เจ้านายปากร้ายกับเลขาฯ ปากแจ๋ว

“ผมว่าคุณคงเข้าใจผิดเรื่องความหมายของคำว่า ‘เลขาฯ’ ไปนิดหน่อยนะครับ คุณลินิน” คีย์ ธันวาวางปากกาลามี่ในมือลงบนโต๊ะไม้โอ๊กสีเข้ม เสียงกระทบกันของมันดังก้องไปทั่วห้องทำงานที่เงียบสงัดจนน่าอึดอัด เขายังไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองคนตรงหน้า สายตาคมกริบดุจเหยี่ยวคู่นั้นยังคงจับจ้องอยู่ที่เอกสารรายงานการประชุมตรงหน้า ราวกับว่าตัวอักษรเหล่านั้นน่าสนใจกว่าใบหน้าของเลขาส่วนตัวคนใหม่ที่เพิ่งเหยียบเข้ามาในห้องทำงานของเขาโดยพลการ ลินินยืนตัวตรง มือประสานกันไว้ที่หน้าท้อง แม้ในใจจะเริ่มเดือดพล่านกับความหยิ่งผยองที่แผ่ออกมาจากร่างสูงของชายหนุ่มตรงหน้า แต่เขาก็ยังคงรอยยิ้มที่เคลือบยาพิษเอาไว้บนใบหน้าหวานนั่น “คำว่าเลขาฯ ในพจนานุกรมของผม หมายถึงคนที่คอยจัดการตารางเวลาและอำนวยความสะดวก ไม่ใช่คนรับใช้ที่ต้องคอยมารับฟังคำสั่งสอนเรื่องมารยาทจากเจ้านายที่แม้แต่การผูกเนกไทให้ดูเป็นผู้เป็นคนยังทำไม่ได้เลยครับ” คีย์ชะงักมือที่กำลังจะพลิกหน้ากระดาษ เงยหน้าขึ้นสบตากับคนตรงหน้า แววตาที่เคยเย็นชาแปรเปลี่ยนเป็นความวาวโรจน์ที่แฝงไปด้วยความท้าทาย “ปากดี... สมกับที่ฝ่ายบุคคลการันตีมาว่าฝีปากกล้าดีนะ” เขาพ่นลมหายใจออกมาเบาๆ ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายที่สมส่วนภายใต้สูทสั่งตัดราคาเหยียบแสนก้าวเข้ามาหาลินินอย่างเชื่องช้า จนอีกฝ่ายต้องถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยอัตโนมัติ “ผมไม่ได้ปากดีครับ แต่ผมแค่ไม่ชอบคนไร้เหตุผล การที่ผมเข้ามาโดยไม่เคาะประตู เพราะคุณทิ้งเอกสารสำคัญเรื่องการควบรวมกิจการไว้ที่โต๊ะต้อนรับข้างนอก ถ้าผมไม่เก็บมาให้ คุณคงต้องเสียเวลาประชุมบ่ายนี้ไปเปล่าๆ เพราะความสะเพร่าของตัวเอง... หรือเจ้านายจอมเนี้ยบอย่างคุณจะเถียงว่าความผิดของตัวเองคือความผิดของคนอื่นครับ?” ลินินตอกกลับด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ทว่าแฝงด้วยความคมกริบ เขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่คมนั้นอย่างไม่หวั่นเกรง ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานอีกครั้ง มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบาหวิว คีย์กระตุกยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้มาจากความสุข แต่เป็นความพึงพอใจที่ได้เจอ ‘คู่ปรับ’ ที่สมน้ำสมเนื้อ เขาโน้มตัวลงไปกระซิบใกล้ใบหูของอีกฝ่าย กลิ่นน้ำหอมบุรุษราคาแพงผสมกับกลิ่นจางๆ ของยาสูบฟุ้งกระจายจนลินินรู้สึกใจสั่น “เก่ง... แต่จำไว้นะลินิน นี่คืออาณาจักรของผม กฎของผมคือความเด็ดขาด และถ้าคุณยังอยากทำงานที่นี่ให้ครบเดือน อย่าได้พยายามที่จะลองดีกับผมเป็นครั้งที่สอง” “กฎก็คือสิ่งที่สร้างขึ้นมาเพื่อรักษามาตรฐานครับ ไม่ใช่เครื่องมือในการกดขี่คนอื่น” ลินินเบี่ยงหน้าหลบ กลิ่นหอมจากตัวชายหนุ่มทำให้เขารู้สึกปั่นป่วนอย่างประหลาด เขาต้องรีบดึงสติกลับมา “ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ผมขอตัวไปจัดการตารางงานให้คุณต่อดีกว่า จะได้ไม่ต้องมานั่งปวดหัวกับคนที่ไม่รู้จักจัดลำดับความสำคัญในวันหลังครับ” ลินินหันหลังกลับเตรียมเดินออกจากห้อง แต่จังหวะที่เขากำลังจะเอื้อมมือไปเปิดประตู คีย์กลับคว้าข้อมือเขาไว้แล้วดึงให้หมุนตัวกลับมาปะทะกับแผงอกแกร่งของเขาอย่างแรง ลมหายใจของทั้งคู่สอดประสานกัน ลินินเบิกตากว้างเมื่อพบว่าระยะห่างตอนนี้เหลือเพียงไม่กี่นิ้ว คีย์กักขังเขาไว้ระหว่างประตูไม้และร่างกายกำยำของตัวเอง สายตาของชายหนุ่มจ้องมองริมฝีปากบางของเลขาฯ หน้าหวานด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก “ตารางงานที่เหลือเหรอ?” คีย์ถามเสียงพร่า มือข้างที่ว่างเอื้อมไปไล้กรอบหน้าของลินินอย่างถือวิสาสะ “งั้นบอกผมทีสิ ว่าในตารางงานของคุณ... มีช่องว่างให้ผมทำเรื่องที่ไม่มีในตารางบ้างหรือเปล่า” ลินินเม้มปากแน่น หัวใจเต้นรัวจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน “เจ้านายครับ... นี่มันเวลาทำงาน อย่าทำตัวเหมือนหมาหวงก้างแบบนี้ มันดูไม่งาม” “หมาเหรอ?” คีย์หัวเราะหึในลำคอ “ถ้าผมเป็นหมา คุณก็คงเป็นเจ้าของที่ใจร้ายที่สุด ที่ชอบทรมานหมาตัวเองด้วยการทำเป็นไม่สนใจ... แต่รู้ไหมลินิน ถึงผมจะปากร้าย แต่ถ้าคุณได้ลองชิม... คุณอาจจะเลิกปากดีไปเลยก็ได้” คำพูดจาบจ้วงทำให้ลินินหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธปนเขิน เขาเตรียมจะโต้กลับด้วยวาจาเชือดเฉือนอีกครั้ง แต่ก่อนจะได้ทันอ้าปาก เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะการเผชิญหน้าที่กำลังดุเดือด *ก๊อก ก๊อก ก๊อก* “คุณธันวาคะ ดิฉันเอาเอกสารจากบอร์ดบริหารมาให้เซ็นค่ะ... เอ๊ะ?” ประตูถูกเปิดออกกว้างโดยไม่รอคำอนุญาต หญิงสาววัยกลางคนในชุดเดรสหรูหราหยุดชะงักทันทีเมื่อเห็นภาพตรงหน้า ภาพของ CEO หนุ่มผู้เย็นชาที่กำลังกักตัวเลขาส่วนตัวหนุ่มไว้ในมุมห้องด้วยท่าทีที่ดูอย่างไรก็ไม่เหมือนการคุยเรื่องงาน คีย์ผละออกจากลินินอย่างรวดเร็ว สีหน้ากลับมาเรียบเฉยเย็นชาดุจหน้ากากน้ำแข็งในเสี้ยววินาที ทิ้งให้ลินินยืนงงกับจังหวะหัวใจที่ยังเต้นไม่เป็นจังหวะ “มีอะไรครับคุณศิรินทร์?” คีย์ถามเสียงเรียบราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น สายตาของศิรินทร์มองผ่านไหล่ของคีย์ไปที่ลินินด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก ก่อนจะคลี่ยิ้มกว้าง “อุ๊ย... ดูเหมือนฉันจะมาผิดเวลาไปหน่อยนะคะ แต่เรื่องนี้สำคัญมากพอที่จะทำให้คุณต้องละสายตาจาก ‘เลขาส่วนตัว’ คนนี้สักครู่ค่ะ” เธอก้าวเข้ามาในห้อง พร้อมวางแฟ้มเอกสารสีแดงฉานลงบนโต๊ะ “พอดีทางฝั่งหุ้นส่วนหลักเพิ่งแจ้งมาว่า... ข้อตกลงเรื่องการควบรวมกิจการอาจจะต้องยกเลิก ถ้าคุณไม่สามารถพิสูจน์ได้ว่าคุณมี ‘พันธสัญญา’ ที่แน่นแฟ้นพอที่จะคุมบริษัทนี้ได้ในระยะยาว” คีย์ขมวดคิ้ว มือที่เพิ่งปล่อยจากข้อมือลินินกำเข้าหากันแน่น “หมายความว่ายังไง?” “หมายความว่า... พวกเขาต้องการให้คุณแต่งงานกับลูกสาวคนเล็กของท่านประธานภายในสิ้นเดือนนี้ค่ะ” ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงัน ลินินหันไปมองคีย์โดยอัตโนมัติ เห็นเพียงแผ่นหลังกว้างที่ดูแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของคู่กัดคู่นี้นะครับ หวังว่าจะถูกใจความแสบของทั้งคู่ในตอนนี้นะครับ – โครโนสทริกเกอร์