เปิดฉากสงครามการค้าตระกูลใหญ่

"ดวงตาของไรอันเบิกโพลงสุดขีด ร่างกายชาดิกราวกับถูกสายฟ้าฟาดกลางกระหม่อม เมื่อพบว่าชื่อของผู้ถือหุ้นใหญ่นิรนามที่เข้ามาฮุบกิจการทั้งหมดของเขาในวินาทีนี้ คือชื่อเดียวกับ..." "...ผู้หญิงที่เขาเพิ่งฉีกสัญญาหมั้นและไล่ตะردออกจากตระกูลไปเมื่อเดือนก่อนค่ะ" เสียงฝีเท้าหนักแน่นของเลขาธิการประจำสภาธุรกิจดังสะท้อนก้องห้องประชุมใหญ่ ขณะที่กระดาษเอกสารสิทธิ์การถือครองหุ้นจำนวนมหาศาลถูกโยนลงบนโต๊ะไม้มะฮอกกานีราคาแพง ไรอันทรุดตัวลงนั่งแผ่หลาบนวมเก้าอี้หนังแท้ เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายเต็มขมับจนเส้นผมเปียกชื้น มือที่เคยถือปากกาเซ็นอนุมัติอย่างมั่น อก บัดนี้กลับสั่นเทาจนควบคุมไม่อยู่ ภาพของเอเลน่าในชุดกระโปรงเก่าคร่ำคร่าที่ก้มหน้ารับคำดูถูกเหยียดหยามในวันนั้น... ซ้อนทับกับตัวอักษรทองคำบนเอกสารมูลค่าหลายหมื่นล้านเหรียญในวันนี้อย่างไม่น่าเชื่อ *เป็นไปไม่ได้!* สมองของท่านดยุกหนุ่มกรีดร้องอย่างเสียสติ นางเป็นเพียงบุตรสาวขุนนางตกอับที่ใช้เงินมือเติบจนตระกูลแทบล้มละลาย แล้วเหตุใด... เหตุใดบริษัทขนส่งและเหมืองแร่ทั้งหมดของเขา ถึงตกเป็นของ 'เอเลน่า ลลิล' ไปได้ถึงเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์ในชั่วข้ามคืนเล่า! "ท่านดยุกคะ ดูเหมือนว่าตระกูลท่านจะไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเหยียบเข้ามาในห้องประชุมนี้แล้วนะคะ" เสียงหวานกังวานทว่าเย็นเยียบดังขึ้นจากความมืดบริเวณประตูบานคู่แกะสลัก เอเลน่าก้าวเท้าเข้ามาภายใต้แสงไฟระยิบระยับจากโคมระย้าคริスタル เธอลอบสวมชุดสูทเข้ารูปสีดำสนิทปักดิ้นเงินชั้นสูงจากห้องเสื้อหลวง ท่าทางสง่างามราพญาหงส์ กลิ่นอายความมั่งคั่งและอำนาจที่แผ่ออกมาจากตัวเธอมันกดดันเสียจนคณะกรรมการอาวุโสหลายคนถึงกับต้องหลบสายตา ข้างกายเธอนั้นคือคาลลัม อดีตอัศวินหนุ่มผู้เงียบขรึม วันนี้เขาอยู่ในชุดสูทสากลสั่งตัดพิเศษ ขับเน้นเรือนร่างสูงสง่าและไหล่กว้างอันทรงพลัง ดวงตาคมกริบกวาดมองกลุ่มคนที่เคยเหยียดหยามภรรยาของตนด้วยแววตาดุจพญาอินทรีย์ที่กำลังมองเหยื่อในกำมือ มือหนาถือเอกสารลับชุดสุดท้ายไว้แน่น พร้อมจะขยี้พวกมันให้แหลกคามือหากมีใครกล้าขยับตัวทำร้ายเอเลน่า "เอเลน่า... นี่มันหมายความว่ายังไง!" ไรอันดีดตัวลุกขึ้นจากเก้าอี้ด้วยความโกรธเกรี้ยว ใบหน้าบิดเบี้ยวจนน่าเกลียด "เธอใช้วิธีสกปรกอะไร