เปย์หนักไม่สนลูกใคร: สร้างฐานทัพให้คนรัก

เสียงเหรียญทองกระทบกันในหีบไม้โอ๊กเนื้อดีดัง *กริ๊ง* กังวาน รา-วกับเสียงดนตรีแห่งอำนาจที่ทรงพลังที่สุดในอาณาจักร "เงินจำนวนนี้... มากพอที่จะซื้อกองพันอัศวินเกราะเหล็กได้ทั้งกองพลเลยทีเดียว เลดี้เอเลน่าคะ ท่านแน่ใจแล้วหรือว่าจะเทมันทั้งหมดลงในโครงการส่วนตัวของคาลลัม?" เสียงทุ้มต่ำของพ่อบ้านชราประจำตระกูลเอ่ยขึ้นด้วยความระแวงระวัง ดวงตาฝ้าฟางมองกองสมบัติที่ส่องประกายระยิบระยับราวกับดวงดาวบนท้องฟ้าในห้องใต้ดิน ก่อนจะเหลือบไปมองร่างระหงของสตรีสาวที่ยืนไขว่ห้างอยู่บนโซฟาเบาะกำมะหยี่สีแดงเลือดนก เอเลน่า (ลลิล) ไม่ได้ตอบคำถามนั้นทันที เธอเพียงแต่ยกถ้วยชาพอร์ชเลนขึ้นจิบช้าๆ กลิ่นหอมกรุ่นของชาอิงลิชเบรกฟาสต์ลอยอวลอยู่ในอากาศ เย็นวันนั้นแสงไฟจากโคมระย้าคריสตัลสะท้อนกับเส้นผมสีดำสนิทที่รวบไว้เป็นมวยอย่างประณีต ขับเน้นให้ใบหน้าสวยเฉี่ยวไร้ที่ติของเธอดูเย็นชาและทรงอำนาจจนน่าเกรงขาม รอยยิ้มมุมปากของเธอบ่งบอกความเหนือกว่าอย่างชัดเจน "ความลังเลไม่เคยสร้างอาณาจักรค่ะคุณลุงแฮร์ริส" เอเลน่ากล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เด็ดขาด ดวงตาสีไพลินคู่สวยหันไปมองชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อคลุมสีเข้มที่ยืนสงบนิ่งอยู่มุมห้อง "โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เมื่อมันเป็นเรื่องของอนาคตของคนที่ยืนเคียงข้างฉันในวันที่ฉันไร้ค่าที่สุด" คาลลัมสะดุ้งเล็กน้อย นัยน์ตาคมกริบสีอำพันทอประกายไหววับยามสบตาเข้ากับเลดี้ของตน ความรู้สึกซับซ้อนฉายชัดในแววตาคู่นั้น—ทั้งความภักดี ความลุ่มหลง และความรักอันลึกซึ้งที่ถูกเก็บกักไว้ภายใต้ท่าทีนิ่งขรึม เขาคือนอดีตอัศวินตกอับที่เคยถูกคนในตระกูลเหยียบคายน้ำลายใส่ แต่ในวันนี้... เขากลับกลายเป็นผู้ได้รับความไว้วางใจให้กุมอำนาจเงินมหาศาลจากระบบลึกลับที่เอเลน่าครอบครอง "ผมไม่อาจปฏิเสธได้ว่าข้อเสนอของคุณมันเย้ายวนใจเกินกว่าจะปฏิเสธ เลดี้ของผม" คาลลัมก้าวเข้ามาใกล้ คุกเข่าลงข้างหนึ่งเบื้องหน้าเธออย่างนอบน้อม ฝ่ามือหนาหยาบกร้านจากการจับดาบสัมผัสลงบนหลังมือเรียวบางของเอเลน่าเบาๆ ราวกับเธคือสิ่งล้ำค่าที่สุดในจักรวาล "แต่กองกำลังที่คุณต้องการสร้าง... มันไม่ได้มีไว้แค่ปกป้องคฤหาสน์หลังนี้ใช่ไหมครับ?" เอเลน่าโน้มตัวลงไปกระซิบข้างใบหูของเขา ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอจนชายหนุ่มขนลุกซู่ "แน่นอนค่ะ... ฉันไม่ได้สร้างกองกำลังไว้เพื่อตั้งรับ แต่ฉันสร้างมันขึ้นมาเพื่อไปตบหน้าพวกสุนัขรับใช้ของดยุกไรอัน และลากคอมันมาคุกเข่าแทบเท้าคุณต่างหาก" คำพูดนั้นทรงพลังราวกับเวทมนตร์สะกด คาลลัมแค่นหัวเราะในลำคอแผ่วเบา ความมืดมนในอดีตมลายหายไปสิ้น แทนที่ด้วยประกายไฟแห่งความกระหายใคร่รู้และอำนาจที่พร้อมจะระเบิดออกทุกเมื่อ รอยยิ้มของเขาในยามนี้ช่างร้ายกาจและเซ็กซี่จนเอเลน่ายังต้องเผลอกลั้นหายใจ ระบบเสียงแจ้งเตือนในหัวของเอเลน่าดังขึ้น *ติ๊ง! [ภารกิจลับ: สร้างกองกำลังทหารรับจ้างระดับท็อป เสร็จสิ้น 80% - ปลดล็อกคลังอาวุธระดับตำนาน]* "แฮร์ริส พรุ่งนี้เช้า... ส่งมอบสัญญาสิทธิ์การซื้อขายอาวุธทั้งหมดจากแดนเหนือให้คาลลัม ไม่ต้องสนว่าพวกพ่อค้าหน้าเลือดพวกนั้นจะเรียกราคาเท่าไหร่ ใช้บัตรเครดิตดำของฉันรูดจ่ายไปให้หมด!" เอเลน่าออกคำสั่งเสียงเฉียบขาด "รับทราบครับท่าน!" พ่อบ้านชราโค้งคำนับรับคำ ก่อนจะถอยฉากออกไป ปล่อยให้คนทั้งสองอยู่ตามลำพังท่ามกลางบรรยากาศที่อบอวลไปด้วยเคมีอันตราย คาลลัมลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เขาก้าวเข้ามาประชิดตัวเอเลน่าจนแผ่นหลังบางแนบชิดกับพนักโซฟา กลิ่นกายบุรุษผสมผสานกับกลิ่นอายฝุ่นควันและสนามรบจางๆ โอบล้อมร่างเธอไว้ทั้งหมด มือหนาเอื้อมไปเกลี่ยปอยผมที่คลอเคลียแก้มเนียนอย่างแผ่วเบา ปลายนิ้วนั้นสั่นเทานิดๆ ด้วยแรงอารมณ์ที่พยายามอดกลั้น "คุณใจดีกับผมเกินไปแล้ว... เอเลน่า ระวังผมจะเสพติดอำนาจที่คุณมอบให้ จนวันหนึ่งผมอาจจะยอมทำลายทั้งโลกเพื่อแลกกับการได้กอดคุณไว้คนเดียว" เสียงทุ้มแหบพร่ากระซิดชิดริมฝีปาก เอเลน่าแย้มยิ้มเย้ายวน เธอใช้ปลายนิ้วเรียวดันแผงอกกว้างของเขาออกเบาๆ ทว่าดวงตากลับพราวระยับด้วยความท้าทาย "ถ้าโลกใบนี้มันเน่าเฟะนัก... การทำลายมันทิ้งแล้วสร้างขึ้นใหม่ด้วยเงินของฉัน ก็ไม่ใช่ความคิดที่แย่นี่คะ" บรรยากาศกำลังร้อนระอุ รสชาติแห่งการแก้แค้นและความหลงใหลกำลังหลอมรวมกันเป็นหนึ่งเดียว ทว่า— *ปัง!* เสียงประตูกระจกบานใหญ่ด้านหลังห้องแตกกระจายออกเป็นเสี่ยงๆ พร้อมกับกลุ่มควันสีดำที่พวยพุ่งเข้ามาในห้องโถง พร้อมๆ กับเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่คุ้นเคยดังแทรกเข้ามาท่ามกลางเศษกระจกที่โปรยปราย "ช่างเป็นคู่รักที่สวีทกันเสียจริงนะ เลดี้เอเลน่า... น่าเสียดายที่งานเลี้ยงฉลองความร่ำรวยของเธอมันต้องจบลงตรงนี้!" ร่างของเลดี้โซเฟียก้าวพ้นกลุ่มควันเข้ามา ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความริษยาและรอยยิ้มแห่งผู้ชนะ ด้านหลังของเธอยืนรายล้อมไปด้วยมือสังหารเงาจากตระกูลดยุกที่ชักดาบออกพร้อมปลิดชีพพวกเขาทั้งคู่ในพริบตาเดียว! เอเลน่าหรี่ตามองภาพตรงหน้า รอยยิ้มเย็นเยียบผุดขึ้นบนมุมปากทันทีโดยไม่มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย... *พวกมันช่างกล้าหาญเสียจริงที่เลือกเดินเข้ามาหาความตายในอาณาเขตของเธอ* แล้วความเงียบงันชั่วพริบตาก็ถูกทำลายลงด้วยเสียงปลดไกปืนพกเคลือบทองคำแท้จากมือของคาลลัม ที่เล็งตรงไปกลางหน้าผากของมือสังหารคนแรกอย่างแม่นยำ — ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดสะใจนี้ด้วยกันนะคะ แล้วมาลุ้นตบหน้าพวกสารเลวต่อในตอนหน้าค่ะ! — เอวาลินน์ปลายพู่กัน