การประชดประชัน

หน้าจอโทรศัพท์มือถือที่สว่างวาบขึ้นในความมืดของห้องพักขนาดกะทัดรัด สะท้อนภาพใบหน้าของลินินที่เรียบเฉยจนน่ากลัว ดวงตาคู่สวยบวมช้ำเล็กน้อยจากการนอนไม่หลับตลอดทั้งคืน แต่ริมฝีปากบางเฉียบกลับเม้มเข้าหากันแน่นเป็นเส้นตรง ข้อความสั้นๆ บนหน้าจอพร้อมภาพถ่ายบาดตาบาดใจเมื่อคืนก่อนยังคงวนเวียนอยู่ในหัว ราวกับมีใครเอาค้อนมาทุบซ้ำลงบนแผลเดิมที่ยังไม่ทันตกสะเก็ด *“ยินดีด้วยนะ... เกมนี้แกแพ้แล้ว ลินิน”* ภาพของคีย์ ธันวา CEO หนุ่มจอมเนี้ยบผู้เคยประกาศกร้าวว่าเกลียดความไม่ชัดเจน กำลังยืนกอดกับผู้หญิงคนหนึ่งในห้องชุดส่วนตัว มันชัดเจนเสียจนไม่ต้องหาคำแก้ตัวใดๆ มาหักล้าง ผู้ชายที่ปากบอกว่ามีแต่เขา ผู้ชายที่ชอบใช้อำนาจความเป็นเจ้านายมาตามจิกตามตื๊อ และผู้ชายที่ทำให้หัวใจของเขาเริ่มสั่นคลอน... แท้จริงแล้วก็ไม่ต่างจากผู้ชายเจ้าชู้ทั่วไปในสังคมที่เขาเคยดูถูก ต๊อด! นิ้วเรียวกดส่งใบลาพักร้อนผ่านระบบอิเล็กทรอนิกส์ของบริษัทรวดเดียวเจ็ดวันติดต่อกัน โดยไม่รอให้ระบบแจ้งเตือนใดๆ อนุมัติด้วยซ้ำ ลินินโยนโทรศัพท์มือถือลงบนเตียงนอนราวกับมันเป็นสิ่งของร้อนจัดที่ไม่อยากแตะต้องอีกต่อไป ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วลากกระเป๋าเดินทางใบโตออกมาจากห้องนอน การหนีไม่ใช่ทางแก้ปัญหา... แต่การไม่ยอมตกเป็นตัวตลกในเกมความสัมพันธ์เฮงซวยนี่ต่างหาก คือสิ่งที่คนอย่างลินินควรทำ ครึ่งชั่วโมงต่อมา เสียงเคาะประตูกระจกห้องทำงานของประธานบริษัทดังขึ้นสามครั้งตามมารยาท แต่ไม่รอให้เจ้าของห้องอนุญาต ร่างบางในชุดไปรเวททะมัดทะแมงก็ผลักประตูเข้ามาพร้อมกับซองเอกสารสีน้ำตาลในมือ คีย์ ธันวา ซึ่งกำลังนั่งก้มหน้าตรวจเอกสารกองโตเงยหน้าขึ้นทันที ดวงตาคมกริบฉายแววแปลกใจระคนไม่พอใจเล็กน้อยที่เห็นเลขาฯ คนเก่งแต่งตัวผิดระเบียบ แถมยังยืนถือกระเป๋าเดินทางขนาดย่อมไว้ข้างกาย "คุณหมายความว่ายังไง ลินิน" น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้นทันที ความเย็นชาที่เขาชอบใช้กดดันคนอื่นถูกงัดออกมาใช้ แต่ลินินรู้ดีว่าภายใต้หน้ากากนั้น มันมีความระแวงซ่อนอยู่ "นี่มันเวลาทำงาน ทำไมคุณถึงแต่งตัวแบบนี้ แล้วนั่น... กระเป๋าอะไร" ลินินแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขันใดๆ ช่างบาดหูคนฟังเสียเหลือเกิน เขาก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานตัว L สองก้าว วางซองเอกสารสีน้ำตาลลงกระแทกบนพื้นโต๊ะเสียงดังสนั่น "ผมมายื่นหนังสือลาพักร้อนครับ ท่านประธาน... อ้อ ไม่สิ ต้องเรียกว่ามาแจ้งให้ทราบต่างหาก เพราะผมกดส่งเข้าระบบไปแล้ว" ลินินเชิดหน้าขึ้นสู้สายตาคมกริบอย่างไม่เกรงกลัว แม้ในใจจะเจ็บแปลบจนแทบยืนไม่ไหว "หวังว่าเจ็ดวันที่ผมไม่อยู่ บริษัทมูลค่าหลายพันล้านของคุณจะไม่ล้มละลายไปเสียก่อนนะครับ" คีย์ขมวดคิ้วมุ่น