เจรจาธุรกิจระดับประเทศ

"ดยุกไรอัน... ดูเหมือนอนาคตของคุณจะจบลงเร็วกว่าที่คาดไว้เสียอีกนะคะ" เสียงราบเรียบแต่แฝงด้วยกระแสแห่งอำนาจของเอเลน่าดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันราวกับเสียงระฆังแห่งความตาย เธอไม่ได้หันไปมองร่างของบุรุษที่ทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น มือที่สั่นเทาของดยุกไรอันกำโทรศัพท์แน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ใบหน้าซีดเผือดราวกับศพที่ไร้ซึ่งความภาคภูมิใจดั่งเช่นอดีต โซเฟียยืนตัวแข็งทื่ออยู่ข้างๆ ดวงตาคู่สวยที่เคยหยาดเยิ้มด้วยความเสแสร้งบัดนี้เบิกกว้างสั่นระริก เธอพยายามจะก้าวถอยหลัง แต่ทว่าเหล่าองครักษ์ในชุดสูทสีดำสนิทของเอเลน่ากลับก้าวเข้ามาขวางทางไว้อย่างไร้ช่องโหว่ "เอเลน่า... เธอ... เธอทำอะไรลงไป! นี่เป็นแผนการสกปรกของเธอใช่ไหม!" ไรอันแผดเสียงตะคอกทั้งน้ำตาและน้ำมูกที่ไหลออกมาอย่างไม่อายผู้คน เขาลุกขึ้นพยายามจะพุ่งเข้าหาเอเลน่า แต่คาลลัมที่ยืนสงบนิ่งอยู่เคียงข้างเธอมาตลอดเพียงแค่ขยับตัวก้าวเดียว แรงกดดันมหาศาลจากอัศวินที่ซ่อนคมเล็บไว้ใต้ชุดสูทก็แผ่ซ่านออกมาจนไรอันต้องหยุดชะงักและล้มลงไปอีกครั้ง "แผนการสกปรกเหรอคะ?" เอเลน่าหมุนเก้าอี้หรูหรากลับมาเผชิญหน้ากับพวกเขา รอยยิ้มมุมปากของเธอไม่ได้มีความปรานีแม้แต่น้อย "คนที่ใช้เงินกองคลังอาณาจักรไปกับการพนันและของฟุ่มเฟือยเพื่อสร้างภาพลักษณ์จอมปลอมคือคุณไม่ใช่หรือคะ ดยุกไรอัน? ดิฉันเพียงแค่ทำหน้าที่ 'ผู้ถือหุ้นรายใหญ่' ที่พยายามกอบกู้ซากปรักหักพังที่พวกคุณทิ้งไว้เท่านั้น" เอเลน่าดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว เอกสารปึกหนาที่ถูกจัดเตรียมไว้อย่างเป็นระเบียบก็ถูกวางลงบนโต๊ะไม้โอ๊กตัวยาวเบื้องหน้าเหล่าคณะรัฐมนตรีที่นั่งอึ้งอยู่ฝั่งตรงข้าม "นี่คือแผนฟื้นฟูเศรษฐกิจของอาณาจักรที่ดิฉันร่างขึ้น" เธอประกาศก้องด้วยน้ำเสียงทรงพลัง "ดิฉันจะชำระหนี้สาธารณะทั้งหมดของอาณาจักรในนามส่วนตัว แลกกับข้อตกลงเดียว... สัมปทานผูกขาดสิทธิ์การค้าเส้นทางสายไหมทางทะเลและเหมืองแร่ทางทิศเหนือทั้งหมดเป็นเวลา 99 ปี" เสียงฮือฮาดังขึ้นในห้องประชุมทันที คณะรัฐมนตรีบางคนมองหน้ากันด้วยความไม่แน่ใจ แต่ตัวเลขในเอกสารนั้นมหาศาลเกินกว่าที่จะปฏิเสธได้ลง เอเลน่าไม่ได้แค่ซื้ออาณาจักรด้วยเงิน แต่เธอกำลังกลืนกินอำนาจของพวกเขาด้วยตัวเลขในบัญชีที่ไม่มีวันหมดสิ้น "เธอไม่มีสิทธิ์ทำแบบนั้น! นั่นมันทรัพย์สมบัติของราชวงศ์!" โซเฟียกรีดร้องออกมาด้วยความโกรธแค้น "เธอเป็นแค่นางร้ายที่เคยถูกเขี่ยทิ้ง