมดตัว... การที่คุณยังหน้าด้านมาปรากฏตัวในงานประมูลการกุศลที่รวบรวมแต่เศรษฐีระดับท็อปของอาณาจักร ก็สร้างความแปลกใจให้พวกเรามากพออยู่แล้วค่ะ การที่เจ้าหน้าที่ไม่อนุญาตให้คนไม่มีอันจะกินเข้าไปสร้างความแปดเปื้อนข้างใน ก็ถือว่ากรุณามากแล้วนะคะ" เสียงหัวroอเบาๆ ดังขึ้นจากรอบด้าน เลดี้โซเฟียใช้สายตาปราดมองไปยังร่างสูงสง่าที่ยืนอยู่เคียงข้างเอเลน่า—คาลลัม อดีตอัศวินหนุ่มผู้เงียบขรึมที่ในยามนี้สวมชุดสูทสากลเข้ารูปเนื้อดี แม้ใบหน้าจะเรียบเฉยไร้ความเกรงกลัว แต่ในสายตาของพวกไฮโซ เขาเป็นเพียง "คนรับใช้ตกอับ" หรือ "ชายบำเรอ" ที่เกาะผู้หญิงกินเท่านั้น "นั่นสิครับ เลดี้เอเลน่า... ถ้าไม่มีเงินจะประมูลเครื่องเพชร 'น้ำตาแห่งรัตติกาล' ของล้ำค่าชิ้นเอกในค่ำคืนนี้ ก็ควรจะกลับไปนั่งถักโครเชต์อยู่ที่บ้านเสียดีกว่า มายืนเกะกะขวางทางเดินเข้างานระดับประเทศแบบนี้ มันน่ารังเกียจนะคะ" ดยุกไรอัน อดีตคู่หมั้นสารเลวผู้มักใหญ่ใฝ่สูง ก้าวออกมาจากกลุ่มชนชั้นสูงด้วยท่าทีเย่อหยิ่ง เขาควงแขนอยู่กับหญิงสาวตระกูลใหญ่คนอื่น ใบหน้าหล่อเหลาบิดเบี้ยวด้วยความสมเพชเวทนาที่ปะปนความสะใจอย่างเห็นได้ชัด การได้เห็นอดีตคู่หมั้นที่เคยค้ำจุนเขาตกต่ำถึงขีดสุด คือความสุขที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของชายเห็นแก่ตัวอย่างเขาในตอนนี้ เอเลน่าปรายตามองดยุกไรอันเพียงเสี้ยววินาที ราวกับเขามีค่าเป็นเพียงฝุ่นผงใต้รองเท้า ความเย็นชาในแววตาของเธอนั้นเฉียบคมเสียจนดยุกไรอันเผลอถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยไม่รู้ตัว "คำก็ตกอับ สองก็ไม่มีเงิน... พวกคุณนี่ช่างขยันเอาบรรทัดฐานความตื้นเขินของตัวเองมาตัดสินคนอื่นเสียจริงนะคะ เลดี้โซเฟีย ดยุกไรอัน" เอเลน่าก้าวเข้าไปใกล้กลุ่มคนเหล่านั้นช้าๆ จังหวะการก้าวเดินสง่างามราวกับพญาหงส์ กลิ่นอายความกดดันที่แผ่ออกมาจากตัวเธอทำให้รอบบริเวณนั้นเงียบลงทันทีโดยอัตโนมัติ "คิดว่าเงินทองและอำนาจปลอมๆ ที่พวกคุณเกาะเกี่ยวอยู่ จะทำให้พวกคุณสูงส่งกว่าคนอื่นงั้นหรือคะ?" "ปากดีเสียจริง!" หัวหน้าเจ้าหน้าที่ต้อนรับหน้าซีดเผือดด้วยความโกรธที่ถูกหักหน้าต่อหน้าแขกเหรื่อจำนวนมาก "ในเมื่อท่านไม่มีปัญญาแสดงหลักฐานทางการเงินมูลค่าอย่างน้อยหนึ่งล้านเหรียญทองตามกฎของงานประมูลค่ำคืนนี้ เชิญไสหัวออกไปจากคฤหาสน์ของท่านดยุกแวนเดอร์เบิร์กเดี๋ยวนี้เลยค่ะ! อย่าให้พวกเราต้องใช้กำลังเชิญออกไป!" บรรยากาศในโถงทางเดินตึงเครียดขึ้นถึงขีดสุด เลดี้โซเฟียยิ้มกริ่มอย่างได้ใจ นางรอคอยภาพที่เอเลน่าจะถูกรุมประชาทัณฑ์และขับไล่ออกไปอย่างน่าสมเพช เพื่อที่ข่าวนี้จะกลายเป็นหัวข้อสนทนาที่อับอายที่สุดในหน้าสังคมชั้นสูงพรุ่งนี้เช้า ทว่า ในวินาทีนั้นเอง... มือหนาอุ่นจัดของคาลลัมก็เอื้อมมาแตะเบาๆ ที่ข้อศอกเรียวของเอเลน่า เขาสบตาเธอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความภักดีอันลึกซึ้งและความคลั่งรักที่ไม่มีวันเสื่อมคลาย มุมปากของชายหนุ่มยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่เปี่ยมด้วยความมั่นใจและอำนาจมืดบางอย่างที่ถูกเก็บงำไว้ภายใต้ภาพลักษณ์อัศวินตกอับมานานแสนนาน "ปล่อยให้เป็นหน้าที่ผมเถอะครับ เลดี้ของผม" คาลลัมเอמהเสียงทุ้มต่ำแต่นุ่มนวลกังวานไปทั่วโถงทางเดิน เอเลน่าพยักหน้ารับเบาๆ ริมฝีปากบางยกยิ้มเป็นรอยยิ้มพิฆาตที่งดงามและอันตรายที่สุดในเวลาเดียวกัน เธอยกมือขึ้นหยิบกระเป๋าหนังจระเข้สั่งตัดราคาแพงลิบ ก่อนจะดึงการ์ดสีดำสนิทขอบทองคำแท้—บัตรเครดิตอภิสิทธิ์สูงสุดที่ออกโดยธนาคารกลางแห่งจักรวรรดิ ซึ่งมีเพียงมหาเศรษฐีระดับท็อปสามของโลกเท่านั้นที่ครอบครอง—ออกมาถือไว้ในมือ "หนึ่งล้านเหรียญทองอย่างนั้นหรือคะ?" เอเลน่าเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความเกรงกลัว "น่าเสียดายจังนะคะ... เพราะบัญชีของฉัน 'ขั้นต่ำ' ของมัน มากกว่าเงินทั้งงานประมูลรวมกันเสียอีกค่ะ" เธอส่งการ์ดสีดำใบนั้นให้กับหัวหน้าเจ้าหน้าที่ต้อนรับที่ยืนตัวสั่นเทาด้วยความตกตะลึง ทันทีที่สัมผัสเนื้อโลหะหนักหน่วงและการประทับตราอภิสิทธิ์ระดับสูงสุด หัวหน้าเจ้าหน้าที่ถึงกับหน้าถอดสี ดวงตาเบิกโพ้างandริมฝีปากอ้าค้างด้วยความหวาดกลัวสุดขีด เพราะนางรู้ดีว่าบัตรใบนี้มีอำนาจในการสั่งปลด เปลี่ยนแปลง หรือแม้กระทั่งยึดทรัพย์สินทั้งหมดของตระกูลแวนเดอร์เบิร์กได้ภายในพริบตาเดียว! "มะ... ไม่จริง... นี่มัน..." หัวหน้าเจ้าหน้าที่ละล่ำละลัก เสียงสั่นเครือจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ เลดี้โซเฟียและดยุกไรอันหน้าซีดเผือดลงทันที ทั้งคู่จ้องมองการ์ดสีดำในมือเจ้าหน้าที่ด้วยความรู้สึกเหมือนถูกสายฟ้าฟาดกลางกระหม่อม ความอับอายและหวาดกลัวเริ่มกัดกินจิตใจเมื่อตระหนักได้ว่า... พวกเขากำลังเล่นตลกอยู่กับปีศาจเงินตราที่พวกไม่มีวันเอื้อมถึง ทว่า ก่อนที่ใครจะได้ทันเปล่งเสียงพูดอะไรออกมา เสียงเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวจำนวนหลายลำก็บินแหวกน่านฟ้าเหนือคฤหาสน์ลงมาจอดสนิทที่ลานกว้างด้านนอก แรงลมจากการลงจอดพัดพาเอาประตูหน้าต่างกระจกสั่นสะเทือน พร้อมกับร่างของชายชุดสูทสีดำนับสิบคนที่ก้าวลงมาตั้งแถวอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ผู้จัดการใหญ่แห่งธนาคารกลางและประธานสภาการค้าแห่งจักรวรรดิ ก้าวเข้ามาในโถงทางเดินด้วยสีหน้าตื่นตระหนก พวกเขาโค้งคำนับให้เอเลน่าอย่างนอบน้อมที่สุด ก่อนที่ผู้จัดการใหญ่จะประกาศก้องด้วยเสียงอันสั่นเทาด้วยความเคารพรัก: "กราบเรียนท่านมหาเศรษฐีผู้ถือครองหุ้นใหญ่ที่สุดในจักรวรรดิ... ระบบการเงินทั้งหมดถูกปลดล็อกและโอนเข้าบัญชีของท่านเรียบร้อยแล้วครับ! และตามคำสั่งซื้อด่วน... เราได้ทำการ 'กว้านซื้อ' กรรมสิทธิ์ทั้งหมดของคฤหาสน์หลังนี้ รวมถึงตระกูลแวนเดอร์เบิร์กและทรัพย์สินของทุกคนที่กล้าดูถูกท่านในค่ำคืนนี้ ให้ตกเป็นของเลดี้เอเลน่าแต่เพียงผู้เดียวแล้วครับ!" สิ้นเสียงประกาศนั้น ความเงียบงันราวกับป่าช้าก็เข้าปกคลุมทั่วทั้งโถงทางเดิน เลดี้โซเฟียเข่าทรุดลงไปกองกับพื้นในทันที ส่วนดยุกไรอันยืนตัวสั่นเทา หน้าซีดขาวราวกับคนใกล้ตาย ขณะที่เอเลน่าหันไปสบตากับคาลลัม พร้อมกับรอยยิ้มเย้ายวนใจที่ทิ้งท้ายความสะใจไว้จนหยดสุดท้าย — ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดสะใจนี้ด้วยกันนะคะ แล้วมาลุ้นตบหน้าพวกสารเลวต่อในตอนหน้าค่ะ! — เอวาลินน์ปลายพู่กัน