คืนแรกในคอนโดหรู

เสียงถอนหายใจยาวเหยียดดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องชุดเพนต์เฮาส์หรูใจกลางเมือง หยาดน้ำค้างบนกระจกใสบานใหญ่สะท้อนแสงไฟนีออนจากตึกสูงระฟ้าด้านนอก ทว่าบรรยากาศภายในกลับหนาแน่นจนแทบหายใจไม่ออก ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงัน ลินินหันไปมองคีย์โดยอัตโนมัติ เห็นเพียงแผ่นหลังกว้างที่ดูแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน "คุณคีย์ครับ..." เลขาฯ หนุ่มเอ่ยทำลายความเงียบ น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความระแวดระวัง ท่าทีของซีอีโอหนุ่มในยามนี้ไม่มีเค้าลางความเกรี้ยวกราดเหมือนในห้องประชุมเมื่อช่วงบ่ายเลยแม้แต่น้อย มีเพียงความนิ่งงันที่น่าประหลาด คีย์ยังคงยืนหันหลังให้ ร่างสูงในชุดสูทสีชาโคลที่ถูกปลดกระดุมเม็ดบนออกดูผ่อนคลายขึ้นเล็กน้อย แต่สันกรามที่ขบเข้าหากันจนขึ้นสันนูนนั้นฟ้องชัดว่าเจ้าตัวกำลังอดกลั้นอารมณ์บางอย่างอยู่ "พรุ่งนี้เก้าโมงเช้า ผมไม่อนุญาตให้คุณสาย" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นโดยไม่ยอมหันกลับมามอง "และที่สำคัญ... เลิกทำหน้าเหมือนผมเป็นฆาตกรต่อเนื่องสักที ลินิน ผมแค่ให้คุณมาพักคอนโดส่วนตัวชั่วคราว เพราะคอนโดเก่าของคุณท่อแตก ไม่ได้พามาเข้าลานประหาร" ลินินแค่น “หึ” ออกมาเบาๆ ในลำคอ ดวงตาเรียวรีคมกริบฉายแววไม่ยอมแพ้ "ถ้าเลือกได้ ผมก็ไม่อยากเหยียบเข้ามาในรังของสิงโตหรอกครับคุณคีย์... ว่าแต่ สิงโตตัวนี้มั่นใจเหรอครับว่าจะปลอดภัยพอที่จะปล่อยให้กระต่ายอย่างผมนอนร่วมชายคาเดียวกัน" คำพูดนั้นทำให้คีย์หมุนขวับกลับมาอย่างรวดเร็ว ดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยวพุ่งตรงมาที่เลขาฯ ส่วนตัวราวกับต้องการจะกินเลือดกินเนื้อ ความหงุดหงิดฉายชัดบนใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะเรียบเฉยอยู่เสมอ "คุณคิดว่าตัวเองเป็นเหยื่อจริงๆ งั้นเหรอ ลินิน" คีย์ก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวทีละน้อย แรงกดดันจากร่างสูงใหญ่ทำให้ลินินต้องถอยหลังโดยอัตโนมัติ จนกระทั่งแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องเย็นเฉียบ "ระวังคำพูดหน่อยครับ... คนที่กำลังเล่นกับไฟอยู่ตอนนี้ ไม่ใช่ผม แต่เป็นคุณต่างหาก" ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ลดลงจนแทบไม่เหลือพื้นที่หายใจ ลินินเงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่ายอย่างไม่เกรงกลัว แม้หัวใจจะเต้นระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ความใกล้ชิดนี้ทำให้เขารับรู้ถึงกลิ่นอายความเป็นผู้ชายที่เจือจางด้วยความเย้ายวนอันตราย กลิ่นน้ำหอมแบรนด์โปรดของคีย์ผสมผสานกับความเคร่งเครียดจากการทำงานมาตลอดทั้งวัน สร้างเคมีบางอย่างที่ร้อนแรงและเปราะบางในเวลาเดียวกัน "ถ้าผมเป็นไฟ... คุณก็คงเป็นคนแรกที่โดนแผดเผาจนไหม้เกรียมนะครับ คุณธันวา" ลินินกระซิบชิดริมฝีปากอีกฝ่าย รอยยิ้มเย้าแหย่ปรากฏขึ้นบนมุมปากบางเฉียบ ท้าทายอำนาจมืดของซีอีโอหนุ่มอย่างเปิดเผย คีย์ชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาสสีเข้มกวาดมองริมฝีปากที่ขยับพูดเจื้อยแจ้วไม่หยุด ก่อนจะเลื่อนขึ้นสบตาประกายระยับที่เต็มไปด้วยความดื้อรั้น หัวใจที่เคยด้านชาและเย็นชามาตลอดหลายปีกลับเต้นผิดจังหวะอย่างรุนแรง ความรู้สึกคลั่งรักที่พยายามกดทับไว้ใต้ท่าทีหยิ่งผยองกำลังจะทะลักออกมาจนเจ้าตัวแทบควบคุมไม่อยู่ ร่างสูงโน้มใบหน้าลงไปอีกนิด ปลายจมูกแทบจะสัมผัสกัน ลินินกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว มือเรียวเผลอจิกชายเสื้อสูทของอีกฝ่ายแน่นเพื่อยึดเหนี่ยว "ปากเก่งแบบนี้... ระวังตัวไว้เถอะครับ ลินิน" คีย์กระซิบเสียงพร่าข้างใบหู ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอขาวผ่องจนเลขาฯ หนุ่มขนลุกซู่ "เพราะผมอาจจะไม่ได้ใจดีเหมือนในเวลางาน" ทว่าก่อนที่สถานการณ์จะล้ำเส้นไปไกลกว่านั้น เสียงกริ่งหน้าประตูห้องเพนต์เฮาส์ก็ดังขึ้นแทรกกลางความเงียบ ทำลายมนต์สะกดและบรรยากาศอันเร่าร้อนลงในพริบตา คีย์ผละตัวออกด้วยความหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัด เขาสบถเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะหันไปมองหน้าจออินเตอร์คอมที่แสดงภาพแขกผู้ไม่ได้รับเชิญยืนส่งยิ้มระรื่นอยู่หน้าห้อง ลินินลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอกพร้อมกับความรู้สึกเสียดายลึกๆ ที่อธิบายไม่ถูก เขากระชับเสื้อผ้าให้เข้าที่แล้วก้าวถอยหลังออกห่างจากรัศมีอันตรายของซีอีโอหนุ่ม คีย์กดปุ่มเปิดประตูด้วยใบหน้าบึ้งตึง รังสีอำมหิตแผ่ซ่านรอบตัวจนน่ากลัว และก่อนที่ประตูบานใหญ่จะเปิดออกเพื่อเผชิญหน้ากับบุคคลภายนอก สายตาคมกริบก็หันกลับมามองลินินด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา "จำคำพูดเมื่อกี้ไว้ให้ดี..." คีย์กระซบสั่งเสียงต่ำลอดไรฟัน "เพราะเรายังคุยกันไม่จบ" ประตูกเปิดออก เผยให้เห็นร่างโปร่งของใครบางคนที่ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มกว้าง และคำพูดทักทายที่ทำให้ทั้งห้องต้องหยุดหายใจ — "พี่คีย์ครับ ผมกลับมาจากต่างประเทศแล้วนะ... เอ๊ะ ลินิน? ทำไมคุณถึงมาอยู่ในห้องนี้ได้ล่ะครับ?" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามและสนับสนุนโครโนสทริกเกอร์เสมอนะครับ