ถึงกล้ามาฮุบสมบัติของตระกูลฉัน! คิดเหรอว่าเอาเงินมาซื้อหุ้นแล้วจะยิ่งใหญ่เหนือฉันได้น่ะ!" เอเลน่าหยุดเดิน ห่างจากเขาเพียงไม่กี่ก้าว เธอยกมุมปากขึ้นยิ้มเล็กน้อย รอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความเย้ยหยันและสะใจจนไรอันรู้สึกเหมือนถูกตบหน้าฉาดใหญ่กลางฝูงชน "วิธีสกปรกหรือคะท่านดยุก?" เอเลน่าทวนคำด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่บาดลึกถึงกระดูก "ดิฉันแค่ใช้เงินซื้อความถูกต้อง... ในเมื่อบริษัทใกล้ล้มละลายของท่านมันไร้ค่าจนธนาคารปฏิเสธการค้ำประกัน ดิฉันในฐานะ 'นักลงทุนใจบุญ' ก็แค่ยื่นมือเข้าไปซื้อกิจการเน่าๆ ของท่าน เพื่อเอาไว้ให้สุนัขในคอกของดิฉันวิ่งเล่นแก้เบื่อก็เท่านั้นเองค่ะ" *เปรี้ยง!* คำพูดนั้นราวกับมีตบะมหาศาลฟาดลงกลางใจของไรอัน โซเฟียที่ยืนแอบอยู่มุมห้องถึงกับกรีดร้องออกมาเบาๆ ด้วยความตกใจ นางหน้าซีดเผือดราวกับกระดาษ ไร้ซึ่งความเย่อหยิ่งจองหองเช่นทุกครั้งยามที่ต้องเผชิญหน้ากับความจริงที่ว่า... ตอนนี้เอเลน่ารวยกว่าตระกูลดยุกของพวกเขารวมกันเสียอีก! "แก... นังสารเลว!" ไรอันขาดสติ พุ่งตัวเข้าหาเอเลน่าหมายจะคว้าคอเสื้อของเธอด้วยความเคียดแค้น ทว่า—ยังไม่ทันที่ปลายนิ้วของเขาจะได้แตะต้องชายผ้า *หมับ!* มือหนาราวกับคีมเหล็กของคาลลัมควաբข้อมือของไรอันไว้แน่น บีบจนกระดูกลั่นดังกรอบด้วยแรงมหาศาลที่ถูกกดสะสมไว้ คาลลัมไม่ได้ใช้เวทมนตร์ใดๆ แค่แรงกายดิบเถื่อนและการฝึกฝนอย่างหนักก็ทำให้ดยุกหนุ่มร้องโหยหวนออกมาด้วยความเจ็บปวด คุกเข่าลงไปกองกับพื้นในเสี้ยววินาที "อย่าได้แม้แต่จะคิดใช้มือสกปรกนั่นแตะต้องภรรยาของผมครับ... ท่านดยุก" เสียงทุ้มต่ำของคาลลัมเยือกเย็นราวกับมาจากขุมนรก ดวงตาคมกริบฉายแววดุดันพร้อมปลิดชีพใครก็ตามที่กล้าทำให้เอเลน่าระคายเคืองผิว เอเลน่ามองดูอดีตคู่หมั้นที่กำลังคุกเข่าแทบเท้าด้วยแววตาเรียบเฉย เธอหยิบโทรศัพท์มือถือหุ้มทองคำขาวขึ้นมา กวาดนิ้วสัมผัสหน้าจอเบาๆ เพื่อส่งคำสั่งสุดท้ายไปยังระบบเศรษฐีในจิตใจของเธอ [ระบบ: ดำเนินการยึดทรัพย์สินที่เหลือทั้งหมดของตระกูลไรอันสำเร็จ 100%] [สถานะ: ตระกูลดยุกไรอันกลายเป็นบุคคลล้มละลายอย่างเป็นทางการในวินาทีนี้] เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นในหัว พร้อมๆ กับที่ประตูห้องประชุมถูกผลักเปิดออกอีกครั้งโดยกลุ่มเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์สินของอาณาจักร