เสียใจจนไร้น้ำตา

เสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่น่าอึดอัดในห้องทำงานส่วนตัว คีย์ ธันวา ขบกรามแน่นจนสันกรามคมชัดขึ้นเป็นร่อง นัยน์ตาดุราวกับสัตว์ป่ากำลังกักเก็บความเกรี้ยวกราดที่พร้อมจะระเบิดออกมาได้ทุกเมื่อ ผู้มาใหม่ที่ยืนอยู่เบื้องหน้าไม่ได้มีความเกรงกลัวต่อรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากตัวเขาเลยแม้แต่น้อย รอยยิ้มเยาะหยันบนริมฝีปากของอีกฝ่ายยิ่งทำให้เพลิงโทสะในอกของซีอีโอหนุ่มโหมกระพือหนักขึ้นไปอีก "คิดว่าทำแบบนี้แล้วเท่มากหรือไงครับ คุณภูมิ" คีย์เอ่ยเสียงต่ำ รอดไรฟันออกมาทีละคำอย่างยากเย็น ภูมิ หัวหน้าฝ่ายพัฒนาธุรกิจยิ้มรับด้วยท่าทีสบายๆ ผิดกับบรรยากาศรอบตัวที่ตึงเครียดจนแทบจะตัดขาดได้ "ผมก็แค่ทำหน้าที่ของผมครับ ท่านประธาน... ในฐานะผู้บริหารคนหนึ่ง ผมไม่อยากเห็นบริษัทต้องมามัวหมองเพราะเรื่องผลประโยชน์ทับซ้อนส่วนตัวของคุณกับ... เลขาฯ หน้าหวานคนโปรด" คำพูดแทงใจดำนั้นทำให้ประตูกระจกที่กั้นระหว่างห้องทำงานกับพื้นที่ด้านนอกเกือบจะสะเทือน ลินิน ซึ่งยืนอยู่ไม่ไกลและได้ยินทุกประโยคอย่างชัดเจน รู้สึกราวกับมีใครเอาน้ำเย็นจัดมาสาดใส่หน้าจนชาดิก หัวใจกระหน่ำเต้นรัวด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งเจ็บปวด โกรธเกรี้ยว และผิดหวัง ความแตกแยกครั้งใหญ่ไม่ได้เกิดขึ้นจากศัตรูภายนอก แต่มันกลับก่อตัวขึ้นจากความระแวงและเล่ห์เหลี่ยมภายในองค์กรที่คีย์พยายามปกป้องมาตลอด "ถอนคำพูดของคุณซะ ภูมิ" คีย์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แรงกดดันมหาศาลแผ่ซ่านไปทั่วห้อง ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้าไปประชิดตัวอีกฝ่ายอย่างคุกคาม "คุณไม่มีสิทธิ์มาพูดจาดูถูกใครแบบนี้ในอาณาจักรของผม" "แต่สิ่งที่ผมพูดคือความจริงครับ" ภูมิยังคงยิ้มสู้ ไม่ถอยหลังแม้แต่ก้าวเดียว "หลักฐานการย้ายงบประมาณก้อนนั้นเข้าบัญชีส่วนตัวของคนใกล้ตัวคุณ มันฟ้องอยู่ทนโท่... หรือคุณจะบอกว่าคุณไม่รู้เรื่อง เพราะมัวแต่เอาเวลาไป..." "หุบปาก!" คีย์ตบโต๊ะทำงานเสียงดังสนั่น ลั่นไปจนถึงด้านนอก นัยน์ตาดุจดั่งเพลิงกัลป์จ้องเขม็ง "ถ้าคุณยังมีหลักฐานแค่นี้แล้วกล้าปรักปรำคนของผม เตรียมตัวเก็บกระเป๋าออกจากที่นี่ได้เลย!" ลินินเม้มริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ร่างเพรียวบางสั่นเทาเล็กน้อยไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะความรู้สึกอัดอั้นตันใจที่ถาโถมเข้ามาจนจุกอก ภาพของคีย์ที่ยืนหยัดปกป้องเขาในสายตาทุกคน มันควรจะเป็นเรื่องที่น่าประทับใจ หากไม่ใช่เพราะว่า... เขารู้ดีแก่ใจว่าช่องโหว่ของบัญชีนั้นมันคืออะไร และใครคือคนที่แอบทำมันโดยที่เขาไม่เคยระแคะระคายมาก่อน นี่คือแผนการ... แผนการที่ถูกวางไว้เพื่อทำลายความน่าเชื่อถือของคีย์ โดยใช้เขาเป็นเครื่องมือ เลขาฯ หนุ่มสูดหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นหยาดน้ำใสที่เอ่อคลอหน่วยตา เขาเป็นคนเข้มแข็ง ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร และเกลียดที่สุดคือการตกเป็นเบี้ยล่าง แต่วินาทีนี้ กลับรู้สึกว่าตัวเองไร้พลังอย่างสิ้นเชิง ความเงียบงันระหว่างพวกเขาสามคนหนักอึ้งราวกับมีภูเขา ทับถม "ท่านประธานคิดจะปกป้องเขาจริงๆ น่ะหรือครับ?" ภูมิหันไปมองทางลินินที่ยืนกอดอกนิ่งอยู่หน้าประตูกระจกด้วยสายตาเหยียดหยาม "ระวังเถอะครับ คนที่คุณไว้ใจที่สุด อาจจะเป็นคนแทงข้างหลังคุณเจ็บที่สุดก็ได้" คีย์ชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาดุคู่คมวาดกลับไปมองลินินที่ยืนนิ่งเงียบ แววตาของซีอีโอหนุ่มฉายความสับสนและความเจ็บปวดขึ้นมาวูบหนึ่ง ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยความดุดันตามเดิม "ออกไปจากห้องของผมเดี๋ยวนี้ ภูมิ! ก่อนที่ผมจะหมดความอดทนแล้วทำมากกว่าแค่ไล่คุณออก" ภูมิหัวเราะในลำคออย่างเย้ยหยัน ก่อนจะหันหลังเดินผ่านลินินไป พร้อมกับทิ้งสายตาร้ายกาจไว้เบื้องหลัง ประตูกระจกปิดลงสนิท ทิ้งให้ห้องทำงานกว้างใหญ่เหลือเพียงความเงียบงันที่น่าอึดอัดระຫວ່າງคนทั้งสอง คีย์หันขวับกลับมามองหน้าลินินทันที ลมหายใจของชายหนุ่มกระชั้นถี่ด้วยความโกรธกรุ่นที่ยังไม่มอดดับ นัยน์ตาดุจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่พยายามซ่อนความอ่อนแอไว้อย่างมิดชิด "คุณได้ยินที่มันพูดใช่ไหม ลินิน" คีย์เอ่ยเสียงแหบพร่า น้ำเสียงเต็มไปด้วยความคาดคั้นและความเจ็บปวดลึกๆ "เงยหน้าขึ้นมามองผมแล้วตอบผมสิ... ว่าเรื่องพวกนั้นมันไม่จริง" ลินินเงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่าย ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันแน่น รอยยิ้มฝื่อนๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าหวานที่ซีดเซียว หัวใจของเขาร้าวรานจนแทบแตกสลาย เมื่อเห็นว่าลึกๆ แล้ว... แววตาของคีย์ยังมีร่องรอยของความหวาดระแวงซ่อนอยู่ "คุณธันวาคิดว่าผมทำจริงเหรอครับ" เสียงของลินินเรียบเฉย ไร้ซึ่งน้ำตา แต่เต็มไปด้วยความเยียบเย็นที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ "คุณคิดว่าผมเป็นคนแบบนั้น... คนที่จะเอาอนาคตของตัวเองมาแลกกับเงินสกปรกพรรค์นั้นจริง ๆ หรือครับ" "ผมไม่ได้หมายความแบบนั้น!" คีย์ก้าวพรวดเข้าไปหา รang สูงใหญ่หยุดยืนอยู่ตรงหน้าในระยะประชิด มือหนายื่นออกไปหมายจะคว้าไหล่บางมาเขย่าให้ได้สติ แต่ลินินกลับเบี่ยงตัวหลบอย่างรวดเร็ว เว้นระยะห่างระหว่างกันทันที การกระทำนั้นทำให้คีย์ชะงักค้าง มือที่คว้างLอยู่กลางอากาศสั่นเทาเล็กน้อย ความรู้สึกเจ็บแปลบแล่นริ้วขึ้นมาในอก ยิ่งกว่าถูกแทงด้วยมีดนับพันเล่ม "ถ้าคุณไม่ได้หมายความแบบนั้น ทำไมในแววตาของคุณถึงยังมีคำถาม?" ลินินแค่นหัวเราะเบาๆ ออกมาอย่างสมเพชตัวเอง "คุณไม่เคยเชื่อใจผมเลยตั้งแต่แรกใช่ไหมครับ... ทุกอย่างที่เราผ่านมา ความใกล้ชิด หรือแม้แต่ความรู้สึกที่คุณเคยบอกว่ามีให้ผม มันไม่มีค่าอะไรเลยเมื่อเทียบกับคำพูดของคนอื่น" "ลินิน! หยุดพูดจาบ้าๆ แบบนี้นะ!" คีย์คำรามลั่นด้วยความเหลืออด ความรู้สึกผิดและความโกรธตีรวนกันจนเขาควบคุมตัวเองแทบไม่อยู่ "ผมปกป้องคุณ ผมกำลังหาทางเคลียร์ทุกอย่างให้คุณ แต่สิ่งที่คุณทำคือการมานั่งตัดพ้อผมเนี่ยนะ!" "คุณปกป้องผม เพราะคุณกลัวเสียหน้าต่างหาก!" ลินินสวนกลับทันควัน นัยน์ตาสีเข้มวาวโรจน์ด้วยความอัดอั้นตันใจที่ระเบิดออกมาจนหมดเปลือก "คุณไม่เคยแคร์ความรู้สึกของผมเลย! คุณทำตัวเป็นเจ้าชีวิต บงการทุกอย่างตามใจชอบ พอเกิดเรื่องขึ้นมา คุณก็แค่มองว่าผมเป็นภาระ เป็นจุดด่างพร้อยในชีวิตที่สมบูรณ์แบบของคุณ!" คำพูดเชือดเฉือนนั้นพุ่งตรงเข้าปักกลางใจของคีย์อย่างจัง ชายหนุ่มหน้าชาดิก สมองขาวโพลนไปชั่วขณะ แรงปะทะจากวาจาของคนตัวเล็กทำให้ซีอีโอหนุ่มผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใครถึงกับพูดไม่ออก "ถ้าการอยู่ข้างๆ คุณมันทำให้ผมกลายเป็นคนน่ารังเกียจในสายตาคนอื่น..." ลินินสูดหายใจเข้าลึกเพื่อควบคุมเสียงสั่นเครือ หยาดน้ำใสที่พยายามกลั้นไว้แทบแย่เอ่อล้นคลอหน่วยตาคู่สวย แต่เจ้าตัวกลับเชิดหน้าขึ้น ไม่ยอมปล่อยให้มันไหลลงมาประจานความอ่อนแอ "งั้นเราก็ควรพอแค่นี้เถอะครับ" คีย์เบิกกว้างด้วยความตกใจ หัวใจหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม "คุณหมายความว่ายังไง... ลินิน คุณจะไปไหน!" "ผมขอลาออกครับ" คำพูดสั้นๆ แต่เฉียบขาดราวกับคมมีดกรีดลงบนหัวใจของคีย์ ร่างสูงพุ่งเข้าไปหมายจะคว้าตัวเลขาฯ หนุ่มไว้ แต่ยังไม่ทันที่ปลายนิ้วจะแตะโดนชายเสื้อ เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับบานประตูที่เปิดผางเข้ามาอย่างไร้มารยาทก็ทำให้ทั้งคู่ต้องชะงัก บุคคลมาใหม่ก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก ถือแฟ้มเอกสารหนาเตอะในมือ หอบหายใจรัวราวกับวิ่งหนีตายมาไกล "ท่านประธานครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ!" เสียงตะโกนของหัวหน้าแผนกไอทีดังลั่นห้อง "ระบบเซิร์ฟเวอร์หลักของบริษัทถูกเจาะ... ข้อมูลลับทั้งหมดถูกถ่ายโอนออกไปหมดแล้วครับ!" คีย์ชะงักค้าง นัยน์ตาดุหันขวับกลับไปมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ตั้งอยู่บนโต๊ะทำงานทันที ในขณะที่ลินินเองก็เบิกตากว้างด้วยความตกใจไม่แพ้กัน และในวินาทีที่บรรยากาศรอบตัวหยุดนิ่งราวกับเวลาถูกแช่แข็งนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนข้อความจากโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อของลินินก็ดังขึ้น... *ติ๊ง!* ลินินหยิบมันขึ้นมาด้วยมือที่สั่นเทา หน้าจอแสดงภาพข้อความจากเบอร์แปลกปริศนา พร้อมกับไฟล์วิดีโอความยาวสั้นๆ เมื่อเขากดเปิดดู ภาพที่ปรากฏบนหน้าจอทำเอาลมหายใจของเลขาฯ หนุ่มสะดุดกึก ร่างกายเย็นเฉียบราวก생ถูกแช่แข็งในวินาทีเดียว ...ภาพของคีย์ ธันวา ที่กำลังยืนกอดกับผู้หญิงคนหนึ่งในห้องชุดส่วนตัวเมื่อคืนก่อน พร้อมข้อความสั้นๆ ด้านล่างที่สشدความจริงอันโหดร้ายเข้าเต็มเป๋าตา: *"ยินดีด้วยนะ... เกมนี้แกแพ้แล้ว ลินิน"* -------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและอยู่เคียงข้างกันเสมอนะครับ