ตบหน้าอดีตคู่หมั้นด้วยเช็คเงินสด

เสียงกรีดร้องของกระดาษสัญญากรรมสิทธิ์ที่ถูกฉีกกระชากด้วยปลายนิ้วเรียวงามดังชัดเจนท่ามกลางความเงียบงันราวกับป่าช้า เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายขึ้นบนขมับของทนายความประจำราชสำนักและบรรดาขุนนางชั้นสูงที่ยืนอออยู่เต็มห้องโถง โฉนดที่ดินผืนงามใจกลางย่านการค้าและคฤหาสน์ตระกูลดยุกที่เคยเป็นมรดกตกทอด บัดนี้สิทธิ์ขาดทั้งหมดได้ตกมาอยู่ในมือของ "เอเลน่า" หญิงสาวผู้เคยถูกตราหน้าว่าเป็นนางร้ายตกอับและถูกเหยียบย่ำศักดิ์ศรีอย่างไร้ความปรานีเมื่อไม่กี่วันก่อน รอยยิ้มเยาลึกปรากฏขึ้นที่มุมปากของเอเลน่า ดวงตาคู่งามพินิจมองเอกสารในมือด้วยความรู้สึกเบื่อหน่ายเสียมากกว่าตื่นเต้น เธอสะบัดข้อมือเบาๆ ปล่อยให้เศษกระดาษราคาแพงลิบลิ่วร่วงหล่นลงสู่พื้นพรมราวกับเศษขยะไร้ค่า "น่าเสียดายนะคะ..." เอเลน้ำเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าก้องกังวานบาดลึกไปถึงขั้วหัวใจของทุกคนในที่นั้น "ของที่ถูกยื้อแย่งมาด้วยวิธีสกปรก พอมาอยู่ในมือฉันแล้ว... มันช่างไร้ราคาจนไม่อยากเก็บรักษาไว้เลยจริงๆ ค่ะ" "นี่เธอ! นังสารเลว กล้าดีอย่างไรมาเหยียบย่ำทรัพย์สินตระกูลของฉัน!" เสียงตวาดกร้าวด้วยความโกรธเกรี้ยวจนเส้นเลือดปูดโปนที่ลำคอของ "ดยุกไรอัน" ดังขึ้น อดีตคู่หมั้นผู้เคยหยิ่งผยองและทิ้งเธอไปหาเลดี้โซเฟีย หญิงสาวผู้สูงศักดิ์แต่จอมปลอม บัดนี้ใบหน้าหล่อเหลาบิดเบี้ยวด้วยความเคียดแค้นและอับอายขายหน้าต่อหน้าธารกำนัล ไรันก้าวเท้าพรวดพราดเข้ามาหมายจะคว้าข้อมือของเธอ แต่ทว่า... หมับ! มือหนาคู่หนึ่งที่มีรอยด้านจากการถือดาบมาอย่างยาวนาน คว้าหมัดของดยุกไรอันเอาไว้ได้อย่างทันท่วงที แรงบีบมหาศาลทำให้กระดูกข้อต่อของดยุกหนุ่มลั่นกรอบ ใบหน้าของไรันซีดเผือดด้วยความเจ็บปวดเมื่อเงยหน้าขึ้นสบตากับ "คาลลัม" อดีตอัศวินตกอับที่ยืนตระหง่านอยู่เบื้องหลังเอเลน่า ดวงตาคมกริบของคาลลัมฉายแววดุดันราวกับสัตว์ป่าปกป้องอาณาเขต รังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากร่างสูงใหญ่ทำให้ดยุกไรอันไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง "ถอยมือสกปรกของแกออกไปจากตัวคุณเอเลน่า" คาลลัมเอ่ยด้วยน้ำเสียงต่ำทุบกระดูก สุ้มเสียงนั้นเต็มไปด้วยความเยือกเย็นและอันตรายจนดยุกไรอันต้องรีบสะบัดแขนหนีด้วยความหวาดกลัวอย่างเสียหน้า "แก... ไอ้สุนัขรับใช้ชั้นต่ำ!" ไรันกัดฟันกรวด พยายามรักษาฟอร์มต่อหน้าผู้คนด้วยการเชิดหน้าขึ้นสูง หัวเราะในลำคอด้วยความเย้ยหยันแม้เหงื่อจะท่วมหลัง "หึ! ต่อให้พวกแกจะใช้เล่ห์กลอะไรแย่งโฉนดบ้านหลังนี้มาได้ แล้วยังไงล่ะ? คิดว่ามีเงินซื้ออิฐซื้อปูนแล้วจะฉลาดขึ้นหรือไง? กิจการเหมืองแร่และท่าเรือหลักของอาณาจักรที่ฉันถือหุ้นใหญ่อยู่... ต่อให้แกเอาเงินทั้งชีวิตมารวมกัน ก็ไม่มีปัญญาซื้อแม้แต่เศษเสี้ยวเดียวหรอกโว้ย!" เสียงหัวเราะเยาะของพวกพ้องขุนนางที่คอยเลียแข้งเลียขาดยุกไรอันดังสมทบขึ้นมาเบาๆ เลดี้โซเฟียที่ยืนหลบอยู่ด้านหลัง รีบก้าวออกมาพร้อมรอยยิ้มเยาะหยันที่พยายามปั้นแต่งให้ดูอ่อนหวาน "พี่เอเลน่าคะ... อย่าฝืนทำตัวเป็นคนรวยเลยค่ะ การทำธุรกิจมันต้องใช้สมองและสายสัมพันธ์ ไม่ใช่แค่มีเงินแล้วจะเนรมิตทุกอย่างได้นะคะ การที่พี่ทำแบบนี้... มีแต่จะทำให้คนอื่นหัวเราะเยาะความไร้เดียงสาของพี่มากกว่าค่ะ" โซเฟียเอ่ยด้วยน้ำเสียงดัดจริต น่าสงสาร น่าทะนุถนอมตามแบบฉบับนางเอกในนิยายต้นฉบับ เอเลน่าปรายตามองโซเฟียแวบหนึ่ง ราวกับกำลังมองมดปลวกที่กำลังดิ้นรนอยู่บนพื้น เธอยกมุมปากยิ้มหยันชamat ยื่นมือเรียวสวยไปรับกระเป๋าหนังปักด้ายทองอร่ามจากมือของคาลลัมอย่างนุ่มนวล "โถ... แม่ดอกบัวขาวผู้แสนดี" เอเลน่าหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความอบอุ่น แต่งดงามและทรงพลังจนคนฟังต้องขนลุกซู่ "เธอคิดจริงๆ หรือคะว่าสิ่งที่เรียกว่า 'กิจการเหมืองแร่และท่าเรือหลัก' ที่เธอกำลังภูมิใจนักหนานั้น... มันยังเป็นของตระกูลไรอันอยู่จริงๆ?" ดยุกไรอันขมวดคิ้วแน่น หัวใจกระตุกวูบอย่างไม่ทราบสาเหตุ "เธอหมายความว่ายังไง?" เอเลน่าไม่ตอบคำถาม เธอเปิดกระเป๋าหนังใบหรู หยิบสมุดเช็คทองคำฝังลายน้ำประจำราชวงศ์ที่ออกโดยธนาคารกลางจักรวรรดิออกมาอย่างใจเย็น ปลายนิ้วเรียวคีบปากกาหมึกซึมด้ามหรูประดับเพชรเม็ดโตขึ้นมาจรดลงบนกระดาษเช็คด้วยความมั่นใจ ไร้ความลังเลแม้แต่น้อย จรดปลายปากกา... ลากเส้น... ตวัดลายเซ็นต์ที่ทรงอำนาจ ซวบ... เสียงกระดาษเช็คถูกฉีกขาดออกจากเล่มอย่างเฉียบขาด เอเลน่าคีบแผ่นเช็คเงินสดมูลค่ามหาศาลขึ้นมาด้วยปลายนิ้วสองนิ้ว ก่อนจะเดินเข้าไปใกล้ดยุกไรอันที่ยืนตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาป ดวงตาสีไพลินของเธอจ้องลึกลงไปในนัยน์ตาของอดีตคู่หมั้นที่เริ่มสั่นระริกด้วยความตื่นตระหนก "ฉันไม่ได้ซื้อแค่เศษอิฐปูนหรอกค่ะท่านดยุก..." เอเลน่ากระซิบเสียงหวาน แต่อัดแน่นไปด้วยแรงกดดันมหาศาล "แต่ฉันซื้อ *บริษัททั้งหมด* ของตระกูลท่าน... รวมถึงหนี้สินก้อนโตที่พวกท่านแอบไปกู้ยืมมาจากสถาบันการเงินใต้ดินเพื่อเอามาปรนเปรอผู้หญิงคนนี้ด้วย!" "ไม่... เป็นไปไม่ได้! เช็คนั่น... มัน..." ไรันก้มมองตัวเลขจำนวนมหาศาลบนเช็คที่ปรากฏอยู่ตรงหน้า ตัวเลขศูนย์นับไม่ถ้วนที่ถูกเซ็นค้ำประกันโดยธนาคารกลางและระบบมหาเศรษฐีที่อยู่เบื้องหลังเอเลน่า ทำให้ลมหายใจของเขาติดขัด ดวงเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัวสุดขีด "เช็คใบนี้... จ่ายสดครบเต็มจำนวน และมีผลบังคับใช้ทันทีตามกฎหมายการค้าจักรวรรดิค่ะ" เอเลน่าสะบัดมือเบาๆ ปล่อยให้เช็คใบนั้นร่วงลงไปแปะอยู่บนอกเสื้อของดยุกไรอันพอดี "นับจากวินาทีนี้เป็นต้นไป... ตระกูลไรอันล้มละลายอย่างเป็นทางการแล้วค่ะ ส่วนท่าน... ก็เป็นแค่คนไร้บ้านที่แม้แต่ที่ซุกหัวนอนก็ไม่มี" "อ๊ะ... กรี้ดดดด!" เลดี้โซเฟียกรีดร้องออกมาสุดเสียงเมื่อสติหลุดกระเจิง หน้าตาซีดเผือกไร้สีเลือด ทรัพย์สิน อำนาจ และอนาคตที่เธอหวังจะเกาะติดดยุกไรอัน พังทลายลงในพริบตาเดียวต่อหน้าต่อตา ดยุกไรอันทรุดฮวบคุกเข่าลงกับพื้นพรมอย่างไร้ศักดิ์ศรี มือสั่นเทาหยิบเช็คใบนั้นขึ้นมาดูซ้ำแล้วซ้ำเล่า ร่างกายสั่นสะท้านราวกับคนเป็นไข้ป่า สมองขาวโพลนคิดอะไรไม่ออกนอกจากคำว่า *พังแล้ว... ทุกอย่างพังหมดแล้ว* เอเลน่ามองดูภาพความพินาศตรงหน้าด้วยแววตาเย็นชาไร้ความสงสาร เธอกลับหลังหันอย่างไร้เยื่อใย เตรียมจะก้าวเดินออกจากห้องโถงแห่งนั้นเคียงคู่กับคาลลัม ทว่า... ในวินาทีที่เธอก้าวเท้าพ้นธรณีประตู เสียงทุ้มต่ำและทรงอำนาจอันคุ้นเคยก็ดังแทรกขึ้นมาจากความมืดมิดของทางเดินเบื้องหน้า... "เกมสนุกดีนี่ครับ... ราชินีแห่งความมั่งคั่งของผม" ร่างสูงสง่าในชุดสูทสีดำสนิทของชายปริศนาผู้กุมอำนาจมืดครึ่งหนึ่งของทวีป ก้าวออกมาจากเงาแสงไฟ พร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปาก—คนที่เอเลน่าคิดไม่ถึงที่สุดว่าเขาจะมาปรากฏตัวอยู่ที่นี่เวลานี้! ---------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างความสะใจนี้นะคะ