ความหึงหวงอันน่ารักของคาลลัม

"ข้อเสนอของหม่อมฉัน… เลดี้เอเลน่าคิดว่าอย่างไรหรือครับ?" น้ำเสียงทุ้มต่ำเจือแววเจ้าสำราญดังขึ้นท่ามกลางเสียงบรรเลงเปียโนแผ่วเบาในงานเลี้ยงรับรองของราชสำนัก แกรนด์ดุกอีธานแห่งอาณาจักรทางตอนเหนือ ผู้มาเยือนในฐานะแขกคนสำคัญของกษัตริย์ กำลังโน้มพระวรกายเข้ามาใกล้ร่างบางในชุดราตรีผ้าไหมปักดิ้นทองระยิบระยับ ดวงเนตรคมกลาสีคู่นั้นพินิจพิเคราะห์ใบหน้างดงามที่เรียบเฉยราਤกับประติมากรรมน้ำแข็ง พร้อมกับกล่องกำมะหยี่สีน้ำเงินเข้มที่ถูกเลื่อนเข้ามาใกล้ปลายนิ้วเรียว ภายในนั้นคือสร้อยเพชรน้ำงามขนาดเท่าไข่นกพิราบ ที่ใครเห็นก็ต้องลอบกลืนน้ำลาย เอเลน่า (ลลิล) ปรายตามองอัญมณีล้ำค่าราคามหาศาลนั้นด้วยหางตา มุมปากอิ่มยกยิดยวนใจแต่ไร้ซึ่งรายละเอียดของความตื่นเต้น สำหรับผู้หญิงที่ครอบครองระบบมหาเศรษฐีและกวาดซื้อหุ้นครึ่งค่อนอาณาจักรมาไว้ในมือ เพชรเม็ดโตแค่ไหนก็เป็นได้เพียงเศษกรวดริมทางเท่านั้นค่ะ "หม่อมฉันเกรงว่า... ของกำนัลชิ้นนี้จะหนักเกินกว่าที่คอของหม่อมฉันจะรับไหวเพคะ ฝ่าบาท" เอเลน่าตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าเยียบเย็นจนน่าขนลุก "อีกอย่าง ของมีค่าระดับนี้ ควรคู่ควรแก่การมอบให้สตรีผู้ครอบครองดวงใจของพระองค์ มากกว่าจะมาเสียเวลาหยิบยื่นให้สตรีที่ไร้ซึ่งความสนใจในเรื่องรักๆ ใคร่ๆ อย่างหม่อมฉันนะคะ" คำปฏิเสธที่รื่นหูแต่เชือดเฉือนนิ่มๆ ทำให้แกรนด์ดุกอีธานระบายยิ้มกว้างขึ้นด้วยความชอบใจ เขายิ่งหลงใหลในความถือตัวและสติปัญญาที่เฉียบคมของสตรีตรงหน้า ข่าวลือที่ว่าอดีตนางร้ายผู้ถูกอดีตคู่หมั้นอย่างดยุกไรอันทอดทิ้งได้กลายเป็นสตรีผู้ทรงอิทธิพลที่สุดในพริบตา... ดูท่าจะไม่ใช่เรื่องเกินจริงเลยแม้แต่น้อย ทว่า ในเสี้ยววินาทีที่แกรนด์ดุกผู้สูงศักดิ์กำลังจะเอื้อnวาจาหยอดคำหวานบทต่อไป บรรยากาศรอบกายกลับลดฮวบลงจนอุณหภูมิรอบตัวแทบจะติดลบ กลิ่นอายความกดดันอันน่าสะพรึงกลัวแผ่ซ่านมาจากมุมมืดของห้องโถง รากับสัตว์ป่ากระหายเลือดที่กำลังถูกล้ำอาณาเขต ตึง! เสียงแก้วคริสตัลราคาแพงถูกวางกระแทกลงบนโต๊ะหินอ่อนอย่างแรงจนเกิดเสียงดังสนั่น เรียกความสนใจจากแขกเหรื่อรอบงานให้หันขวับไปมองเป็นตาเดียว คาลลัม... อดีตอัศวินหนุ่มผู้ยืนสงบนิ่งราวกับเงาตามตัวของเอเลน่ามาตลอด บัดนี้เขาก้าวออกมาเบื้องหน้า ร่างสูงใหญ่ในชุดสูททักซิโด้ตัดเย็บอย่างประณีตขับเน้นสัดส่วนสง่างามและไหล่กว้างอันทรงพลัง