ระบบมหาเศรษฐีเริ่มทำงาน!

กลิ่นอายความอับชื้นของกระดาษราคาถูกและคราบหมึกเจือจางในห้องพักแคบๆ แห่งนี้ ไม่ได้ทำให้ดวงตาคู่คมของเอเลน่าหมองลงแม้แต่น้อย เธอกำลังใช้ปลายนิ้วเรียวไล้ไปตามขอบถ้วยชาเซรามิกบิ่นๆ สายตาจับจ้องไปยังร่างสูงโปร่งของคาลลัมที่กำลังก้มหน้าก้มตาใช้ผ้าสะอาดเช็ดทำความสะอาดดาบเหล็กกล้าขึ้นสนิมอย่างระมัดระวัง ชายหนุ่มผู้เคยเป็นถึงอัศวินอารักษ์ประจำตระกูลผู้สูงศักดิ์ บัดนี้กลับต้องมาทนตกระกำลำบากเคียงข้างเธอกับกองหนี้สินที่ไม่ได้ก่อ "คาลลัม วางดาบเล่มนั้นลงเถอะค่ะ" เสียงนุ่มทว่าเด็ดเดี่ยวเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ คาลลัมชะงักมือเล็กน้อย เงยหน้าขึ้นสบตา เลดี้สาวผู้เคยเย่อหยิ่งและเหินห่าง แต่ในยามนี้แววตากลับล้ำลึกและทรงพลังจนเขารู้สึกได้ถึงแรงดึงดูดประหลาด "เลบลิน... อาหารเย็นวันนี้มีเพียงขนมปังแข็งกระด้างกับซุปผักจืดชืด เกรงว่ามันจะไม่สมฐานะที่คุณเคยได้รับ" มุมปากของเอเลน่ากระตุกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่ไม่ได้มีความหวาดกลัวต่อความยากจนแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... มันคือรอยยิ้มของผู้ล่าที่กำลังรอเวลาขย้ำเหยื่อต่างหาก "ฐานะอะไรกันคะ คาลลัม สิ่งที่พวกมันแย่งชิงไปจากฉัน มันไม่ได้มีแค่ชื่อเสียงหรือเงินทอง แต่มันคือลมหายใจที่เกือบจะถูกพรากไปต่างหากล่ะคะ" เอเลน่าลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แม้จะสวมเพียงชุดผ้าฝ้ายเรียบๆ ไร้ซึ่งเครื่องประดับเพชรนิลจินดา ทว่ารัศมีสง่างามเย่อหยิ่งกลับแผ่ซ่านออกมาจนอัศวินหนุ่มต้องเผลอกลั้นหายใจ ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เสียงกังวานใสราวกับระฆังแก้วก็ดังขึ้นในโสตประสาทของเธอโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย *[ติ๊ง! ตรวจพบความมุ่งมั่นและเจตจำนงอันแรงกล้าของโฮสต์ผ่านเงื่อนไขสมบูรณ์]* *[ระบบมหาเศรษฐี (Supreme Tycoon System) ทำการเชื่อมต่อสำเร็จ...]* *[ของขวัญต้อนรับการกลับมาของนางร้ายผู้ทรงอำนาจ: บัตรเครดิตดำไร้ขีดจำกัด (Infinite Black Card) ได้ถูกบรรจุลงในกระเป๋าเป้าหมายแล้ว]* ดวงตาสีมรกตของเอเลน่าเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยก่อนจะกลับคืนสู่ความสงบนิ่งอย่างรวดเร็ว เธอรีบกวาดสายตาไปยังหน้าต่างโปร่งแสงสีทองอร่ามที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศ ซึ่งมีเพียงเธอเท่านั้นที่มองเห็น [สถานะโฮสต์: เอเลน่า ลลิล] [วงเงินคงเหลือ: ∞ (ไม่จำกัดวงเงิน รูดได้ทั่วจักรวาล)] [ภารกิจแรก: ตบหน้าดยุกไรอันและเลดี้โซเฟียด้วยความรวยระดับทำลายล้าง งบประมาณเริ่มต้น: ไม่จำกัด ใช้ให้สะใจได้ตามใจชอบ!] เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังต่อเนื่องราวกับจะเร่งเร้าให้เธอปลดปล่อยความอัดอั้นตันใจที่สะสมมานาน เอเลน่ายกมือขึ้นแตะที่กระเป๋าเสื้อผ้าเก่าๆ ของตนเอง และสัมผัสได้ถึงความเย็นเฉียบของโลหะผสมไทเทเนียมสีดำสนิท ไร้ลวดลายใดๆ นอกจากสัญลักษณ์รูปมงกุฎฝังเพชรเม็ดจิ๋วที่ส่องประกายวาววับ มันคือ "บัตรเครดิตดำ" ที่เหล่ามหาเศรษฐีระดับโลกต่างแย่งชิง แต่วันนี้... มันอยู่ในมือของเธอ เลดี้ผู้ถูกตราหน้าว่าเป็นนางร้ายตกอับแล้ว! คาลลัมสังเกตเห็นความผิดปกติที่ประกายในดวงตาของหญิงสาว จึงเอ่ยถามด้วยความห่วงใย "เอเลน่า คุณเป็นอะไรหรือเปล่าครับ สีหน้าของคุณดู..." "ฉันสบายดีค่ะ คาลลัม ดีจนกระทั่ง... อยากจะออกไปสูดอากาศข้างนอกเสียหน่อย" เอเลน่าหันไปส่งยิ้มหวานหยาดเยิ้มให้ชายหนุ่ม รอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของอัศวินหนุ่มกระตุกวูบอย่างห้ามไม่อยู่ "แต่งตัวให้หล่อที่สุดเท่าที่เราจะทำได้เถอะค่ะ วันนี้เราจะไปงานเลี้ยงน้ำชาประจำฤดูของราชสำนักกัน" "แต่ว่า... ชุดของเรา..." คาลลัมขมวดคิ้วมุ่นด้วยความกังวล งานเลี้ยงระดับนั้นเต็มไปด้วยชนชั้นสูงผู้หยิ่งผยอง การปรากฏตัวในสภาพเช่นนี้มีแต่จะนำความอัปยศมาให้เธอซ้ำสอง "ไม่ต้องห่วงเรื่องนั้นหรอกค่ะ" เอเลน่าเดินเข้าไปใกล้ ชายกระโปรงเก่าๆ ปัดผ่านพื้นไม้เก่าจนเกิดเสียงฝาดเบาๆ เธอยื่นมือไปจัดปกเสื้อคลุมที่เก่าคร่ำคร่าของคาลลัมด้วยความทะนุถนอม "เงินในกระเป๋าของฉันตอนนี้... ต่อให้ซื้อราชสำนักทั้งหลังพร้อมบัลลังก์ของกษัตริย์ ก็ยังเหลือเงินทอนไปซื้อเกาะส่วนตัวได้อีกสามเกาะเลยล่ะค่ะ" คำพูดที่ดูราวกับสติหลุดลอยนั้น กลับถูกถ่ายทอดออกมาด้วยน้ำเสียงมั่นอกมั่นใจและแววตาที่จริงจังจนคาลลัมไม่อาจเอ่ยคำคัดค้านใดๆ ออกมาได้ เขาทำได้เพียงพยักหน้ารับอย่างจำยอม ขณะที่หัวใจเต้นระรัวด้วยความรู้สึกแปลกประหลาด ไม่ถึงครึ่งชั่วโมงต่อมา รถม้าเช่าคันเก่าคร่ำคร่าคันหนึ่งก็แล่นมาจอดเทียบท่าหน้าคฤหาสน์จัดงานเลี้ยงของตระกูลขุนนางใหญ่ บรรดาเลดี้และสุภาพบุรุษในชุดราตรีหรูหราอลังการต่างหันมามองด้วยสายตารังเกียจและเหยียดหยามทันทีที่เห็นสภาพของพาหนะ ดยุกไรอัน อดีตคู่หมั้นหนุ่มรูปงามผู้สวมชุดสูทปักดิ้นทองสง่างาม กำลังยืนคลอเคลียอยู่กับเลดี้โซเฟีย หญิงสาวในชุดกระโปรงฟูฟ่องสีชมพูอ่อนประดับเพชรระยิบระยับ ทั้งคู่หัวเราะต่อกระซิกกันอย่างมีความสุขบนบันไดทางขึ้นคฤหาสน์ ก่อนที่สายตาของไรอันจะเหลือบมาเห็นร่างของเอเลน่าที่ก้าวลงมาจากรถม้าเก่าๆ มุมปากของดยุกหนุ่มยกย่องขึ้นด้วยความสมเพชเวทนา "โอ้ ดูนั่นสิ... นึกว่าใคร ที่แท้ก็สุนัขจนตรอกที่ถูกขับไล่ออกจากตระกูลนี่เอง ยังมีหน้ากล้ามาเหยียบงานเลี้ยงนี้อีกหรือไร เอเลน่า? หรือว่ากลิ่นอายความจนมันยังไม่สะใจพอ ถึงต้องมาขอเศษเงินจากแขกในงาน?" เสียงหัวเราะคิกคักดังขึ้นจากบรรดาคุณหนูตระกูลสูงที่ยืนล้อมรอบ เลดี้โซเฟียใช้พัดขนนกปิดริมฝีปาก พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงดัดจริตน่าหมั่นไส้ "ตายจริง เลดี้เอเลน่าคะ ชุดของท่านดูเหมือนเศษผ้าที่เก็บมาจากกองขยะเลยนะคะ หากไร้ที่ซุกหัวนอนจริงๆ โซเฟียอาจจะเมตโยนเศษขนมปังให้สักก้อนนะคะ" บรรยากาศรอบตัวเงียบกริบ ทุกคนต่างรอดูความอับอายของอดีตคุณหนูผู้ตกอับ บางคนถึงกับเตรียมเสียงหัวเราะเยาะไว้รอท่า เอเลน่ายืนนิ่งสงสง่าราศี เธอยกมือขึ้นปัดฝุ่นที่มองไม่เห็นบนไหล่อย่างใจเย็น สายตาสีมรกตกวาดมองคู่รักจอมปลอมตรงหน้าด้วยความรู้สึกราวกับกำลังมองมดปลวกที่น่าสมเพช ก่อนที่เธอจะแย้มยิ้มออกมากว้างขึ้น รอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยอำนาจและความเย่อหยิ่งจนโซเฟียถึงกับชะงัก "เศษขนมปังหรือคะ?" เอเลน่าทวนคำด้วยน้ำเสียงกังวานใส กวาดสายตามองไปรอบบริเวณที่เต็มไปด้วยชนชั้นสูง "น่าเสียดายจังนะคะเลดี้โซเฟีย... พอดีว่าฉันไม่ได้สนใจเศษอาหารของขอทานหรอกค่ะ" "นี่เธอ! กล้าดีอย่างไรมาว่าโซเฟีย!" ดยุกไรอันหน้าดำคร่ำเครียดด้วยความโกรธเกรี้ยว ก้าวเท้าจะเข้ามาต่อว่า แต่แล้วเขาก็ต้องหยุดชะงักเมื่อเอเลน่าควักบางสิ่งออกมาจากกระเป๋าเสื้อคลุม มันคือบัตรโลหะสีดำสนิทที่สะท้อนแสงไฟระยิบระยับจนแสบตา ลวดลายบนบัตรเปล่งประกายออร่าสีทองจางๆ บ่งบอกถึงความมั่งคั่งระดับที่คนในที่นี้ไม่เคยแม้แต่จะจินตนาการถึง! เอเลน่าคีบบัตรสีดำนั้นไว้ด้วยปลายนิ้วเรียวสวย ก่อนจะเหยียดยิ้มเย็นเยียบแล้วโยนมันลงแทบเท้าของดยุกไรอัน เสียงโลหะกระทบพื้นหินอ่อนดัง *กริ๊ง* กังวานไปทั่วบริเวณ "เก็บมันขึ้นมา... แล้วไปรูดซื้อคฤหาสน์หลังนี้ให้หมดทั้งหลังพร้อมที่ดิน" เอเลน่าเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งทรงอำนาจ "เพราะตอนนี้... ฉันประกาศซื้อตระกูลของพวกคุณทั้งหมดแล้วค่ะ!" เอวาลินน์ปลายพู่กันขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนนี้นะคะ