ลืมตาตื่นในร่างนางร้ายถังแตก

เสียงกระดาษแผ่นบางที่ถูกโยนลงกระทบโต๊ะทำงานไม้โอ๊กเนื้อดีดัง ‘แคว่ก’ สะท้อนก้องความเงียบงันภายในห้องรับแขกที่เคยโอ่อ่า ทว่าบัดนี้กลับหลงเหลือเพียงความอับชื้นและกลิ่นอายของความเสื่อมสลาย “เซ็นชื่อซะ เอเลน่า นี่คือความกรุณาครั้งสุดท้ายที่ฉันจะมอบให้เธอได้ ในฐานะที่เคยมีความสัมพันธ์อันดีต่อกัน” น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เคยเจือความหวานหยดย้อย บัดนี้กลับราบเรียบไร้เยื่อใยราวกับกำลังพูดคุยกับสิ่งปฏิกูลข้างถนน ดยุกไรอัน ลุดวิก ยืดตัวขึ้นเต็มความสูง เขาอยู่ในชุดสูทตัดเยصیประณีตสีชาโคล ประดับเข็มกลัดตระกูลขุนนางชั้นสูง สะท้อนความมั่งคั่งและอำนาจที่เอเลน่าในอดีตเคยเป็นผู้บันดาลมันมาให้ด้วยซ้ำ เอเลน่า—หรือในยามนี้คือ ‘ลลิล’ นักบริหารสาวมือทองจากศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ดผู้กุมพอร์ตการลงทุนหมื่นล้าน ค่อยๆ ปรือเปลือกตาขึ้นช้าๆ ความเจ็บแปลบราวกับสมองถูกฉีกเป็นชิ้นๆ จากความทรงจำของร่างเดิมผสานเข้ากับสติสัมปชัญญะอันเฉียบคมของเธอ ใช้เวลาเพียงไม่กี่วินาทีในการประมวลผลสถานการณ์ เธอกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้บุสักหลาดสีแดงก่ำที่เริ่มขาดวิ่น เอกสารตรงหน้าคือ ‘สัญญาจำยอมสละสิทธิ์ทรัพย์สินและคฤหาสน์ตระกูลวาล็อต’ เพื่อชำระหนี้สินกองโตที่ไรอันและครอบครัวของเขาจงใจกลั่นแกล้งสร้างภาระผูกพันเอาไว้ และข้างกายเธอบนพื้นพรมเก่าคร่ำคร่า คาลลัม อดีตอัศวินหนุ่มผู้มีบาดแผลฉกรรจ์พาดผ่านใบหน้าซีกซ้ายกำลังคุกเข่าลงข้างหนึ่ง มือหนากำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน นัยน์ตาสสีนิลคู่นั้นวาวโรจน์ด้วยจิตสังหารที่พยายามสะกดกลั้นไว้อย่างสุดกำลังเพื่อปกป้องเธอ “ท่านดยุกพูดเกินไปกระมังคะ” ลลิลเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเธอนุ่มนวล ทว่ากลับเย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลกจนไรอันชะงักไปชั่วขณะ หญิงสาวปัดป้องเส้นผมสีบลอนด์เงินที่คลอเคลียอยู่ข้างแก้มอย่างใจเย็น ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาชายหนุ่มผู้เป็นอดีตคู่หมั้นตรงๆ นัยน์ตาสีไพลินคู่คมกริบกวาดมองเอกสารในมือและรอยยิ้มเยาะหยันที่มุมปากของอีกฝ่ายอย่างทะลุปรุโปร่ง “ความกรุณาอย่างนั้นหรือคะ? หนี้ก้อนนี้สามแสนเหรียญทอง เกิดจากการที่ตระกูลลุดวิกของท่านแอบอ้างชื่อการค้าของดิฉันไปค้ำประกันเงินกู้ในตลาดมืดเมื่อเดือนก่อนต่างหากเล่า... ท่านคิดว่าฉันความจำเสื่อม หรือแค่โง่เขลาเบาปัญญาจนดูไม่ออกว่าใครกันแน่ที่กำลังสูบเลือดสูบเนื้อตระกูลวาล็อต” “เอเลน่า! เธอกล้าดียังไงมากล่าวหาฉัน!” ไรอันหน้าถอดสี ตบโต๊ะฉาดใหญ่ด้วยความตกใจและอับอายที่ถูกจับไต๋ได้ต่อหน้าบอดี้ประจำตัว “สภาพของเธอในตอนนี้เป็นแค่สุนัขจนตรอก! คฤหาสน์หลังนี้ถูกอายัด บัญชีธนาคารถูกอายัด แม้แต่เศษเงินซื้อขนม เธอก็ยังต้องแบมือขอคนอื่นกิน! ถ้าไม่มีฉันมารับซื้อที่ดินผืนนี้ต่อ เธอกับไอ้เศษสวะนี่ก็ต้องออกไปนอนข้างถนนอย่างไร้ศักดิ์ศรี!” บรรยากาศในห้องตึงเครียดจนแทบขาดผึ่ง