ดวงตาสีอำพันเข้มข้นดั่งสัตว์ป่าจ้องมองแกรนด์ดุกอีธานเขม็ง ราwithจะฉีกอีกฝ่ายออกเป็นชิ้นๆ ด้วยมือเปล่า "ดูเหมือนว่า... แกรนด์ดุกผู้สูงศักดิ์จะทรงงานหนักจนสายพระเนตรฝ้าฟางไปเสียแล้ว ถึงได้ทรงมองไม่เห็นว่าเลดี้ของกระหม่อม มีเจ้าของคอยยืนคุ้ม2ครองอยู่ตรงนี้" น้ำเสียงของคาลลัมไม่ได้ดังกระโชกโฮกฮาก แต่มันอัดแน่นไปด้วยจิตสังหารและแรงกดดันระดับสูง จนแกรนด์ดุกอีธานถึงกับชะงัก พระพักตร์เผือดสีลงเล็กน้อยยามสบเข้ากับดวงตาคู่นั้น มันไม่ใช่สายตาของสามัญชนหรืออัศวินรับใช้ทั่วไป... แต่มันคือสายตาของนักล่าที่พร้อมขยี้ใครก็ตามบังอาจแตะต้องของรักของหวง เอเลน่าแอบลอบยิ้มในใจเมื่อเห็นอาการของพ่อหนุ่มอดีตอัศวินตกอับ ผู้ชายที่เคยเงียบขรึม เจียมเนื้อเจียมตัว และยอมให้เธอกลั่นแกล้ง (ในร่างเดิม) สมัยที่เขายังยากจนข้นแค้น บัดนี้... กลับกลายร่างเป็น 'โบ้คลั่งรัก' เต็มตัวที่หึงหวงเธอจนออกนอกหน้าอย่างไม่คิดจะปิดบัง "คาลลัม..." เอเลน่าเอ่ยปรามเสียงเรียบ แต่แววตากลับระยิบระยับด้วยความขบขันระคนเอ็นดู "อย่าเสียมารยาทกับแขกบ้านแขกเมืองสิคะ" "กระหม่อมไม่ได้เสียมารยาทครับ เลดี้... แต่กระหม่อมแค่กำลังปกป้องสิทธิ์ของตัวเอง" คาลลัมหันมาตอบเธอ เสียงทุ้มต่ำนั้นเจือความน้อยใจและความดุดันไว้ในคราเดียวกัน ก่อนที่ร่างสูงจะก้าวเข้ามาประชิดตัวเอเลน่าอย่างไร้รươngเกรงสายตานับร้อยคู่ในงาน มือหนาเอื้อมมาโอบรอบเอวบางของเธอไว้แสดงความเป็นเจ้าของอย่างชัดเจน พร้อมกับก้มลงกระซิบข้างใบหูเล็กด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาหัวใจของเจ้าแม่เงินตรากระตุกวูบ "ถ้าคุณยังกล้าส่งยิ้มให้ไอ้บ้านี่อีกแม้แต่เสี้ยววินาทีเดียว... คืนนี้ ผมจะทำให้คุณไม่ได้นอนจนถึงเช้าเลย คอยดูสิครับ" คำขู่ที่เต็มไปด้วยความหึงหวงและประกายไฟแห่งความปรารถนาในแววตาของคาลลัม ทำให้เอเลน่าถึงกับหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ นึกค้อนใส่คนตัวโตที่นับวันยิ่งแสดงความเอาแต่ใจออกมามากขึ้นเรื่อยๆ ทว่า ในจังหวะที่สถานการณ์กำลังตึงเครียดและชวนใจเต้นระทึกนั้นเอง... เสียงฝีเท้าหนักแน่นและเสียงประกาศก้องจากมหาดเล็กหน้าประตูห้องโถงก็ดังขึ้นขัดจังหวะ "สมเด็จพระราชินีเสด็จ...!" สิ้นเสียงประกาศ บรรยากาศภายในงานที่เงียบงันอยู่แล้วก็ยิ่งเงียบสงบลงไปอีก ร่างระหงในชุดคลุมยาวประดับขนสัตว์ราคาแพงก้าวเข้ามาด้วยท่าทีสง่างามน่าเกรงขาม