ความหงุดหงิดพุ่งพล่านขึ้นมาถึงขั้วหัวใจ เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูงจนโต๊ะทำงานแทบจะกั้นระหว่างเขากับอีกฝ่ายไม่อยู่ ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาประชิดตัวในระยะประชิดอย่างรวดเร็ว ตามสัญชาตญาณของนักล่าที่รู้สึกว่าเหยื่อกำลังจะหลุดมือ "ลาพักร้อน? ใครอนุญาตคุณ" คีย์กัดฟันกรวด น้ำเสียงต่ำลอดไรฟัน "ช่วงนี้โปรเจกต์ใหญ่กำลังจะปิดดีล คุณเป็นเลขาฯ ส่วนตัว มีหน้าที่ต้องเคลียร์เอกสารทั้งหมดกับผม ทำไมอยู่ๆ ถึงจะมาลาพักร้อนกะทันหันแบบนี้ มีเหตุผลอะไร ลินิน" "เหตุผลเหรอครับ..." ลินินทวนคำ รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏขึ้นบนมุมปากสวย "คุณน่าจะรู้ดีกว่าใครสิครับ หรือว่าความจำสั้นจนลืมภาพตัวเองเมื่อคืนก่อนไปแล้ว? แหม... คนระดับคุณนี่ความจำสั้นเร็วจังนะครับ น่าอิจฉาชะมัด" คีย์ชะงักไปชั่วขณะ ดวงตาคมกริบหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความสงสัยระคนฉุนเฉียว "คุณพูดเรื่องอะไร ภาพอะไร ผมไปทำอะไรให้คุณไม่พอใจอีก" "ยังจะมาตีหน้าซื่อทำเป็นไม่รู้อีกเหรอครับ!" ลินินหมดความอดทน น้ำเสียงที่เคยราบเรียบเริ่มสั่นเครือด้วยความอัดอั้นตันใจที่สะสมมาทั้งคืน เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดภาพเจ้าปัญหาแล้วโยนไปบนโต๊ะต่อหน้าต่อตาคีย์ "นี่ไงครับ! ภาพผลงานชิ้นโบว์แดงของคุณ! ยืนกอดกับใครอยู่ในห้องชุดส่วนตัวล่ะครับ ประธานคีย์ ผู้ชายที่บอกว่าเกลียดนักหนาไอ้ความสัมพันธ์คลุมเครือเนี่ย!" คีย์ก้มลงมองหน้าจอโทรศัพท์ ภาพถ่ายมุมสูงที่เห็นเขาคลาดสายตากับผู้หญิงคนหนึ่งในห้องชุดเมื่อสองวันก่อนปรากฏชัดเจน ความจริงผุดขึ้นในหัว ชายหนุ่มจำได้ทันทีว่านั่นคือลูกพี่ลูกน้องฝั่งคุณแม่ที่บินตรงมาจากต่างประเทศเพื่อเอาเอกสารสำคัญมาให้ และเกิดสะดุดล้มจนเขาต้องเข้าไปประคองไว้พอดี แต่นี่ไม่ใช่ประเด็นสำคัญ... ประเด็นคือ ลินินกำลังหึงเขาจนตัวสั่น! มุมปากของ CEO หนุ่มที่เคยเคร่งเครียด ค่อยๆ ยกย่องขึ้นทีละน้อย ความหงุดหงิดเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา ถูกแทนที่ด้วยประกายตาพราวระยับที่เต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์และ... ความคลั่งรักที่เก็บอาการแทบไม่อยู่ "หื้ม..." คีย์ลากเสียงยาวอย่างอารมณ์ดี เขาสืบเท้าเข้าไปใกล้ร่างบางอีกก้าว จนลินินต้องผถอยหลังไปชนขอบโต๊ะทำงาน "นี่คุณ... กำลังหึงผมอยู่หรือเปล่าครับเนี่ย" "ใครหึงคุณ! อย่าหลงตัวเองให้มันมากนักเลยครับ!" ลินินหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธปนอาย รีบปฏิเสธเสียงดังลั่นพร้อมกับเบือนหน้าหนีไปทางอื่น "ผมแค่รู้สึกสะอิดสะเอียนที่มีเจ้านายไม่รู้จักยับยั้งชั่งใจต่างหากล่ะครับ ปล่อยผมนะ!" "ปากบอกไม่หึง แต่หน้าแดงถึงใบหูเลยนะครับ" คีย์ยื่นมือหนาออกไปคว้าข้อมือเรียวเล็กไว้หลวมๆ ไม่ยอมให้เลขาฯ ตัวแสบถอยหนีไปไหนได้อีก น้ำเสียงที่เคยดุดันแปรเปลี่ยนเป็นความนุ่มนวลทุ้มต่ำที่จงใจหยอกเย้า "เด็กโง่... นั่นลูกพี่ลูกน้องผมเองครับ ตาฝาดหรือว่าต่อมริษยาทำงานหนักเกินไปจนมองอะไรเพี้ยนไปหมดล่ะหึ" ลินินชะงักกึก หันขวับกลับมามองหน้าเจ้านายหนุ่มทันที "คะ... ใครลูกพี่ลูกน้องคุณ อย่ามาแก้ตัวน้ำขุ่นๆ นะครับ!" "ถ้าไม่เชื่อ จะให้ผมโทรตามเธอมาอธิบายให้คุณฟังตอนนี้เลยไหมล่ะ" คีย์โน้มใบหน้าหล่อเหลาลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ข้างแก้มใส ทำให้ลินินหัวใจเต้นรำไม่เป็นจังหวะ "แต่ก่อนอื่น... ไหนบอกผมซิ ว่าจะหนีผมไปไหน ตั้งเจ็ดวัน... รู้ไหมว่าผมจะขาดใจตายถ้าไม่มีคุณคอยมานั่งเถียงในห้องนี้" บรรยากาศในห้องทำงานกว้างขวางราวกับถูกสูบอากาศออกไปจนหมดสิ้น เคมีร้อนแรงระหว่างพระ-นางพุ่งทะยานสูงขึ้นจนน่าใจหาย สายตากรุ้มกริ่มของคีย์ที่มองมาทำเอาลินินขาอ่อนแรง แทบจะทรุดลงไปกองกับพื้นอยู่รำคาญใจ "ปล่อยผมนะ... ผมจะไปสนามบิน..." ลินินพยายามดันแผงอกกว้างออกด้วยแรงอันน้อยนิด แต่มีหรือที่แรงแมวจะสู้แรงเสือได้ คีย์กลับยิ่งกระชับวงแขนโอบเอวบางเข้ามาแนบชิด จนแผ่นหลังของลินินแนบติดกับอกแกร่ง "ไม่ให้ไป..." คีย์กระซิบชิดริมใบหู เสียงทุ้มพร่าเต็มไปด้วยความเว้าวอนที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเอาแต่ใจ "ไม่ให้ลา ไม่ให้ไปไหนทั้งนั้น... งานยังไม่เคลียร์ และหัวใจผมก็ยังไม่ได้คำตอบจากคุณ" ลินินเม้มปากแน่น หัวใจเต้นโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน เขากำลังจะอ้าปากตอกกลับด้วยคำพูดจาเชือดเฉือนตามสไตล์เดิม แต่ทว่า... ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะความเป็นส่วนตัวอย่างไม่รู้กาลเทศะ ตามด้วยเสียงเปิดประตูที่ดังขึ้นพร้อมกับร่างของบุคคลที่สามก้าวเข้ามาด้านในอย่างรวดเร็ว "พี่คีย์คะ! เอกสารเซ็นสัญญาล็อตใหม่... อุ๊ย! ขอโทษค่ะ นึกว่าอยู่คนเดียว" ลินินเบิกตากว้างเมื่อหันไปมองผู้หญิงคนที่ยืนอยู่หน้าประตู ผู้หญิงในชุดเดรสหรูคนเดียวกับในรูปถ่ายเมื่อคืนก่อน กำลังส่งยิ้มแห้งๆ มาให้ด้วยความประหม่า ขณะที่คีย์สบถออกมาเบาๆ อย่างหัวเสียที่สุดในรอบปี และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง... ลินินก็ตัดสินใจกระชากข้อมือตัวเองออกจากมือหนา คว้ากระเป๋าเดินทางแล้วพุ่งตัวเดินผ่านหน้าผู้หญิงคนนั้นออกไปจากห้องทันที โดยไม่หันกลับมามองเสียงเรียกของ CEO หนุ่มที่ตะโกนไล่หลังมาเลยแม้แต่น้อย "ลินิน! กลับมานี่เดี๋ยวนี้นะ!" *(โปรดติดตามตอนต่อไป)* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและสนับสนุน "โครโนสทริกเกอร์" เสมมานะครับ