การตอบโต้ระดับปรมาจารย์

เสียงกัมปนาทของใบพัดเฮลิคอปเตอร์รุ่นท็อปซีรีส์จากเยอรมนีดังกระหึ่มเหนือคฤหาสน์ตระกูลดยุก แรงลมมหาศาลพัดจนสวนกุหลาบราคาแพงยับเยิน กลีบดอกไม้สีขาวและชมพูปลิวว่อนราวกับหิมะกลางฤดูร้อน เลดี้โซเฟียกรีดร้องด้วยความตกใจ มือเรียวสวยต้องยกขึ้นปิดบังใบหน้าจากฝุ่นผง ขณะที่ดยุกไรอันยืนตัวแข็งทื่อ ดวงเบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึงเมื่อเงาเหล็กกล้าขนาดมหึมาค่อย ๆ ลดระดับลงจอดบนลานสนามหญ้าส่วนตัวอย่างอุกอาจ "ดูเหมือนว่า... เกมนี้จะจบเร็ワーกกว่าที่คิดนะคะ คาลลัม... ไปเรียกเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวมา ดิฉันเริ่มเบื่อบรรยากาศแถวนี้แล้วค่ะ" เอเลน่าเอ่ยทิ้งท้ายไว้เช่นนั้น ก่อนที่ร่างระหงในชุดเดรสสั่งตัดพิเศษจากมิลานจะก้าวขึ้นสู่ยานพาหนะคู่ใจ ทิ้งให้เบื้องหลังคือความโกลาหลและสายตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวของชนชั้นสูงผู้เคยเหยียดหยามเธอ ดิฉันนั่งลงบนเบาะหนังแท้กลิ่นหอมกรุ่นอย่างไร้ความกังวล รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นอย่างเหนือกว่า ทว่าในโลกแห่งสังคมชั้นสูงที่ขับเคลื่อนด้วยอำนาจและเงินตรา การเดินหนีไม่ใช่ชัยชนะที่แท้จริงค่ะ... การขยี้ศัตรูให้จมดินด้วยวิธีที่เจ็บปวดที่สุดต่างหาก คือศิลปะที่แท้จริงของมหาเศรษฐี "นายหญิงครับ... ทุกอย่างตามบัญชาพร้อมแล้วครับ" เสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยดังขึ้นจากบุรุษผู้ยืนเคียงข้าง คาลลัมในชุดสูทสั่งตัดเข้ารูป ขับเน้นเรือนร่างสง่างามและไหล่กว้างที่ดูน่าพึ่งพา ดวงตาคมกริบสีนิลคู่นั้นมองมาที่ดิฉันด้วยความลุ่มหลงและภักดีอย่างไม่มีเสื่อมคลาย มือหนายื่นแก้วคริสตัลบรรจุไวน์วินเทจรสเลิศมาให้ดิฉันอย่างรู้ใจ ดิฉันรับมาจิบเบา ๆ พร้อมกับปรายตามองหน้าจอแท็บเล็ตล้ำสมัยในมือ ระบบมหาเศรษฐีที่ติดตัวมาหลังจากการเกิดใหม่กำลังเรืองแสงสีฟ้าอ่อน แสดงผลกำไรและเส้นทางการเงินที่ถูกส่งออกไปอย่างไร้ร่องรอย "ไม่ต้องรีบร้อนหรอกค่ะคาลลัม ให้เวลาพวกเขานอนฝันหวานไปสักคืน สุนัขที่กำลังจนตรอกมักจะเห่าหอนได้ดังที่สุด... แต่เมื่อความจริงปรากฏ มันจะกลายเป็นเสียงครางด้วยความสิ้นหวังแทน" ดิฉันเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าแฝงไว้ด้วยความเยือกเย็นจนคนฟังต้องลอบกลืนน้ำลาย เช้าวันถัดมา... โลกอินเทอร์เน็ตและหน้าหนังสือพิมพ์ทุกฉบับทั่วทั้งอาณาจักรไม่ได้ถูกขับเคลื่อนด้วยข่าวคาวเรื่องชู้สาวของราชสำนักอย่างที่ควรจะเป็น แต่หน้าหนึ่งทุกสำนักกลับถูกครอบงำด้วยพาดหัวข่าวตัวหนาสีแดงฉานที่สั่นสะเทือนรากฐานของตระกูลขุนนางเก่าแก่ *[เปิดโปงเบื้องหน้าอันงดงาม เลดี้โซเฟีย: นางเอกผู้สร้างภาพด้วยเงินตราของตระกูลดยุกที่สูบเลือดเนื้อจากประชาชน!]* *[หลักฐานมัดตัวแน่น: เอกสารลับการยักยอกเงินกองทุนการกุศลเพื่อนำไปปรนเปรอความหรูหราส่วนตัว!]* *[คลิปเสียงหลุด: โซเฟีย วางแผนใส่ร้าย เลดี้เอเลน่า เพื่อฮุบสมบัติทั้งหมด!]