แต่สิ่งที่ทำให้ทุกคนในห้องถึงกับเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงพรึงเพริด... ไม่ใช่เพราะการเสด็จมาเยือนของพระราชินี หากแต่เป็นบุคคลที่เดินเคียงข้างและประคองพระองค์เข้ามาอย่างสนิทสนม นั่นคือ "ดยุกไรอัน" อดีตคู่หมั้นผู้ตกอับที่เคยถูกเอเลน่าเหยียบย่ำจนจมดิน และถูกตัดสิทธิ์จากตระกูลขุนนางทั้งหมด! บัดนี้ เขากลับสวมชุดขุนนางชั้นสูงปักตราสัญลักษณ์ลึกลับที่ไม่มีใครเคยเห็นมาก่อน และรอยยิ้มเยาะเย้ยที่ส่งตรงมายังเอเลน่าอย่างผู้กำชัยชนะ "ถวายบังคมฝ่าบาท... และสวัสดีครับ เลดี้เอเลน่าผู้สูงส่ง" ดยุกไรอันกล่าวด้วยน้ำเสียงเย่อหยิ่ง ท่าทางเปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคน "ดูเหมือนว่า... คุณจะสนุกกับการเป็นมหาเศรษฐีชั่วคราวมากสินะครับ แต่ก็น่าเสียดาย... เพราะทรัพย์สินทั้งหมดที่คุณครอบครองอยู่ตอนนี้ กำลังจะกลายเป็นของหลวง... ในฐานะที่ได้มาจาก 'การฟอกเงินผิดกฎหมาย' จากแดนเถื่อน!" พรึบ! สิ้นคำพูดของไรอัน ทหารหลวงนับสิบชีวิตก็พากันกรูเข้ามาปิดล้อมรอบตัวเอเลน่าและคาลลัมไว้ทุกด้าน พร้อมกับหมายจับประทับตราหลวงที่ถูกชูขึ้นสูงต่อหน้าต่อตาแขกเหรื่อทั้งงาน! เอเลน่าหรี่ตาลง รอยยิ้มบนมุมปากหายวับไปกับตา ความเย็นชาแผ่กระจายออกมาจากร่างบางทันที เธอปรายตามองเอกสารในมือทหาร ก่อนจะเหลือบไปสบตากับดยุกไรอันที่ยิ้มเยาะอย่างได้ใจ ทว่า... ในวินาทีที่ทุกคนคิดว่าเอเลน่ากำลังจนมุมและจะต้องถูกจับกุมตัว คาลลัมที่ยืนโอบเอวเธออยู่กลับหัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอ... เป็นเสียงหัวเราะที่เย็นเยียบและน่ากลัวที่สุดเท่าที่ใครเคยได้ยิน ชายหนุ่มค่อยๆ ล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อสูท หยิบการ์ดสีดำสนิททำจากโลหิตไทเทเนียมฝังเพชรแท้ ออกมาถือไว้ในมืออย่างไม่สะทกสะท้าน ก่อนจะกดปุ่มเปิดใช้งานระบบสื่อสารส่วนตัวที่เชื่อมตรงกับธนาคารกลางจักรวรรดิ ตูม! เสียงเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวหุ้มเกราะรุ่นใหม่ล่าสุดของกลุ่มทุนเอเลน่า บินฝ่าหลังคากระจกใสของห้องโถงจัดเลี้ยงลงมาจอดสนิทบนลานน้ำพุกลางงานอย่างอลังการ พร้อมกับหน้าจอโฮโลแกรมขนาดใหญ่ที่ฉายภาพบัญชีทรัพย์สินทั้งหมดของราชสำนักขึ้นกลางอากาศ! "ฟอกเงินงั้นหรือ?" คาลลัมยิ้มมุมปาก ดวงตาสีอำพันวาวโรจน์ด้วยอำนาจที่แท้จริง "ตระกูลไรอันของแก... มีปัญญาซื้อหุ้นของธนาคารกลางที่ฉันถืออยู่ 100% หรือยัง... เจ้าสวะชั้นต่ำ?" - เอวาลินน์ปลายพู่กัน -