คำสัญญาใต้แสงจันทร์

"เงินหนึ่งล้านเหรียญทอง... แลกกับการให้เลดี้โซเฟียคุกเข่าต่อหน้าข้าสามครั้ง ท่านคิดว่าข้อเสนอนี้คุ้มค่าพอที่จะลบ ล้างความอับอายที่ตระกูลดยุกเคยกดขี่ข้ามาตลอดชีวิตหรือไม่คะ ท่านอดีตคู่หมั้น?" น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมราوهاคมมีดกรีดลงบนกระจกแก้วดังขึ้นท่ามกลางห้องโถงจัดเลี้ยงอันหรูหราของคฤหาสน์ตระกูลคาร์เตอร์ ดวงตาคู่สวยของเอเลน่ากวาดมองร่างของดยุกไรอันที่กำลังยืนหน้าซีดเผือดริมฝีปากสั่นระริกด้วยความอัปยศอดสู ท่ามกลางเสียงซุบซิบของเหล่าขุนนางชั้นสูงที่ต่างต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ไม่มีใครกล้าสบตาเธอนับตั้งแต่ค่ำคืนนี้เป็นต้นมา—ค่ำคืนที่ "นางร้ายผู้ตกอับ" ในอดีต กลับกลายเป็นมหาเศรษฐีผู้กุมเส้นเลือดใหญ่ทางเศรษฐกิจของอาณาจักรด้วยปลายนิ้วเดียวผ่านระบบมหาศาลที่ไร้ขีดจำกัด แต่ทว่า ท่ามกลางแสงสีเสียงและความสะใจจากการตบหน้าพวกสารเลวในสังคมชั้นสูง สิ่งที่เอเลน่าปรารถนามากที่สุดในวินาทีนี้ กลับไม่ใช่เสียงสรรเสริญเยินยอหรือเศษเงินมหาศาลเหล่านั้น สายตาของเธอทอดมองผ่านฝูงชนไปยังระเบียงชั้นสองที่เงียบสงบ... ที่ซึ่งบุรุษร่างสูงในชุดสูทสีเข้มยืนพิงเสาหินอ่อน แสงจันทร์สีเงินยวงอาบไล้กรอบหน้าคมคายและเส้นผมสีรัตติกาลที่มักจะปลิวไสวไปตามสายลม คาลลัม... อัศวินตกอับผู้เคยใช้แผ่นหลังกว้างของเขาปกป้องเธอจากก้อนหินและคำดูถูกเหยียดหยามในวันที่เธอล้มละลาย วันนี้เขาคือคนที่ยืนเคียงข้างเธอในฐานะ "คนรัก" ที่ไม่เคยเรียกร้องสิ่งใดตอบแทน นอกจากการได้ปกป้องเธอด้วยชีวิต เอเลน่าค่อยๆ วางแก้วไวน์ในมือลง เธอปลีกตัวหลีกหนีจากเสียงปรบมือและสายตาที่เต็มไปด้วยความยำเกรงของผู้คน เดินลัดเลาะผ่านม่านกำมะหยี่สีแดงเข้มขึ้นไปยังระเบียงชั้นสองอย่างเงียบเชียบ ก้าวเท้าแต่ละก้าวของเธอมั่นคงและสง่างาม ดั่งพญาหงส์ที่โบยบินเหนתพายุฝน กลิ่นหอมจางๆ ของดอกกุหลาบขาวผสมผสานกับกลิ่นไอมัสก์บุรุษลอยอบอวลขึ้นเมื่อเธอเดินเข้าใกล้ร่างสูงที่ยืนรออยู่ก่อนแล้ว คาลลัมไม่ได้หันกลับมาทันทีที่ได้ยินเสียงฝีเท้า เขายังคงมองทอดสายออกไปยังสวนดอกไม้เบื้องล่างที่อาบไล้ด้วยแสงจันทร์ ทว่ากล้ามเนื้อทั่วร่างกลับผ่อนคลายลงอย่างเห็นได้ชัดเมื่อสัมผัสได้ถึงตัวตนของหญิงสาวผู้เป็นเจ้าของหัวใจ "ข้าคิดว่าท่านจะสนุกกับการตบหน้าท่านดยุกจนลืมเวลาเสียอีกค่ะ เลดี้ของข้า" น้ำเสียงทุ้มนุ่มเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้มจางๆ ที่มุมปาก ดวงตาคมกริบสีอำพันหันกลับมามองสตรีที่ก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่เคียงข้าง "เงินมหาศาลพวกนั้นซื้อความสะใจได้ก็จริงค่ะคาลลัม... แต่ซื้อความอบอุ่นในยามที่ข้าหนาวเหน็บไม่ได้หรอก" เอเลน่าตอบเสียงแผ่วเบา