แผนชั่วของเลดี้โซเฟีย

"เงินสกปรกนั่น... เจ้าคิดว่ากลิ่นของมันจะปิดบังคาวเน่าเฟะของเจ้าได้ตลอดไปหรือยังไง เอเลน่า?" เสียงกระซิบแผ่วเบาแต่เปี่ยมด้วยพิษสงของเลดี้โซเฟียดังขึ้นในห้องรับรองส่วนตัวของโรงละครโอเปร่าที่หรูหราที่สุดในเมืองหลวง นางไม่ได้พูดกับเอเลน่าโดยตรง แต่นางจงใจให้เสียงนั้นผ่านเข้าหูเหล่าบรรดาสตรีชั้นสูงที่กำลังจับกลุ่มจิบน้ำชาในระยะใกล้พอจะฟังออก เอเลน่าไม่ได้สะทกสะท้าน มือเรียวบางที่สวมถุงมือผ้าไหมสีงาช้างจรดแก้วคริสตัลแตะริมฝีปากเบาๆ ดวงตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวตวัดมองภาพสะท้อนของโซเฟียผ่านกระจกบานใหญ่ มุมปากของนางยกขึ้นเพียงเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ทำให้ผู้เห็นรู้สึกเสียวสันหลังวาบ "กลิ่นเงินน่ะเหรอคะ?" เอเลน่าเอ่ยขึ้น เสียงราบเรียบแต่กังวานใส "น่าแปลกนะคะที่คนอย่างคุณโซเฟียจะรู้เรื่องกลิ่นเงินดีนัก ทั้งที่ตลอดมา... เงินในกระเป๋าของคุณมักจะเป็นเศษเหรียญที่ขอกินแบ่งจากดยุกไรอันเสียมากกว่า" เสียงฮือฮาดังขึ้นทั่วห้อง โซเฟียหน้าถอดสี มือที่ถือพัดสั่นระริกด้วยความโกรธจัด เอเลน่าไม่รอให้ศัตรูได้แก้ต่าง นางวางแก้วลงบนโต๊ะหินอ่อนด้วยเสียงที่หนักแน่นพอจะเรียกความสนใจจากทุกคนในห้อง "การที่ดิฉันจะร่ำรวยจนซื้อที่ดินครึ่งหนึ่งของเขตการค้าได้ มันไม่ใช่เรื่องน่าแปลกสำหรับคนที่มีสมองหรอกค่ะ แต่ถ้าคุณมีข้อสงสัย... เชิญเปิดหน้าผากรับความจริงได้เลย ไม่ต้องไปเที่ยวจ้างพวกขอทานข้างถนนให้ปล่อยข่าวลือเรื่องที่มาของเงินดิฉันหรอกค่ะ มันดู 'ราคาถูก' เกินกว่าที่ชนชั้นสูงอย่างเราควรทำ" โซเฟียกัดฟันกรอด นางส่งสัญญาณสายตาให้ชายชุดดำที่ยืนแฝงตัวอยู่ในเงามืดด้านหลัง นั่นคือแผนที่นางวางไว้ ข่าวลือที่นางจ้างคนไปป่าวประกาศทั่วเมืองว่าเอเลน่าค้าของเถื่อนและคบชู้กับพ่อค้าต่างแดนกำลังจะเริ่มปฏิบัติการในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า แต่ทว่า... ความเงียบที่ผิดปกติเข้าปกคลุมห้องโถงกะทันหัน คาลลัม ก้าวเข้ามาในห้องด้วยชุดสูทสีเข้มเข้ารูป รัศมีอำนาจที่เขาแผ่ออกมาทำให้ชายชุดดำของโซเฟียถึงกับทรุดเข่าลงด้วยแรงกดดันมหาศาล คาลลัมเดินตรงมาหาเอเลน่า เขาไม่ได้สนใจโซเฟียแม้แต่หางตา มือหนาของเขาแตะเบาๆ ที่พนักพิงเก้าอี้ของหญิงสาว ราวกับจะประกาศศักดาว่าใครคือเจ้าของพื้นที่นี้อย่างแท้จริง "คุณหนูครับ" คาลลัมเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ "เรื่องที่เลดี้โซเฟียกังวล... ผมจัดการเรียบร้อยแล้วครับ พยานเท็จที่คุณจ้างมาถูกส่งตัวให้ทางการพร้อมหลักฐานการโอนเงินจากบัญชีของคุณเรียบร้อยแล้ว" โซเฟียตัวแข็งทื่อ นางหน้าซีดเผือดราวกับศพ "แก... แกทำอะไรลงไป!" "ผมไม่ได้ทำอะไรเลยครับ" คาลลัมยิ้มเหี้ยม "ผมแค่ให้คนไป 'เปลี่ยน' จุดหมายปลายทางของเงินก้อนนั้น จากที่ควรจะไปถึงมือคนเลว กลับไปถึงมือผู้ตรวจการแผ่นดินแทน" เอเลน่าลุกขึ้นยืนช้าๆ นางก้าวเดินไปหาโซเฟียที่กำลังสั่นเทา กลิ่นน้ำหอมราคาแพงจากเอเลน่าดูเหมือนจะกลายเป็นเชือกที่รัดคอโซเฟียให้หายใจไม่ออก "โซเฟียคะ" เอเลน่าเชยคางคู่แข่งขึ้น "คนอย่างฉันน่ะนะ... จะทำอะไรก็ต้องทำให้สุด ถ้าอยากจะเล่นเกมใส่ร้ายป้ายสี ก็ต้องเตรียมใจรับความล่มจมให้ดี เพราะเงินของฉันน่ะ ไม่ได้มีไว้แค่ซื้อของหรูหรา แต่มันมีไว้ 'ซื้อชีวิต' คนที่กล้าหือกับฉันด้วย" ท่ามกลางความเงียบงัน เสียงสัญญาณเตือนจากหน้าต่างแจ้งเตือนระบบมหาเศรษฐีในหัวของเอเลน่าก็ดังขึ้น *'โอนเงินจำนวน 10 ล้านเหรียญทอง เข้าบัญชีลับของหัวหน้าองครักษ์ผู้คุมเรือนจำเรียบร้อยแล้ว'* เอเลน่าคว้ากระเป๋าถือใบโปรด หยิบการ์ดสีดำสนิทที่ทำจากโลหะพิเศษออกมา นางโยนมันลงบนโต๊ะต่อหน้าโซเฟียที่กำลังจะล้มทั้งยืน "อ้อ เกือบลืมไป" เอเลน่าโน้มตัวลงไปกระซิบข้างหูโซเฟีย "ร้านชุดที่เธอสั่งตัดไว้สำหรับงานเต้นรำอาทิตย์หน้า ฉันกว้านซื้อบริษัทนั้นไปเรียบร้อยแล้ว... เพราะฉะนั้น อย่าหวังว่าจะมีชุดสวยๆ ใส่ไปอวดใครได้อีกเลยนะจ๊ะ" ในวินาทีที่เอเลน่ากำลังจะก้าวเดินออกไป ประตูห้องรับรองก็ถูกกระแทกเปิดออกโดยชายวัยกลางคนในชุดเครื่องแบบทางการ เขาคือผู้ตรวจการสูงสุดที่ทุกคนต่างเกรงกลัว มือของเขาไม่ได้ถือหมายจับ แต่ถือหีบสมบัติใบเล็กที่ดูคุ้นตาเป็นอย่างดี "เลดี้เอเลน่าครับ... เราพบ 'สิ่งนี้' ในห้องลับของดยุกไรอัน และบันทึกในนั้นระบุชื่อของเลดี้โซเฟียอย่างชัดเจนเกี่ยวกับการยักยอกเงินแผ่นดิน" เอเลน่าหยุดก้าวเดิน นางหันกลับมามองใบหน้าที่แตกสลายของโซเฟียด้วยสายตาเย็นชา ก่อนจะเผยรอยยิ้มที่งดงามที่สุดเท่าที่ใครเคยเห็น แต่มันกลับเป็นรอยยิ้มที่หมายถึงจุดจบของคนตรงหน้าอย่างถาวร "ดูเหมือนว่า... เกมนี้จะจบเร็วกว่าที่คิดนะคะ คาลลัม... ไปเรียกเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวมา ดิฉันเริ่มเบื่อบรรยากาศแถวนี้แล้วค่ะ" เอวาลินน์ปลายพู่กันหวังว่ารี้ดเดอร์ทุกท่านจะสะใจกับแผนการตบหน้าครั้งนี้ และเตรียมใจไว้ให้ดีสำหรับตอนหน้า เพราะความลับที่ซ่อนอยู่ใต้หีบสมบัตินั้นจะเปลี่ยนชะตาชีวิตของทุกคนไปตลอดกาลค่ะ