คาลลัมโชว์เหนือ: ปกป้องยอดดวงใจ

ความเงียบงันที่น่าอึดอัดแผ่ซ่านไปทั่วโถงกว้างของตลาดมืด เศษเหรียญทองที่กลิ้งหล่นกระทบพื้นหินอ่อนส่งเสียงก้องกังวานราวกับเสียงนาฬิกาแห่งความตายกำลังนับถอยหลัง บارอนคาร์ลผู้เคยเชิดหน้าชูตาด้วยอำนาจเงินตรา บัดนี้ใบหน้ากลับซีดเผือดไร้สีเลือด ดวงเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกจนแทบถลնออกมานอกเบ้า เมื่อประโยคประกาศิตจากชายหนุ่มผู้ยืนเคียงข้างเลดี้เอเลน่าดังขึ้นก้องกังวาน "เสียใจด้วยนะท่านบารอน... เพราะเงินของเลดี้ผู้นี้ ได้กว้านซื้อทั้งตลาดมืดแห่งนี้ไว้หมดแล้ว ตั้งแต่เมื่อห้านาทีก่อน" คำพูดนั้นไม่ได้เป็นเพียงแค่คำขู่ แต่มันคือประกาศิตแห่งความล่มจม เอเลน่า (ลลิล)แย้มยิ้มบางเบา รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งทว่าสง่างามหยาดเยิ้ม เธอกวาดสายตาคมปลาบมองเหล่ามือสังหารระดับ S-Rank ที่ยืนถืออาวุธครบมืออยู่รอบบริเวณ พวกมันคือเงาที่น่ากลัวที่สุดใต้แสงจันทร์ แต่ในยามนี้ เงาเหล่านั้นกลับสั่นเทาเล็กน้อยเมื่อผู้เป็นนายใหม่—เจ้าของตระกูลธนาคารมืดคนปัจจุบัน—ยืนอยู่ตรงหน้า "จัดการพวกมันซะ" เสียงหวานใสเอ่ยสั่งด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ราวกับกำลังสั่งซื้อชาชั้นดีสักถ้วย ไม่ใช่การสั่งฆ่าล้างโคตรใคร ฉับพลันนั้นเอง อากาศรอบกายก็บิดเบี้ยว คาลลัมที่เคยยืนสงบนิ่งราวกับเงาผู้ภักดีมาโดยตลอด บัดนี้แผ่นหลังกว้างนั้นแผ่ไอสังหารอันน่าสะพรึงกลัวออกมาจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบลงอย่างฉับพลัน ดวงตาคมกริบที่เคยทอดมองเอเลน่าด้วยความอ่อนโยน บัดนี้กลับเปลี่ยนเป็นสีเพลิงแห่งนักรบผู้กระหายเลือด ร่างสูงใหญ่พุ่งทะยานออกไปราวกับพายุหมุน ความเร็วของเขาเหนือกว่าสายตาของมือสังหารจะทันตั้งตัว *ฉับ!* เสียงโลหะกระทบเนื้อดังสนั่น พร้อมกับศีรษะของมือสังหารแถวหน้าคนหนึ่งที่หลุดลอยกระเด็นขึ้นไปในอากาศ เลือดสีแดงฉานสาดกระเซ็นย้อมผนังหินสีเทาจนกลายเป็นภาพวาดแห่งความตาย คาลลัมในยามนี้ไม่ใช่แค่อดีตอัศวินตกอับอีกต่อไป แต่เขาคือ "เทพสงครามผู้ไร้พ่าย" ที่ถูกปลดโซ่ตรวน! "อึก... ปีศาจ! มันเป็นใครกัน!" หัวหน้ากลุ่มมือสังหารกรีดร้องด้วยความหวาดกลัวสุดขีด เมื่อเห็นลูกน้องฝีมือดีของตนถูกโค่นล้มลงทีละคนอย่างง่ายดายราวกับใบไม้ร่วง คาลลัมไม่แม้แต่จะชายตามอง เสียงหายใจของเขา匀平และเยือกเย็น ดาบยาวในมือตวัดวาดผ่านอากาศเป็นวงโค้งที่งดงามทว่าแฝงไปด้วยความตาย ทุกย่างก้าวที่เขาก้าวไปข้างหน้าคือลมหายใจที่ดับสูญของศัตรู เลือดหยดแล้วหยดเล่าไหลหยดลงบนพื้นหิน แต่มือของเขากลับไม่เคยสั่นเทาเลยแม้แต่น้อย สายตาคมกริบยังคงเหลือบกลับมามองเอเลน่าเป็นระยะ เพื่อให้มั่นใจว่ายอดดวงใจของเขาปลอดภัยจากอันตรายทั้งปวง เอเล่ายืนกอดอกมองภาพการสังหารหมู่ตรงหน้าด้วยสีหน้าเรียเฉย เธอไม่ได้รู้สึกสะพรึงกลัวต่อคราบเลือดเหล่านั้น ตรงกันข้าม... หัวใจของเธอกลับเต้นแรงด้วยความเร้าใจ สายตาของเธอทอดมองชายหนุ่มผู้กำลังอาบไล้ด้วยหยาดโลหะของศัตรูเพื่อปกป้องเธอด้วยความหลงใหล *นี่แหละ... ผู้ชายของเอเลน่า ลลิล* "อย่าปล่อยให้มันรอดไปแม้แต่คนเดียวค่ะ คาลลัม" เอเลน่าเอ่ยกระซิบด้วยน้ำเสียงหวานหยดย้อย แต่แฝงไปด้วยความเหี้ยมเกรียมที่ทำให้บารอนคาร์ลถึงกับทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น ปัสสาวะราดรดกางเกงด้วยความหวาดกลัวจนหมดสภาพ "ตามบัญชาครับ... ยอดดวงใจของกระผม" คาลลัมเอמהเสียงทุ้มต่ำ ร่างกายของเขาพุ่งเข้าประชิดตัวหัวหน้ามือสังหารในพริบตาเดียว ดาบคมกริบจ่อเข้าที่ลำคอหนา ก่อนที่เขาจะออกแรงเพียงน้อยนิดเพื่อปลิดชีพมันอย่างไร้ความปรานี ภายในเวลาไม่ถึงสามนาที กองกำลังมือสังหารนับสิบชีวิตที่ขึ้นชื่อว่าโหดเหี้ยมที่สุดในอาณาจักร กลับนอนแน่นิ่งกลายเป็นศพไร้ค่าบนพื้นโถงกว้าง กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ แต่ไม่มีใครกล้าส่งเสียงกรีดร้องออกมาแม้แต่ครึ่งคำ คาลลัมสะบัดดาบในมือไล่คราบเลือดออกจนสะอาด ก่อนจะเดินกลับมาหยุดยืนเบื้องหน้าเอเลน่า ร่างกายที่ชุ่มโชกไปด้วยเลือดไม่ได้ทำให้ความสง่างามของเขาลดลงเลยแม้แต่น้อย กลับยิ่งขับเน้นความเย้ายวนและทรงพลังออกมาอย่างเต็มเปี่ยม เขาลงคุกเข่าข้างหนึ่งลงกับพื้นเบื้องหน้าเธออย่างนอบน้อม ราวกับราชองครักษ์ผู้จงรักภักดีต่อราชินีสูงสุด เอเล่าย่อตัวลงเล็กน้อย ใช้ปลายนิ้วเรียวงามเกลี่ยรอยเลือดที่เปื้อนข้างแก้มสากของชายหนุ่มออกอย่างแผ่วเบา สายตาทั้งคู่ประสานกันอย่างลึกซึ้ง เต็มไปด้วยความหมายที่เกินกว่าคำพูดใดจะบรรยาย "ทำได้ดีมากค่ะ... หมาป่าของฉัน" เอเลน่ากระซิบชิดริมฝีปากของเขา รอยยิ้มร้ายกาจปรากฏขึ้นที่มุมปาก ทว่า... ในวินาทีที่ความเงียบสงบกำลังจะกลับคืนมา เสียงปรบมือช้าๆ และน่าขนลุกก็ดังขึ้นจากความมืดมิดที่มุมตึกด้านบน *แปะ... แปะ... แปะ...* "ช่างเป็นฉากรักที่เร่าร้อนและนองเลือดเสียจริง เลดี้เอเลน่า... ไม่นึกเลยว่าคุณจะซ่อนไพ่ตายที่น่ากลัวขนาดนี้ไว้กับตัว" ร่างของบุคคลปริศนาในชุดคลุมสีดำสนิทก้าวออกมาจากเงา พร้อมกับรอยยิ้มเย้ยหยันที่ทำให้คาลลัมต้องลุกขึ้นยืนบังเอิญหน้าเอเลน่าทันที ดวงตาสีเพลิงหรี่แคบลงด้วยความระแวดระวัง เมื่อฮู้ดสีดำถูกสะบัดออก ใบหน้าที่ซ่อนอยู่ใต้เงาหมวกก็ปรากฏแก่สายตา ทำให้ลมหายใจของเอเลน่าสะดุดไปชั่วขณะ— ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับเอวาลินน์ปลายพู่กันนะคะ!