* ดิฉันไม่ได้ยื่นฟ้องร้องต่อศาลตามกระบวนการยุติธรรมที่ล่าช้าและซื้อได้ด้วยสินบนหรอกนะคะ เพราะวิธีนั้นมันแสนจะน่าเบื่อและใช้เวลานานเกินไป สิ่งที่ดิฉันทำคือการ "ซื้อ" พื้นที่สื่อทุกตารางนิ้วในประเทศนี้ ไม่ว่าจะเป็นโทรทัศน์ วิทยุ หนังสือพิมพ์ หรือแม้แต่ป้ายบิลบอร์ดดิจิทัลยักษ์กลางเมืองหลวง ทุกช่องทางถูกเหมาจ่ายด้วยเงินสดก้อนโตจากบัตรเครดิตดำไร้วงเงินของดิฉัน เพื่อฉายภาพความจริงอันเน่าเฟะของโซเฟียวนไปซ้ำ ๆ ทุกสิบวินาที! ในห้องโถงรับแขกของคลาด2ตระกูลดยุกเวลานี้ บรรยากาศอึมครึมเสียยิ่งกว่าพายุเข้า เลดี้โซเฟียกำลังกรีดร้องสติแตก ข้าวของเครื่องใช้ราคาแพงถูกกวาดลงมาแตกกระจายเกลื่อนพื้น ใบหน้าที่เคยงดงามหยาดเยิ้มบิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้นและหวาดกลัว เธอกำลังมองหน้าจอโทรทัศน์ที่กำลังถ่ายทอดสดการแถลงข่าวของบรรณาธิการสำนักพิมพ์ใหญ่ ซึ่งออกมาแบไต๋ยอมรับว่า... มีผู้ทรงอิทธิพลรายหนึ่งทุ่มเงินมหาศาลเพื่อนำความจริงมาตีแผ่ให้สังคมได้รับรู้ "มันเป็นใคร! ใครเป็นคนทำเรื่องนี้!" โซเฟียหวีดร้องเสียงหลง น้ำตาไหลพรากด้วยความคับแค้นใจ "เอเลน่า! นังสารเลวมันเอาเงินมาจากไหนมากมายขนาดนี้! มันเป็นแค่ผู้หญิงถังแตกที่ถูกขับไล่ออกไม่ใช่เหรอ!" ดยุกไรอันยืนหน้าซีดเผือดเป็นไก่ตาแตก มือที่ถือหนังสือพิมพ์สั่นเทาจนกระดาษยับยู่ยี่ หนี้สินมหาศาลที่เขาแอบกู้ยืมมาเพื่อเอาใจโซเฟียกำลังจะถึงกำหนดชำระในอีกสามวันข้างหน้า และตอนนี้... เจ้าหนูรายใหญ่ทั้งหมดต่างพากันยกเลิกสัญญาและทวงถามเงินคืนทันทีหลังจากเห็นข่าวฉาวโฉ่ เพราะไม่มีใครกล้าเอาชื่อเสียงมาเสี่ยงกับขุนนางที่กำลังจะล้มละลายและหมดความน่าเชื่อถือ "ท่านดยุกคะ... เราต้องทำอะไรสักอย่าง!" โซเฟียโผเข้าเกาะแขนชายหนุ่มด้วยความตื่นตระหนก "ถ้าเป็นแบบนี้ ดิฉันจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน! สังคมชั้นสูงจะขับไล่เราออก องครักษ์และตระกูลพันธมิตรต่างพากันถอนตัวหมดแล้ว!" ไรอันผลักร่างของหญิงสาวออกอย่างไร้เยื่อใย ดวงตาของเขาแดงก่ำเต็มไปด้วยความเคียดแค้นและสิ้นหวัง "เธอถามฉันแล้วฉันจะไปถามใคร! เพราะความเย่อหยิ่งและแผนการโง่ ๆ ของเธอคนเดียว ทำให้ตระกูลของเราต้องพังพินาศ!" ในขณะที่คฤหาสน์ของพวกเขากำลังลุกเป็นไฟด้วยเปลวเพลิงแห่งความพินาศ ดิฉันกลับกำลังนั่งจิบชาหอมกรุ่นริมระเบียงห้องพักสุดหรูบนชั้นสูงสุดของโรงแรมเจ็ดดาว ทอดสายตามองทัศนียภาพของเมืองหลวงที่อาบไล้ไปด้วยแสงไฟยามค่ำคืน คาลลัมก้าวเข้ามาเงียบ ๆ ก่อนจะโน้มตัวลงกระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล "นายหญิงครับ... ธนาคารกลางแจ้งว่า หุ้นทั้งหมดของตระกูลดยุกและตระกูลของเลดี้โซเฟียร่วงลงจนแตะจุดต่ำสุดแล้วครับ และตอนนี้... มีคนยื่นข้อเสนอขอซื้อกิจการทั้งหมดในราคาเศษเงินแล้วครับ" ดิฉันวางถ้วยชาลงบนจานรอง เสียงกระทบกันเบา ๆ แต่ก้องกังวานในความเงียบ รอยยิ้มพึงพอใจระบายบนเรียวปาก "จัดการซื้อให้หมดค่ะคาลลัม... ดิฉันอยากเห็นสีหน้าของพวกเขายามที่ต้องกลายเป็นขอทานไร้บ้าน บนแผ่นดินที่พวกเขาเคยเหยียบย่ำคนอื่น" ทว่า ในจังหวะที่เกมการแก้แค้นกำลังดำเนินมาถึงจุดสะใจที่สุด จู่ ๆ เสียงเคาะประตูก็รัวเร็วและรุนแรงดังขึ้นขัดจังหวะ คาลลัมขมวดคิ้วมุ่นทันที ดวงตาคมกริบฉายแววอันตรายพร้อมที่จะพุ่งออกไปจัดการผู้บุกรุก แต่ก่อนที่คาลลัมจะทันได้ขยับตัว ประตูห้องพักหรูหราก็ถูกเปิดผางด้วยฝีมือของแขกไม่ได้รับเชิญ ร่างสูงโปรดในชุดคลุมสีดำสนิทและใบหน้าครึ่งหนึ่งที่ถูกซ่อนอยู่ภายใต้เงาหมวกก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้า พร้อมกับรอยยิ้มปริศนาที่ทำให้ลมหายใจของดิฉันต้องสะดุดกัก... "ไม่คิดเลยนะ ว่าการกลับมาครั้งนี้ของเธอ จะสนุกเร้าใจได้ขนาดนี้... ลลิล" เอวาลินน์ปลายพู่กัน (โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ)