กฎข้อที่ 1: อย่ารู้สึก

“ตัวเลขในบัญชีหนี้ของครอบครัวคุณ... มากพอที่จะทำให้ชีวิตเลขาฯ หน้าหวานอย่างคุณ กลายเป็นคนไร้บ้านได้ภายในยี่สิบสี่ชั่วโมงเลยนะ ลินิน” เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความเยือกเย็นดังก้องอยู่ในห้องทำงานกว้างขวางที่ตกแต่งด้วยโทนสีเทาเข้ม ‘คีย์ ธันวา’ ปลดเนคไทสีน้ำเงินเข้มออกอย่างช้าๆ ก่อนจะวางมันลงบนโต๊ะทำงานไม้โอ๊คตัวใหญ่ ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวคู่นั้นจ้องมองร่างโปร่งที่ยืนตัวตรงอยู่เบื้องหน้าอย่างไม่ลดละ ลินินเม้มริมฝีปากแน่น มือของเขากำเข้าหากันจนขึ้นข้อขาว แม้ในใจจะประทุไปด้วยเปลวเพลิงแห่งความโกรธเกรี้ยว แต่เขาก็รู้ดีว่าสถานะในตอนนี้คือ ‘ลูกหนี้’ ที่ไม่มีสิทธิ์ต่อรองด้วยอารมณ์ “ผมทราบดีครับคุณคีย์” ลินินตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งที่สุดเท่าที่จะทำได้ “แต่การที่คุณเรียกผมมาพบในเวลาหลังเลิกงาน เพื่อย้ำเตือนเรื่องตัวเลขที่ผมรู้อยู่เต็มอก มันไม่ใช่หน้าที่ของ CEO ที่มีวุฒิภาวะพึงทำ” คีย์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย มุมปากหยักลึกยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย้ยหยัน เขาผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ความกดดันจากรูปร่างที่สูงใหญ่กว่าบวกกับกลิ่นน้ำหอมแนววู้ดดี้ที่โชยมาปะทะจมูก ทำให้ลินินเผลอถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว “วุฒิภาวะเหรอ?” คีย์ก้าวเดินอ้อมโต๊ะทำงานเข้ามาใกล้ ระยะห่างที่ลดลงเรื่อยๆ จนเหลือเพียงคืบทำให้อากาศรอบตัวเหมือนจะเบาบางลง “คนอย่างผมไม่สนใจเรื่องวุฒิภาวะหรอก ถ้ามันไม่ได้มาพร้อมกับผลตอบแทนที่คุ้มค่า” คีย์หยุดยืนตรงหน้าลินิน ความสูงของเขาทำให้ลินินต้องเงยหน้าขึ้นสบตาโดยไม่อาจหลบเลี่ยง แววตาของ CEO หนุ่มไม่ได้ว่างเปล่าอย่างที่ใครต่อใครคิด แต่มันกลับมีความปรารถนาบางอย่างที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเย็นชา “ข้อเสนอคืออะไรครับ” ลินินถามเสียงสั่นเล็กน้อย “พูดมาตรงๆ อย่าให้ผมต้องเสียเวลากับการเดาใจคนอย่างคุณเลย” คีย์เหยียดยิ้ม เขาโน้มใบหน้าลงมาจนชิดใบหูของคนตัวเล็กกว่า เสียงกระซิบของเขาทุ้มพร่าจนทำให้ขนอ่อนลุกชัน “ดีลลับ... ที่คุณต้องเป็นทุกอย่างให้ผม ทั้งในเวลางานและนอกเวลางาน ชดใช้หนี้ด้วยตัวคุณเองจนกว่าผมจะพอใจ” “หมายความว่ายังไง?” ลินินเบิกตากว้าง “กฎข้อที่หนึ่ง... อย่ารู้สึก” คีย์ผละออกจ้องตาอีกฝ่ายด้วยแววตาที่หนักแน่น “งานของคุณคือการตอบสนองความต้องการของผม โดยที่ห้ามมีความรู้สึกเข้ามาเกี่ยวข้อง ห้ามรัก ห้ามผูกพัน และห้ามล้ำเส้น... เพราะถ้าคุณทำไม่ได้แม้แต่ข้อเดียว หนี้ทั้งหมดจะถูกเรียกเก็บคืนทันที” บรรยากาศในห้องทำงานเงียบสงัดจนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นรัวของคนทั้งคู่ ลินินมองลึกเข้าไปในดวงตาของคีย์ เขาพยายามค้นหาความหมายที่แท้จริงภายใต้ประโยคที่ดูเหมือนคำสั่ง แต่สิ่งที่เขาพบกลับเป็นความว่างเปล่าที่แฝงไปด้วยความร้าวรานบางอย่าง “คุณมันปีศาจ” ลินินเค้นเสียงลอดไรฟัน “คำชมที่ผมได้ยินบ่อยจนชิน” คีย์ยื่นมือไปเชยคางอีกฝ่ายขึ้นเบาๆ ผิวสัมผัสที่ร้อนผ่าวทำเอาลินินใจกระตุก “เลือกเอาลินิน จะเซ็นชื่อลงในเอกสารฉบับนี้ แล้วใช้ชีวิตเป็นเครื่องมือของผม หรือจะเดินออกไปเผชิญกับนรกที่ครอบครัวคุณก่อไว้ด้วยตัวเอง” มือหนาเลื่อนแฟ้มเอกสารปกหนังสีดำไปตรงหน้าลินิน ปากกาสีทองวางเด่นอยู่บนกระดาษที่รอเพียงลายเซ็นเท่านั้น ลินินมองปากกาด้ามนั้นสลับกับใบหน้าหล่อเหลาที่เปี่ยมไปด้วยอำนาจของคีย์ นี่ไม่ใช่แค่การทำงานเพื่อใช้หนี้ แต่มันคือการตัดสินใจก้าวเข้าสู่กับดักที่เขาอาจไม่มีวันได้กลับออกมาเป็นคนเดิม มือของลินินสั่นเทาขณะเอื้อมไปหยิบปากกา ปลายนิ้วสัมผัสกับปลายปากกาที่ยังคงมีความร้อนจากมือของคีย์ที่เพิ่งวางไว้เมื่อครู่ มันเหมือนกระแสไฟฟ้าที่วิ่งพล่านไปทั่วร่าง “ถ้าผมตกลง... คุณจะให้ผมเริ่มเมื่อไหร่” “เดี๋ยวนี้” คีย์ตอบทันทีโดยไม่ลังเล ลินินสูดลมหายใจเข้าลึก รวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มีจรดปลายปากกาลงบนกระดาษ ทว่าในจังหวะที่ลายเส้นตัวอักษรสุดท้ายเกือบจะเสร็จสมบูรณ์ มือของคีย์กลับเอื้อมมาคว้าข้อมือของเขาไว้แน่น “เดี๋ยว...” คีย์ชะงัก สายตาที่เคยเย็นชาเปลี่ยนเป็นความสับสนชั่วขณะ ก่อนจะจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเขาอย่างต้องการค้นหาคำตอบบางอย่าง “ทำไมครับ? จะเปลี่ยนใจงั้นเหรอ?” ลินินถามพลางพยายามสะบัดมือออก “เปล่า” คีย์กระชากร่างของลินินเข้ามาประชิดตัวจนแผ่นอกของทั้งคู่แนบชิดกัน ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดใบหน้าของอีกฝ่าย “แค่จะบอกว่า... ถ้าคุณเซ็นชื่อลงไปแล้ว กฎข้อแรกที่ผมบอก คุณต้องจำไว้ให้ขึ้นใจ” ในจังหวะที่ใบหน้าของคีย์โน้มลงมาจนห่างเพียงไม่กี่มิลลิเมตร ประตูห้องทำงานที่ปิดสนิทกลับถูกเปิดออกอย่างแรงโดยไม่มีการเคาะตามมารยาท “คีย์! ลูกทำอะไรอยู่!” เสียงตวาดของผู้หญิงวัยกลางคนดังขึ้น ทำให้ทั้งสองผละออกจากกันแทบไม่ทัน ลินินรีบก้มหน้าลงพยายามซ่อนความตื่นตระหนก ส่วนคีย์หมุนตัวกลับไปเผชิญหน้ากับผู้มาเยือนด้วยแววตาที่เย็นเยียบกว่าเดิม “แม่ครับ... การเข้ามาในห้องทำงานคนอื่นโดยไม่ขออนุญาต มันเป็นนิสัยที่ดูไม่ดีเลยนะครับ” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านตอนแรกของเรื่องนี้นะครับ หวังว่าจะถูกใจกันครับ