เธอไม่มีวันได้ครอบครองอาณาจักรนี้!" เอเลน่าลุกขึ้นยืนช้าๆ เธอเดินตรงไปหาโซเฟีย กลิ่นหอมจางๆ จากน้ำหอมราคาแพงที่อบอวลอยู่รอบตัวเธอทำให้โซเฟียรู้สึกถึงความต่างชั้นอย่างรุนแรง เอเลน่าเชยคางหญิงสาวขึ้นด้วยปลายนิ้ว ก่อนจะกระซิบเบาๆ ที่ข้างหู "โซเฟียคะ... ในโลกที่ขับเคลื่อนด้วยเงินตรา คนที่ไม่มีแม้แต่เศษเงินในบัญชีอย่างเธอ ก็เป็นได้แค่ฝุ่นใต้เท้าของดิฉันเท่านั้น อย่าลืมสิว่าคนที่เป็นคนจ่ายค่าชุดหรูหราที่เธอสวมใส่อยู่ในตอนนี้... คือดิฉัน" ท่ามกลางบรรยากาศที่ตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก คาลลัมก้าวเข้ามาใกล้เอเลน่าพร้อมกับแท็บเล็ตในมือ เขาไม่ได้มองใครอื่นนอกจากดวงตาที่เปล่งประกายของคนรัก "เอเลน่าครับ ทุกอย่างพร้อมแล้ว สัญญาถูกส่งตรงถึงพระเนตรขององค์ราชาเรียบร้อยแล้วครับ" เอเลน่าพยักหน้าเล็กน้อย เธอหันไปมองคณะรัฐมนตรีที่ดูเหมือนจะตัดสินใจได้แล้วในวินาทีนั้น ท่าทีที่เคยลังเลเปลี่ยนเป็นความจงรักภักดีอย่างเห็นได้ชัดเมื่อเห็นเม็ดเงินที่กำลังจะไหลเข้าสู่ระบบเศรษฐกิจ "เอาล่ะค่ะท่านรัฐมนตรี หากตกลงตามนี้ ก็ขอให้ประทับตราอนุมัติได้เลย" ในจังหวะที่หัวหน้าคณะรัฐมนตรีกำลังจะหยิบปากกาขนนกขึ้นมาประทับตรานั้นเอง ประตูห้องโถงใหญ่ก็ถูกผลักออกอย่างแรง! เสียงฝีเท้าหนักแน่นของทหารองครักษ์หลวงนับสิบชีวิตดังก้องเข้ามาพร้อมกับชายวัยกลางคนในชุดเต็มยศที่ทุกคนต่างรู้จักกันดี—องค์รัชทายาทผู้ที่ควรจะอยู่ในการกักบริเวณ! เขาเดินตรงเข้ามาท่ามกลางความตะลึงงันของทุกคน ก่อนจะหยุดลงตรงหน้าเอเลน่าแล้วโน้มตัวลงกราบแทบเท้าเธออย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย "ท่านหญิงเอเลน่า... ขอโปรดเมตตาเราด้วย สัญญาฉบับนี้... เราจะไม่เซ็น หากท่านไม่ยอมรับเงื่อนไขที่ 'สำคัญที่สุด' ของเรา" เอเลน่าหรี่ตาลง มองชายผู้สูงศักดิ์ที่กำลังสั่นกลัวเบื้องหน้าด้วยความฉงน นี่ไม่ใช่เรื่องของเงินแล้ว แต่มันคืออะไรบางอย่างที่ใหญ่กว่านั้น... ความเงียบเข้าปกคลุมห้องประชุมอีกครั้ง คาลลัมรีบขยับมาบังหน้าเอเลน่าโดยสัญชาตญาณ ขณะที่องค์รัชทายาทหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกมาจากอกเสื้อแล้วยื่นให้เธอด้วยมือที่สั่นเทา—มันเป็นเอกสารลับที่ระบุถึง 'ตัวตนที่แท้จริง' ของคาลลัม ซึ่งเป็นความลับที่แม้แต่เอเลน่าเองก็ยังไม่เคยล่วงรู้! ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาจนถึงตอนนี้นะคะ ขอให้ทุกท่านมีความสุขกับการลุ้นระทึกไปกับเอเลน่าและคาลลัมในตอนหน้าค่ะ! "เอวาลินน์ปลายพู่กัน"