อาหารมื้อดึกและคำสารภาพ

"เลิกมองผมด้วยสายตาแบบนั้นสักที คุณคีย์... ผมไม่ใช่ลูกน้องที่รอให้คุณสั่งไปตายนะครับ" ลินินวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะทำงานกระจกใสเสียงดัง *กริ๊ก* น้ำเสียงเขานิ่งสนิททว่าดวงตากลมโตกลับสั่นไหวเล็กน้อย เขาเบื่อหน่ายกับบรรยากาศมาคุที่ลากยาวมาจากห้องประชุมเมื่อช่วงบ่ายเต็มทน คีย์ ธันวา ที่กำลังหมุนปากกาในมือชะงักไปทันที เขาเงยหน้าขึ้นจากเอกสารกองโต ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวคู่นั้นจ้องมองเลขาฯ ของเขาด้วยความรู้สึกที่อ่านยาก "ถ้าผมสั่งให้คุณไปตาย คุณก็คงจะไปจริงๆ สินะ... เพราะคุณมันพวกประชดประชันเก่งเป็นที่หนึ่ง" "ครับ ถ้ามันจะทำให้ผมหลุดพ้นจากความประสาทเสียของคุณได้ ผมยอม" ลินินสวนกลับทันควัน พร้อมกับหมุนตัวเตรียมจะเดินออกจากห้องทำงานส่วนตัวของซีอีโอหนุ่ม ทว่าข้อมือบางกลับถูกฉุดไว้ด้วยฝ่ามือหนาที่ร้อนผ่าว แรงดึงนั้นไม่ได้รุนแรง แต่หนักแน่นจนลินินเสียหลักเซเข้าไปปะทะกับแผงอกกว้าง กลิ่นน้ำหอมยี่ห้อโปรดที่ปนกับกลิ่นกาแฟจางๆ ของคนตรงหน้าทำเอาเขาลมหายใจสะดุด "ปล่อยครับบอส" ลินินพยายามบิดข้อมือออก แต่คีย์กลับกระชับมือแน่นขึ้น เขาไม่ได้มองหน้าลินิน แต่สายตาของเขากลับจ้องมองไปที่จุดใดจุดหนึ่งบนโต๊ะ ราวกับกำลังใช้ความคิดอย่างหนักเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์บางอย่าง "มื้อดึก..." คีย์โพล่งขึ้นมาทำลายความเงียบ เสียงของเขาทุ้มต่ำและแหบพร่าลงอย่างผิดปกติ "สั่งอาหารมาที่ห้องนี้ ผมหิว... และคุณห้ามไปไหนจนกว่าผมจะกินเสร็จ" ลินินขมวดคิ้วมุ่น "นี่มันสี่ทุ่มแล้วนะครับ งานค้างผมก็เคลียร์หมดแล้ว ทำไมผมต้องมานั่งดูคุณกินข้าวด้วย" "ถือว่าเป็นคำสั่งสุดท้ายของวัน" คีย์ปล่อยมือออกแล้วเดินไปนั่งที่โซฟาหนังตัวยาว มุมห้องทำงานที่จัดแต่งไว้เป็นพื้นที่ส่วนตัว เขาปลดกระดุมสูทตัวนอกออกเผยให้เห็นเชิ้ตสีขาวที่เริ่มยับย่น ความเหนื่อยล้าฉายชัดบนใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะดูสมบูรณ์แบบเสมอ ลินินถอนหายใจยาว แต่สุดท้ายก็ยอมเดินไปหยิบโทรศัพท์กดสั่งอาหารตามคำสั่ง เขาเดินกลับมาพร้อมกับกล่องข้าวที่สั่งจากร้านประจำใกล้บริษัท วางมันลงบนโต๊ะกลางท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับบรรยากาศ ทั้งสองคนนั่งอยู่บนโซฟาตัวเดียวกัน ระยะห่างเพียงไม่กี่คืบทำให้ลินินได้ยินเสียงลมหายใจของคนข้างๆ คีย์เริ่มทานอาหารอย่างช้าๆ เขาดูไม่หิวเหมือนที่พูดไว้เลยสักนิด แต่กลับจงใจถ่วงเวลาให้ลินินต้องนั่งอยู่ตรงนี้ "คุณคีย์..." ลินินเอ่ยทำลายความเงียบ "ที่ทำแบบนี้... ต้องการอะไรกันแน่ครับ" คีย์ชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะวางช้อนลง เขาหันมาสบตากับลินินนิ่ง ความเย็นชาที่เคยเป็นเกราะป้องกันตัวมาตลอดดูเหมือนจะมลายหายไป เหลือเพียงความอ่อนล้าที่ซ่อนความสั่นไหวไว้ข้างใน "ผมแค่ไม่อยากอยู่คนเดียว" คีย์ตอบเสียงแผ่ว "ในวันที่ทุกอย่างมันบีบคั้น... ในวันที่คำพูดร้ายๆ ของผมมันทำให้คุณอยากจะเดินหนีไปจริงๆ" ลินินชะงักไป คำสารภาพที่เรียบง่ายแต่ทรงพลังนี้ทำให้ใจที่แข็งเป็นหินของเขาเริ่มสั่นคลอน "ผมเกลียดเวลาที่เห็นคุณทำหน้าเบื่อโลกใส่ผม" คีย์พูดต่อ ดวงตาของเขาจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของลินิน "ผมเกลียดที่ตัวเองควบคุมปากไม่ได้เวลาเห็นคุณไปสนิทกับคนอื่น... คุณรู้ใช่ไหมว่าทำไม?" ลินินกลืนน้ำลายลงคอ ความเงียบภายในห้องทำงานทำให้เสียงหัวใจของเขาทั้งคู่ดังชัดเจนขึ้นมา "ผม... ไม่ทราบครับ" "คุณทราบดี" คีย์ขยับเข้ามาใกล้ขึ้นจนลมหายใจอุ่นๆ รดรินบนใบหน้าลินิน "คุณฉลาดเกินกว่าจะไม่รู้ว่าทำไมเจ้านายคนนี้ถึงต้องหาเรื่องคุณทุกวัน ทำไมต้องเรียกร้องความสนใจจากคุณ... มันไม่ใช่เพราะงานหรอก ลินิน แต่มันเป็นเพราะ..." คีย์เว้นจังหวะไป สายตาเขาวาบไหวราวกับกำลังตัดสินใจครั้งใหญ่ มือหนาเอื้อมมาเกลี่ยปอยผมที่ปรกหน้าผากลินินออกอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่นุ่มนวลนั้นทำให้ลินินตัวแข็งทื่อ ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจ "เพราะผมขาดคุณไม่ได้... ผมตกหลุมรัก..." *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังขัดจังหวะขึ้นอย่างรุนแรง พร้อมกับการเปิดพรวดพามเข้ามาของใครบางคนที่ไม่มีใครคาดคิด "คีย์คะ! ทำไมถึงไม่รับสายแม่!" เสียงแหลมสูงของหญิงวัยกลางคนผู้ทรงอิทธิพลดังขึ้นทันทีที่ประตูเปิดออก คีย์ผละออกจากลินินราวกับถูกไฟช็อต สีหน้าของเขาแปรเปลี่ยนจากความอ่อนหวานกลายเป็นความเย็นชาที่คุ้นเคยในเสี้ยววินาที ลินินรีบลุกขึ้นยืนถอยหลังกรูไปอยู่มุมห้อง หัวใจเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมาจากอก ความรู้สึกที่เกือบจะถูกพูดออกมาเมื่อครู่กลายเป็นปริศนาที่ค้างคาใจยิ่งกว่าเดิม คีย์ยืนขึ้นเต็มความสูง เขามองหน้ามารดาที่ยืนอยู่ตรงหน้าประตูสลับกับแผ่นหลังของลินินที่สั่นเทาเล็กน้อย ก่อนจะแค่นยิ้มออกมาบางๆ ที่ดูไม่ออกเลยว่าในใจเขากำลังคิดอะไรอยู่ ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านช่วงเวลาที่แสนอึดอัดแต่ลุ้นระทึกไปพร้อมกับผมนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