ดวงตากลมโตคู่สวยเงยขึ้นสบกับนัยน์ตาคมที่มักจะซ่อนความอ่อนโยนไว้เพื่อเธอผู้เดียวเสมอ บรรยากาศรอบกายเงียบสงบลงราวกับโลกทั้งใบถูกตัดขาดจากความวุ่นวายเบื้องล่าง มีเพียงเสียงลมหายใจและเสียงหัวใจที่เต้นระรัวอยู่ในอก คาลลัมขยับตัวเข้าใกล้เธอทีละนิด ความสูงที่แตกต่างทำให้เขาต้องโน้มใบลงมาเล็กน้อยเพื่อสบตาเธอนานขึ้น มือหนาที่ผ่านการจับดาบและต่อสู้เพื่อปกป้องเธอมานับครั้งไม่ถ้วน ค่อยๆ ยกขึ้นเกลี่ยปอยผมสีทองประกายที่ปลิวมาปรอทแก้วเนียนนุ่มของเธออย่างทะนุถนอม ราวกับเธอบอบบางยิ่งกว่าแก้วเจียระไน "เอเลน่า..." เสียงเรียกนั้นแหบพร่าและลึกซึ้งยิ่งกว่าครั้งไหนๆ "ตลอดเวลาที่ผ่านมา... ข้าเป็นเพียงอัศวินไร้ค่าที่แม้แต่จะซื้อขนมปังให้ท่านสดยังทำไม่ได้ ข้าเฝ้ามองท่านแบกรับความเกลียดชัง แบกรับความอับอายจากคนพวกนั้นโดยที่ทำได้แค่ยืนอยู่เบื้องหลัง... ในตอนนั้น ข้าเกลียดความไร้พลังของตัวเองเหลือเกิน" นิ้วอุ่นจัดของคาลลัมไล้ผ่านแก้วเนียนอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่สั่นเทานั้นสะท้อนความรู้สึกอัดAอั้นที่เขาเก็บงำไว้มาเนิ่นนาน เอเลน่าเงียบฟัง เธอยกมือขึ้นทาบลงบนหลังมือหนาของเขา ถ่ายทอดความอบอุ่นและยืนยันตัวตนของเธอให้เขารับรู้ "แต่ในวันนี้... แม้ว่าท่านจะกลายเป็นมหาเศรษฐีผู้กุมความมั่งคั่งทั้งอาณาจักร มีอำนาจที่แม้แต่องค์ราชาต้องเกรงใจ และสามารถเขี่ยคนพวกนั้นให้ตกนรกได้ด้วยการดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว..." คาลลัมหยุดหายใจไปชั่วขณะ ดวงตาคมกริบฉายแววความจริงจังและมั่นคงราวกับคำสลักบนศิลา "...แต่ท่านก็ยังเป็นเลดี้ผู้โอบกอดอัศวินตกอับคนนี้ไว้ในวันที่ไม่มีอะไรเลย ข้าไม่มีทรัพย์สมบัติมหาศาลมามอบให้ท่าน ไม่มีเกียรติยศสูงส่งจะทัดเทียม แต่หัวใจดวงนี้... และชีวิตที่เหลืออยู่ทั้งหมด ข้าขอถวายแด่ท่านแต่เพียงผู้เดียวค่ะ เอเลน่า" คำสารภาพรักที่เอ่อล้นด้วยความจริงใจและหยาดหยดแห่งความทรงจำที่ร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมาเนิ่นนาน ทำให้หัวใจที่ด้านชาและเยือกเย็นของอดีตนางร้ายสั่นไหวอย่างรุนแรง ภาพความทรงจำในวันที่เธอถังแตก ถูกเหยียดหยาม และมีเพียงคาลลัมที่ยืนหยัดอยู่เคียงข้างแม้ในยามที่รองเท้าบูทของเขาขาดวิ่นไหลAวนเข้ามาในห้วงคำนึง หยาดน้ำใสๆ คลอหน่วยที่หน่วยตาคู่สวย แต่รอยยิ้มกลับแย้มพรายขึ้นบนริมฝีปากอิ่ม เอเลน่าไม่ลังเลอีกต่อไป เธอเขย่งปลายเท้าขึ้นเล็กน้อย วงแขนเรียวเกี่ยวรั้งลำคอแกร่งของชายหนุ่มให้โน้มลงมาใกล้ ก่อนที่ริมฝีปากนุ่มจะประทับลงบนริมฝีปากหยักลึกของเขาอย่างแผ่วเบาในคราแรก ก่อนจะลึกล้ำและดูดดื่มขึ้นตามแรงปรารถนาอันโหยหา จูบใต้แสงจันทร์ที่ยาวนานและเปี่ยมล้นด้วยความรู้สึก ไม่มีเล่ห์เหลี่ยม ไม่มีเกมการเมือง ไม่มีตัวเลขในบัญชีธนาคาร