ความลับในเอกสาร

แฟ้มเอกสารสีน้ำตาลเข้มบนโต๊ะทำงานของคีย์ ธันวา ไม่เคยเป็นความลับ... จนกระทั่งวินาทีที่มันถูกเปิดออก เสียงกระดาษพลิกดังแกรกเบาๆ ในห้องทำงานที่เงียบสงบจนได้ยินเสียงเครื่องปรับอากาศทำงาน ลินินยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น สองมือเรียวชะงักค้างอยู่กลางอากาศ ดวงตากลมโตที่ปกติมักจะฉายแวววيดระวังและพร้อมจะปะทะกับเขาเสมอ ในเวลานี้กลับเบิกกว้างขึ้นทีละน้อย ราวกับภาพตรงหน้ากำลังบดขยี้ตรรกะทุกอย่างที่เธอเคยเชื่อมั่นมาตลอดหลายเดือน ตัวเลขหลักร้อยล้าน ชื่อบริษัทคู่ค้าที่ถูกอ้างถึงว่าเป็นคู่แข่งทางธุรกิจ และที่สำคัญที่สุด... ลายเซ็นของใครบางคนที่ปรากฏหราอยู่ท้ายหน้าสัญญา “คุณ... ทำแบบนี้ทำไมครับ” เสียงของลินินสั่นพร่าเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นความรู้สึกเหมือนถูกหักหลังโดยคนที่เธอเผลอเอาใจลงไปเดิมพันด้วย คีย์ที่เพิ่งก้าวพ้นขอบประตูห้องทำงานเข้ามาในเวลาหกโมงเย็นพอดิบพอดีตามคำประกาศิต หยุดชะงักเท้าลงทันที ร่างสูงในชุดสูทเข้ารูปดูภูมิฐานชะงักไปเมื่อเห็นสภาพในห้อง ดวงตาคมกริบกวาดมองเอกสารในมือเลขาฯ หน้าหวาน ก่อนที่สันกรามคมจะขบเข้าหากันแน่นอย่างคนจนมุมเป็นครั้งแรกในชีวิต “ลินิน... วางเอกสารลงก่อนครับ เราคุยกันได้” คีย์เอ่ยเสียงทุ้มต่ำ ก้าวเท้าเข้าไปหาช้าๆ ทว่าระมัดระวังราวกับกำลังเข้าใกล้สัตว์ตัวน้อยที่พร้อมจะกระโจนหนี “คุยอะไรล่ะครับ? คุยว่าที่คุณทำทั้งหมด คุยว่าที่ดีลซื้อกิจการบริษัทผม หรือเรื่องที่ตกลงกันไว้ตั้งแต่แรก มันเป็นแค่แผนต้มตุ๋นที่คุณจัดฉากให้ผมเดินเข้ามาติดกับเองอย่างนั้นเหรอ!” ลินินหันขวับกลับมามอง ประกายตาคู่นั้นวาวโรจน์ด้วยหยดน้ำตาที่รื้นขึ้นมาคลอหน่วย แต่ถูกเจ้าตัวกักเก็บไว้ด้วยความหยิ่งทะนง ปากบางเม้มเข้าหากันแน่นจนซีดเซียว ความรู้สึกฟินจิกหมอนจากประโยคชวนใจสั่นเมื่อตอนบ่าย มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความเคว้งคว้างและรอยร้าวที่ยากจะประสาน “ผมไม่ได้ต้มตุ๋นคุณ” คีย์สวนกลับทันควัน น้ำเสียงเข้มงวดเจือความร้อนรนอย่างที่คนสนิทไม่มีทางได้เห็น บ่ายนี้เขาอุตส่าห์รีเคลียร์งานเพราะอยากพาเธอไปดินเนอร์เพื่อสารภาพความจริงทุกอย่างด้วยตัวเอง แต่ความจริงเจ้ากรรมดันชิงตัดหน้าออกมาจากแฟ้มลับที่เขาวางลืมไว้เสียก่อน “ไม่ได้ต้มตุ๋นเหรอครับ งั้นเอกสารนี่คืออะไร! รายชื่อผู้ถือหุ้นใหญ่ของบริษัทที่กำลังจะซื้อกิจการผม... มันคือชื่อคุณ คีย์ ธันวา! คุณคือคนที่ซื้อหุ้นเก็บไว้ทั้งหมดเพื่อบีบให้ผมต้องมาเป็นเลขาฯ เพื่อใช้หนี้ และสุดท้ายก็ฮุบทุกอย่างไปเงียบๆ แบบนี้น่ะเหรอ คุณมัน... ปีศาจชัดๆ” คำว่าปีศาจพ่นออกมาพร้อมเสียงสะอื้นที่เล็ดลอด ลินินถอยหลังกรูดจนสะโพชนิดชนกับขอบโต๊ะทำงาน แววตาที่มองมาเต็มไปด้วยความผิดหวังระคนชิงชัง คีย์พ่นลมหายใจร้อนผ่าวออกมาอย่างหงุดหงิดตัวเอง เขาก้าวประชิดตัวเข้าไปอย่างรวดเร็วจนลินินไม่มีทางหนีพ้น ฝ่ามือหนาเอื้อมไปควับข้อมือเรียวไว้มั่น ไม่ได้บีบให้เจ็บ แต่เป็นการกักตัวไม่ให้เธอถอยหนีไปไหนอีก “ใช่! ผมเป็นคนซื้อหุ้นพวกนั้น... แต่ฟังผมให้จบก่อนลินิน!” คีย์กดเสียงต่ำลง ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่สั่นระริก “ถ้าผมไม่ทำแบบนั้น