พร้อมหมายศาลและคำสั่งอายัดทรัพย์สินทุกชิ้น ไม่เว้นแม้แต่คฤหาสน์หลังใหญ่และรถม้าหรูหรา ไรอันเบิกตากว้าง หูอื้อตาลาย ร่างกายทรุดฮวบลงไปนอนราบกับพื้นห้องอย่างไร้ศักดิ์ศรี เขากลายเป็นขอทานข้างถนนในเวลาเพียงไม่ถึงชั่วโมง โซเฟียโผเข้าหาไรอันด้วยความตื่นตระหนก นางหวisจะเกาะชายเสื้อเขาเพื่อพึ่งพา แต่เมื่อพบว่าเขากลายเป็นคนหมดตัว นางก็หันขวับมามองเอเลน่าด้วยดวงตานองน้ำตา รamร้องอ้อนวอนอย่างน่าสมเพช "พี่เอเลน่า... ฮือออ ได้โปรดเมตตาพวกเราด้วยนะคะ เราเคยเป็นเพื่อนกันไม่ใช่หรือคะ..." เอเลน่าก้มมองเลดี้โซเฟียที่กำลังคลานเข้ามาใกล้ รองเท้าส้นสูงปักเพชรของเธอค่อยๆ เหยียบลงบนชายกระโปรงราคาแพงของโซเฟียอย่างจงใจ แรงกดเพียงเล็กน้อยทำให้นางขยับไปไหนไม่ได้ "เพื่อนหรือคะ?" เอเลน่าหัวسराเบาๆ ในลำคอ น้ำเสียงเยียบเย็นจนโซเฟียสะท้าน "วันที่พวกคุณร่วมมือกันเหยียบย่ำศักดิ์ศรีดิฉัน... พวกคุณเคยจำคำว่า 'เพื่อน' ได้ไหมคะเลดี้โซเฟีย? จำไว้ซะ... ว่าเงินซื้อได้ทุกอย่าง และวันนี้ ดิฉันนี่แหละคือผู้กำหนดชะตาชีวิตของพวกคุณ" เอเลน่าสะบัดหน้าหนี เลิกสนใจเศษสวะที่กำลังดิ้นรน เธอหันไปยิ้มให้คาลลัมที่ยืนรออยู่เคียงข้างอย่างอ่อนโยน ความอบอุ่นแผ่ซ่านขึ้นมาในอกท่ามกลางความวุ่นวายเบื้องหน้า "กลับกันเถอะค่ะคาลลัม ฉันเริ่มเบื่ออากาศแถวนี้แล้วล่ะค่ะ" "ครับที่รัก รถพร้อมแล้วครับ" คาลลัมโอบเอวบางของเธอไว้แนบกาย พาเดินผ่านร่างที่ไร้เรี่ยวแรงของไรอันและโซเฟียออกไปอย่างสง่างาม ทิ้งให้เสียงกรีดร้องด้วยความสิ้นหวังดังไล่หลังมา แต่ทว่า... ในวินาทีที่ทั้งสองก้าวพ้นประตูอาคารเพื่อขึ้นสู่เฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวที่จอดรออยู่บนดาดฟ้า ลมพัดแรงกระโชกเข้าปะทะร่างอย่างรุนแรง โทรศัพท์มือถือหุ้มทองคำขาวในกระเป๋าเสื้อของเอเลน่าก็สั่นสะเทือนขึ้นมาอีกครั้ง หน้าจอแสดงข้อความเตือนสีแดงฉานจากระบบมหาเศรษฐี... ซึ่งเป็นสัญญาณเตือนภัยที่เธอไม่เคยคาดคิดมาก่อนในชีวิต! [คำเตือนจากระบบ: ตรวจพบการโอนเงินปริศนาจำนวน 'อนันต์' จากบัญชีลับในตำนาน... กำลังถูกใช้เพื่อซื้อกิจการทั้งหมดของท่านในวินาทีนี้!] เอเลน่าชะงักฝีเท้า ดวงตาคู่สวยหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ... *ใครกัน? ใครที่มีเงินมากกว่าระบบมหาเศรษฐีของเธอได้...* ขอบพระคุณที่ติดตามอ่านผลงานของ "เอวาลินน์ปลายพู่กัน" นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!