คาลลัมขยับตัวเล็กน้อย ร่างกายกำยำแผ่รังสีคุกคามเตรียมพุ่งเข้าประชิดตัวชายผู้บังอาจมาหยามหยันหญิงสาว ทว่าลลิลกลับยกมือขึ้นแตะลาดไหล่กว้างของเขาเบาๆ เป็นเชิงห้ามปราม สัมผัสอุ่นซ่านนั้นทำให้คาลลัมชะงัก ลมหายใจสะดุดกึก ความโกรธเกรี้ยวในอกถูกแทนที่ด้วยความภักดีอันล้นปรี่ที่พร้อมจะตายแทนเธอได้ทุกเมื่อ ลลิลหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันและอำนาจอันน่าสะพรึงกลัวจนไรอันรู้สึกสันหลังวาบอย่างไม่มีสาเหตุ “นอนข้างถนนหรือคะ... น่าสนใจดีนะคะ” ลลิลค่อยๆ ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แม้จะสวมชุดกระโปรงผ้าลินินสีซีดที่ไร้การประดับเพชรพลอย ทว่าท่าทีและรัศมีที่เปล่งออกมากลับกดขี่ข่มขู่ดยุกหนุ่มจนเขาต้องถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยไม่รู้ตัว “ติ๊ง!” เสียงกังวานประหลาดดังขึ้นในโสตประสาทของลลิล พร้อมกับหน้าจอสีฟ้าใสโปร่งแสงที่ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าเธอเพียงคนเดียว [ระบบมหาเศรษฐีไร้ขีดจำกัด (Unlimited Tycoon System) ทำการเชื่อมต่อสำเร็จ!] [เจ้าของร่างปัจจุบัน: ลลิล (เอเลน่า วาล็อต)] [สถานะทรัพย์สินเริ่มต้น: ปลดล็อกวงเงินฉุกเฉินระดับสูงสุด (Black Card วงเงินไม่จำกัด) พร้อมใช้งานทันที!] [ภารกิจเฉพาะกิจ: ตบหน้าและเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของตัวละครชายผู้มักใหญ่ใฝ่สูงด้วยความรวยระดับพระกาฬ ระยะเวลาจำกัด: 24 ชั่วโมง] [ของรางวัล: สิทธิ์ถือครองหุ้น 51% ของธนาคารหลวงแห่งอาณาจักร และคฤหาสน์ลอยฟ้าใจกลางเมืองหลวง] มุมปากของลลิลยกย่องขึ้นเป็นรอยยิ้มที่งดงามที่สุด แต่กลับทำให้ผู้พบเห็นรู้สึกหนาวเยือกถึงกระดูกดำ “ท่านดยุกไรอันคะ...” ลลิลเอ่ยชื่อเขาด้วยน้ำเสียงทุ้มหวานราวกับกระซิบคำรัก ทว่าแววตากลับคมกริบราวใบมีดโกน “ท่านบอกว่าฉันไม่มีปัญญาแม้แต่จะซื้อขนมกินใช่ไหมคะ?” ไรอันกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก แม้จะรู้สึกประหลาดใจกับท่าทีที่เปลี่ยนไปราวคนละคนของหญิงสาวตรงหน้า แต่เขาก็ยังคงเชิดหน้าขึ้นด้วยความหยิ่งทะนง “ถ้าเธอมีปัญญาจ่ายหนี้สามแสนเหรียญทองนี้ในวันนี้ ฉันจะยอมคุกเข่ากราบเท้าเธอกลางจัตุรัสเลย เอเลน่า!” “ดีค่ะ” ลลิลยื่นมือไปหยิบปากกาขนนกบนโต๊ะขึ้นมาอย่างใจเย็น เธอมองหน้าเขาด้วยแววตาพราวระยับ “จำคำพูดของท่านไว้ให้ดีนะคะ... เพราะอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้า โลกทั้งใบของท่านกำลังจะพังทลายลงด้วยเงินสดเพียงไม่กี่บาทที่ท่านดูถูก” นิ้วเรียวสวยกดลงบนอากาศว่างเปล่าตามคำสั่งของระบบในใจ *‘โอนเงินชำระหนี้ทั้งหมดของตระกูลลุดวิก และซื้อกิจการเหมืองแร่ทั้งหมดของตระกูลพวกมันมาเป็นกรรมสิทธิ์ของฉันเดี๋ยวนี้!’* ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์เวทมนตร์ในกระเป๋าเสื้อของดยุกไรอันก็ดังขึ้นอย่างบ้าคลั่งราวกับเสียงกรีดร้องแห่งความหายนะ! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับเอวาลินน์ปลายพู่กันนะคะ