ละเมิดสัญญา

เสียงเคาะประตูกระจกฝ้าหน้าบ้านพักส่วนตัวดังขึ้นเป็นจังหวะที่สาม – และมันคือจังหวะเดียวกับที่ทำให้หัวใจของลินินหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม นาฬิกาบนผนังห้องนั่งเล่นฟ้องเวลาเที่ยงคืนตรง ความเงียบสงบของย่านที่อยู่อาศัยระดับไฮเอนด์ควรจะเป็นเกราะคุ้มกันชั้นดี ทว่าร่างสูงโปร่งที่ยืนซ้อนทับเงาตะคุ่มอยู่หลังกระจกบานนั้น กลับทำลายทุกกฎเกณฑ์ของความเป็นส่วนตัวอย่างไร้ความปรานี ลินินสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ มือเรียวกำโทรศัพท์มือถือในมือแน่น หน้าจอเพิ่งจะดับลงหลังจากเขาเพิ่งวางสายจากเจ้านายจอมเผด็จการที่ยืนอยู่หน้าบ้าน... ไม่สิ คีย์ ธันวา ไม่ควรจะอยู่ที่นี่ "ผมรู้ว่าคุณตื่นอยู่, ลินิน" เสียงทุ้มต่ำลอดผ่านช่องว่างของบานประตูเข้ามา แม้จะอู้อี้เล็กน้อยแต่ก็ทรงพลังพอกที่จะทำให้คนฟังรู้สึกเหมือนถูกต้อนจนมุมในอาณาเขตของตัวเอง ลินินขบกรามแน่น ก้าวเท้าฉับๆ ไปปลดล็อกกลอนประตูด้วยความหงุดหงิดที่พุ่งทะยานถึงขีดสุด บานประตูเปิดผางออกเผชิญหน้ากับต้นเหตุของความปั่นป่วนทั้งหมดในชีวิตช่วงนี้ คีย์ยืนกอดอกพิงกรอบประตู แสงไฟสีส้มสลัวจากระเบียงขับให้ใบหน้าคมคายนั้นดูเย้ายวนและอันตรายเป็นทวีคูณ เสื้อเชิ้ตสีดำถูกปลดกระดุมเม็ดบนออกเผยให้เห็นลำคอแกร่งและผิวเนื้อรำไร ความเนี้ยบที่เคยมีหายวับไปกับสายลมยามค่ำคืน เหลือเพียงความดิบเถื่อนและดวงตาคมกริบที่กำลังจ้องมองเขาเหมือนเสือดาวจ้องเหยื่อ "คุณเสียสติไปแล้วหรือครับท่าน CEO" ลินินเปิดฉากกระแทกเสียงใส่ทันทีโดยไม่คิดจะไว้หน้า "นี่มันเที่ยงคืน! บ้านผมไม่ใช่บริษัท และผมหมดเวลาทำงานตั้งแต่หกโมงเย็นแล้ว!" คีย์ไม่สะทกสะท้าน ร่างสูงขยับเคลื่อนกายเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวของเลขาฯ หนุ่มอย่างถือวิสาสะ กลิ่นน้ำหอมผสมผสานกับกลิ่นอายยามค่ำคืนจางๆ ลอยเข้าแตะจมูกจนลินินต้องผถอยหลังกรูดโดยอัตโนมัติ "ผมไม่ได้มาคุยเรื่องงาน" คีย์เอ่ยเสียงเรียบ แต่สายตากวาดมองไปรอบห้องนั่งเล่นขนาดกะทัดรัดด้วยความสนใจใคร่รู้ "ผมแค่อยากรู้ว่า... คนที่บล็อกเบอร์ผม ปิดมือถือหนี และกล้าดียังไงถึงตอกหน้าผมในห้องทำงานเมื่อตอนบ่าย จะใช้ชีวิตอยู่สุขสบายดีแค่ไหนในยามวิกาล" "ผมไม่ได้ปิดมือถือหนี ผมแค่นิด... เอ่อ มันแบตหมด!" ลินินเผลอเสียงสูงขึ้นครึ่งหนึ่งเมื่อถูกจับไต๋ได้ แต่วินาทีต่อมาก็รีบดึงสีหน้าให้กลับมาแข็งกระด้าง "แล้วการที่ท่านประธานลงทุนขับรถมาถึงหน้าบ้านผมตอนเที่ยงคืน เพื่อจะมาเช็คว่าแบตโทรศัพท์ผมหมดจริงหรือเปล่า... มันไม่เกินไปหน่อยเหรอครับ?" "ไม่เลยสักนิด" คีย์สาวเท้าเข้าประชิดเร็วจนลินินตั้งตัวไม่ทัน