บริษัทของคุณมันล้มละลายไปตั้งแต่หกเดือนที่แล้วแล้วครับ! คุณคิดว่าใครเป็นคนคอยอุ้มโปรเจกต์บ้าๆ ของคุณไว้เบื้องหลัง ใครเป็นคนยอมจ่ายเงินก้อนโตเพื่อไม่ให้ชื่อเสียงที่คุณสร้างมามันพังครืนลงมาในวันเดียว!” ลินินชะงัก ลมหายใจสะดุดกึก สมองที่กำลังรวนเรประมวลผลคำพูดของซีอีโอหนุ่มจอมเผด็จการ “คุณ... หมายความว่ายังไง” “หมายความว่าผมไม่ได้อยากฮุบกิจการอะไรบ้าบอคอแตกนั่นเลยสักนิด!” คีย์ระเบิดอารมณ์ออกมาบ้าง ความอึดอัดที่เก็บงำมานานถูกปลดปล่อยผ่านน้ำเสียงที่ทั้งดุดันและตัดพ้อ “ผมแค่อยากให้คุณอยู่ใกล้ๆ ผมแค่อยากหาข้ออ้างดึงตัวคุณเข้ามาในโลกของผม เพราะถ้าผมใช้วิธีอื่น คุณไม่มีทางชายตาแลผู้ชายปากร้ายอย่างผมหรอก!” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมหายใจหอบสะท้อนของคนทั้งคู่ ลินินอ้าปากค้าง สมองขาวโพลนกับสารภาพรักฉบับคนซึนที่ดิบเถื่อนและตรงไปตรงมาจนตั้งรับไม่ทัน หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความประหลาดใจระคนเขินอายที่ตีรวนขึ้นมาจนหน้าแดงก่ำ “คุณ... บ้าไปแล้วเหรอครับ” ลินินพึมพำเสียงเบา หลบสายตาคมกริบที่มองมาด้วยความคลั่งรักจนแทบจะกลืนกินเธอเข้าไปทั้งตัว “ครับ ผมบ้า... บ้าเพราะคุณมานานแล้ว” คีย์กระซิบชิดริมหู เสียงทุ้มแหบพร่าละมุนละไมจนคนฟังขนลุกซู่ มือหนาที่กุมข้อมือเปลี่ยนมาโอบกระชับรอบเอวบาง ดึงร่างโปร่งเข้ามาแนบชิดจนแทบไม่มีช่องว่าง “ทีนี้... รู้ความจริงหมดแล้ว จะรับผิดชอบความรู้สึกผมยังไงดีครับ คุณเลขาฯ” ลินินเม้มปากแน่น หัวใจพองโตคับอกแต่ก็ยังฟอร์มจัด ไม่อยากยอมจำนนใครง่ายๆ เธอยกมือขึ้นดันแผงอกกว้างไว้ แม้แรงปะทะจะเบาหวิวเหมือนลูกแมวข่วนก็ตาม “ใครจะไปรับผิดชอบคุณกันล่ะครับ ปล่อยเลยนะ ผมยังเคืองเรื่องที่คุณหลอกผมอยู่— อื้อ!” ยังไม่ทันที่ประโยคต่อต้านจะหลุดจากริมฝีปาก คีย์ก็ก้มลงปิดเรียวปากนุ่มด้วยความรวดเร็วและเด็ดขาด ความหวานละมุนที่รอคอยมานานถูกถ่ายทอดผ่านจูบที่ทั้งดุดัน เอาแต่ใจ แต่เปี่ยมด้วยความโหยหาจนลินินแทบละลายคาอ้อมแขน สมองที่พยายามจะหาเรื่องเถียงต่อดับวูบลงเหลือเพียงความอุ่นซ่านที่แล่นพล่านไปทั่วร่าง เขารุกไล่ตักตวงความหวานอย่างเอาแต่ใจเนิ่นนาน ก่อนจะผละออกมาช้าๆ อย่างเสียดาย ปล่อยให้ลินินหอบหายใจโยนตัวซบกับอกเขาด้วยความหมดแรง ใบหน้าหวานแดงก่ำลามไปถึงใบหู “ถือว่าหายกันเรื่องเอกสารนะครับ” คีย์กระซิบชิดริมฝีปากที่บวมเจ่อเล็กน้อย ยิ้มมุมปากด้วยความเจ้าเล่ห์ ทว่า... ก่อนที่ลินินจะได้ทันตอบโต้อะไรกลับไป เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งติดๆ กันอย่างไม่มีมารยาท ตามด้วยการบิดลูกบิดเปิดเข้ามาโดยไม่ได้รับอนุญาต “คุณคีย์คะ! แย่แล้วค่ะ เกิดเรื่องใหญ่ที่ห้องประชุมใหญ่— อุ๊ย! ขอโทษค่ะ ดิฉันไม่ได้ตั้งใจจะขัดจังหวะ...” ร่างของพนักงานสาวฝ่ายประชาสัมพันธ์ที่พุ่งพรวดเข้ามาหยุดกึกอยู่ตรงหน้าประตู เบิกตากว้างด้วยความตกใจเมื่อเห็นซีอีโอหนุ่มสุดเนี๊ยบกำลังโอบกอดจูบอยู่กับเลขาฯ หน้าหวานกลางห้องทำงานอย่างแนบชิด คีย์ขบกรามกรอดด้วยความหัวเสีย นัยน์ตาดุวดโรจน์หันขวับไปมองผู้มาใหม่ที่กล้าหาญชาญชัยพังจังหวะเวลาทองของเขาลงไม่เป็นท่า ขอบคุณทุกการติดตามและกำลังใจที่เหนียวแน่นจากรี้ดเดอร์ทุกคนนะครับ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าครับ!