มีเพียงหัวใจสองดวงที่หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวท่ามกลางความเงียบงันของค่ำคืน เมื่อผริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง คาลลัมรวบรั้งเอวบางเข้ามาแนบชิดอกแกร่ง ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดข้างแก้วเนียน ดวงตาของเขาลุกโชนด้วยประกายไฟแห่งความคลั่งรักที่ไม่อาจปิด "ท่านยอมรับคนซื่อบื่อคนนี้เข้ามาในหัวใจของท่านอย่างเต็มใจแล้วใช่ไหมคะ... เลดี้ของข้า?" เขากระซิบเสียงพร่าชิดริมหู เอเลน่าแย้มยิ้มหยอกเย้า แววตาเจ้าเล่ห์แบบฉบับอดีตนางร้ายกลับมาทอประกายอีกครั้ง แม้แก้วเนียนจะขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความเขินอายก็ตาม "ถ้าข้าบอกว่ายังต้องพิจารณาดูพฤติกรรมอีกสักสามปีล่ะคะ ท่านอัศวิน?" คาลลัมหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี ดวงตาคมวาววับด้วยความมั่นใจ เขาก้มลงกระซิบชิดริมฝีปากเธอด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาหัวใจเธอเต้นผิดจังหวะ "เกรงว่าท่านจะไม่มีโอกาสได้ทำเช่นนั้นแล้วค่ะ... เพราะพรุ่งนี้เช้า ข้าได้ส่งจดหมายขอพระราชทานสมรสจากองค์ราชาไปเรียบร้อยแล้ว และทรัพย์สินทั้งหมดในระบบของท่าน... ข้าได้โอนสิทธิ์ผู้จัดการร่วมมาไว้ที่ชื่อของข้าครึ่งหนึ่งเรียบร้อยเช่นกัน" เอเลน่าเบิกตากว้างอย่างตกใจ รีบยกสมาร์ตโฟนระบบมหาเศรษฐีขึ้นตรวจสอบหน้าจอทันที— ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นพร้อมกับข้อความตัวอักษรสีทองอร่ามที่ปรากฏหราอยู่กลางหน้าจอ: [แจ้งเตือน: บัญชีของคุณถูกเชื่อมโยงร่วมกับ "คาลลัม เดอ วาเลนไทน์" สำเร็จ | วงเงินไม่จำกัดถูกแชร์ร่วมกันตลอดชีพ 100%] และก่อนที่เอเลน่าจะได้ทันอ้าปากต่อว่าความเจ้าเล่ห์ของชายหนุ่ม ประตูระเบียงด้านหลังก็ถูกผลเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับการปรากฏตัวของบุรุษในชุดเครื่องแบบทหารระดับสูงที่ก้าวเข้ามาพร้อมเอกสารลับในมือด้วยสีหน้าตื่นตระหนก! "ท่านคาลลัม! แย่แล้วครับ! กองกำลังทหารรับจ้างของตระกูลดยุกไรอันที่ถูกซื้อตัวไว้ กำลังเคลื่อนพลปิดล้อมคฤหาสน์หลังนี้ และพวกมัน... กำลังระเบิดประตูเข้ามาแล้วครับ!" เอเลน่าหันขวับกลับไปมองหน้าประตู ดวงตาคู่สวยหรี่ลงทันที รอยยิ้มเย็นเยียบผุดขึ้นที่มุมปากในเสี้ยววินาที "หึ... คิดไม่ถึงว่าสุนัขจนตรอกอย่างไรอันจะกล้าเล่นไม้ตายนี้สินะคะ..." คาลลัมยกยิ้มมุมปากอย่างเย็นชา มือหนาคว้ามือเรียวของเธอเข้ามากุมไว้แน่น แววตาคมกริบฉายประกายอำมหิตที่ถูกเก็บซ่อนไว้นาน "ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของข้าเถอะค่ะ... ในเมื่อพวกมันอยากตายนัก ข้าก็จะใช้เงินของท่านซื้อหลุมศพให้พวกมันคนละหลุมอย่างสมเกียรติเอง" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างความฟินและความสะใจมาจนถึงตอนนี้ค่ะ! - เอวาลินน์ปลายพู่กัน