แผ่นหลังบางชนเข้ากับผนังห้องเย็นเฉียบโดยมีร่างสูงกักขังเอาไว้ด้วยวงแขนทั้งสองข้าง ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับพวงแก้มจนคนตัวเล็กต้องเบี่ยงหน้าหนี "สำหรับคนที่กล้าท้าทายอำนาจผม... แค่นี้ยังน้อยไปด้วยซ้ำ" ระยะห่างที่แทบไม่มีเหลือทำให้ลินินได้กลิ่นอายความดุดันจากตัวผู้ชายคนนี้ชัดเจน หัวใจเจ้ากรรมเต้นโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน แต่มือเรียวก็ยังคงยกขึ้นดันแผงอกกว้างไว้สุดแรง ไม่ยอมแสดงความอ่อนแอให้อีกฝ่ายได้ใจเด็ดขาด "ถอยไปเลยนะฃครับ คีย์! คุณกำลังละเมิดสิทธิส่วนบุคคล ละเมิดสัญญาจ้างงาน และ... และกำลังทำตัวรุกล้ำเกินขอบเขตเจ้านายกับลูกน้องมากเกินไปแล้ว" ลินินพยายามใช้น้ำเสียงคาดโทษ แต่นัยน์ตาคู่หวานกลับไหวระริกด้วยความตื่นตระหนก คีย์โน้มใบหน้าลงมาต่ำจนปลายจมูกแทบจะชนกัน ดวงตาคมกريบพินิจพิเคราะห์ทุกตารางinch บนใบหน้าหวานที่กำลังแดงก่ำด้วยความโกรธ (หรืออาจจะด้วยความเขินอายที่เจ้าตัวไม่ยอมรับ) มุมปากหยักลึกยกยิ้มร้ายกาจ "ขอบเขตเหรอ?" คีย์ทวนคำ เสียงกระซิบพร่าต่ำราวกำลังสะกดจิต "ใครเป็นคนกำหนดขอบเขตนั้นล่ะ... ลินิน? คุณเหรอ หรือผม?" "ผม! ผมเป็นคนกำหนด!" ลินินเชิดหน้าขึ้นสู้ ดวงตากลมโตฉายแววพยศ "ในฐานะเจ้านาย คุณไม่มีสิทธิ์ตามมาวุ่นวายถึงบ้านผมแบบนี้ ถ้าเพื่อนบ้านมาเห็นเข้า..." "ถ้าเห็นแล้วจะทำไม?" คีย์ตัดบทอย่างไร้ความเกรงกลัว ดวงตาคมดุจ้องลึกลงไปในดวงตาของเลขาฯ ตัวแสบ "ให้เขารู้ไปสิว่า CEO กำลังตามง้อเลขาฯ ปากเก่งของตัวเองอยู่ จะได้ไม่ต้องมีใครกล้าคิดมาจีบคุณอีก" คำพูดนั้นทำเอาลินินถึงกับอึ้งสมองประมวลผลแทบไม่ทัน หูอื้ออึงไปหมดกับคำว่า 'ตามง้อ' ที่หลุดออกมาจากปากของปีศาจน้ำแข็งประจำบริษัท "วะ... ว่าไงนะ..." "ผมบอกว่า..." คีย์จงใจกดเสียงให้ทุ้มต่ำและใกล้ชิดยิ่งขึ้น ปลายนิ้วเรียวแกร่งเอื้อมขึ้นเกลี่ยปอยผมที่ปรกหน้าผากเนียนออกให้อย่างแผ่วเบา สัมผัสที่อ่อนโยนขัดกับท่าทีดุดันเมื่อครู่ทำเอาลินินตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาป "ผมเกลียดเวลาที่คุณทำเป็นเมินใส่ และผมก็เกลียดมากกว่านั้น... เวลาที่คุณไปยิ้มให้ไอ้พวกโปรเจกต์แมเนเจอร์แผนกอื่น" นี่มัน... อาการหึงหวงแบบไร้เหตุผลชัดๆ! ลินินเบิกตากว้าง ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความประหลาดใจแกมหมั่นไส้ระคนหวั่นไหวระลอกใหญ่ บอสหนุ่มผู้เย่อหยิ่งและรักความสมบูรณ์แบบ ยอมลดตัวลงมาถึงบ้านเขาตอนเที่ยงคืน แค่เพราะหึงเขาที่ไปยืนคุยกับคนอื่นเนี่ยนะ? "คุณมันบ้าไปแล้วจริงๆ..." ลินินพึมพำเสียงแผ่ว ความแข็งกร้าวเมื่อครู่ละลายหายไปเกือบหมด เหลือเพียงความรวนเรที่ฉายชัดในแววตา คีย์โน้มใบหน้าเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด ริมฝีปากหยักแทบจะแนบชิดกับใบหูของคนตัวเล็ก ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอจนลินินต้องหดคอหนีด้วยความจั๊กจี้และวาบหวามในคราวเดียวกัน "ใช่ ผมบ้า..." คีย์กระซิบชิดริมหู น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเว้าวอนที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความดุดัน "และคุณนั่นแหละที่เป็นคนทำให้ผมเป็นแบบนี้... ลินิน" บรรยากาศในห้องเงียบงันลงทันตา มีเพียงเสียงลมหายใจของคนทั้งคู่ที่ประสานกันเป็นจังหวะ ลินินรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังยืนอยู่บนปากเหว ความสัมพันธ์ที่เคยตีเส้นแบ่งไว้ชัดเจน บัดนี้กำลังถูกลบเลือนด้วยสัมผัสและแววตาคลั่งรักที่ซ่อนอยู่ภายใต้หน้ากากความเย็นชาของอีกฝ่าย ทว่า... ในวินาทีที่หัวใจของลินินกำลังจะยอมจำนนต่อแรงดึงดูดอันตรายนั้น จู่ๆ เสียงแจ้งเตือนข้อความจากโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะรับแขกก็ดังขึ้นทำลายความเงียบ *ติ๊ง!* คีย์ชะงัก เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยด้วยความขัดเคืองที่ถูกขัดจังหวะ ส่วนลินินสะดุ้งสุดตัว รีบเบี่ยงตัวหลุดจากการกักขังแล้วสาวเท้าเข้าไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูด้วยความรวดเร็ว หน้าจอเรืองแสงสว่างวาบพร้อมข้อความพรีวิวสั้นๆ จากบุคคลที่ลินินคาดไม่ถึง และมันทำให้สีหน้าของเลขาฯ หนุ่มเปลี่ยนสีไปทันทีในเสี้ยววินาที ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจ หันขวับกลับมามองหน้าคีย์สลับกับหน้าจอโทรศัพท์ด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย คีย์หรี่ตาลงอย่างจับผิด สัมผัสได้ถึงความผิดปกติที่เกิดขึ้น "ใครส่งอะไรมา?" ลินินเม้มปากแน่น ความลังเลฉายชัดบนใบหน้าหวาน ขณะที่ปลายนิ้วยังคงสั่นระริกเล็กน้อยจากการถือเครื่องมือสื่อสาร "เอ่อ... คือว่า..." ลินินกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "ผมว่า... คุณอาจจะไม่ได้เป็นคนเดียวหรอกครับที่บุกมาบ้านผมคืนนี้" คีย์ขมวดคิ้วมุ่นทันทีเมื่อได้ยินคำนั้น ก่อนที่ร่างสูงจะได้เอ่ยปากถามอะไรเพิ่มเติม เสียงเคาะประตูกระจกหน้าบ้านก็ดังขึ้นอีกครั้ง... ทว่าครั้งนี้มันไม่ได้มาจากข้างนอก แต่มันมาจาก *ระเบียงห้องนอนด้านหลัง* พร้อมกับเสียงเรียกชื่อของใครบางคนที่ทำให้ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันสนิท ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่แวะเวียนมาสัมผัสความฟินปนความหมั่นไส้ในความซึนของบอสหนุ่มกับเลขาฯ ปากกล้าคนนี้นะครับ