ตามหาหัวใจ

เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคีย์ ธันวา กระแทกลงบนพื้นคอนกรีตเย็นเยียบท่ามกลางสายฝนที่เริ่มโปรยปรายลงมาเป็นสาย เขาวิ่งโดยไม่สนว่าสูทอิตาลีราคาเหยียบแสนจะเปียกชุ่มจนเสียทรง ชายหนุ่มกวาดสายตามองไปทั่วบริเวณสถานีขนส่งที่เงียบเหงาในยามวิกาล ความเย็นของน้ำฝนยังเทียบไม่ได้กับความหนาวเหน็บที่กัดกินอยู่ในอกตอนนี้ “ลินิน!” เขาตะโกนเรียกชื่อนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า เสียงทุ้มต่ำที่เคยดุดันสั่งการพนักงานนับร้อย กลับสั่นไหวและพร่าเลือนด้วยความตระหนก คีย์ไม่เคยรู้มาก่อนว่าการสูญเสียคนคนหนึ่งไปจากสายตาเพียงไม่กี่ชั่วโมง จะทำให้หัวใจที่เคยเยือกเย็นราวกับหินผาของเขาแตกสลายได้ถึงเพียงนี้ เขานึกย้อนไปถึงประโยคสุดท้ายที่ลินินทิ้งไว้ให้ก่อนจะวิ่งหนีไป... *‘ถ้าเจ้านายยังไม่รู้จักหัวใจตัวเอง ก็อย่ามาเรียกร้องสิทธิ์ในการกักขังคนอื่นเลยครับ’* “บ้าเอ๊ย…” คีย์สบถกับตัวเอง พลางยกมือเสยผมที่เปียกโชกไปด้านหลัง สายตาคมกริบกวาดมองไปที่ม้านั่งไม้ตัวยาวตัวสุดท้ายของชานชาลา ร่างบางที่คุ้นตานั่งกอดเข่าอยู่ตรงนั้น ไหล่เล็กๆ ของลินินสั่นเทาเบาๆ ท่ามกลางความมืดมิด คีย์ก้าวเท้าเข้าไปหาด้วยจังหวะที่แผ่วเบาลง หัวใจของเขาเต้นรัวเหมือนกลองรบเมื่อเห็นลินินเงยหน้าขึ้น ดวงตาเรียวสวยนั้นบวมช้ำจากการร้องไห้ แต่ทว่าประกายแห่งความดื้อรั้นยังคงฉายชัดอยู่ในนั้น แม้จะดูอ่อนแรงเต็มที “จะตามมาทำไมอีกครับ?” ลินินเค้นเสียงถาม เสียงนั้นแหบพร่าและแห้งผาก คีย์หยุดยืนตรงหน้าเขา ร่างสูงใหญ่บดบังแสงไฟสลัวจากเสาไฟฟ้าริมทาง เขาไม่ได้พูดอะไรในทันที แต่ทรุดตัวลงคุกเข่าต่อหน้าคนตัวเล็กกว่า ไม่สนแม้กระทั่งว่าคราบสกปรกของพื้นดินจะเปื้อนกางเกงสแล็คราคาแพงของเขา เขาคว้ามือลินินมากุมไว้แน่น ความร้อนจากฝ่ามือของคีย์ปะทะกับความเย็นจากนิ้วมือของลินินจนคนตัวเล็กสะดุ้ง “ผมถามว่าทำไมถึงต้องตามมา… คุณต้องการอะไรอีกครับคุณคีย์? ในเมื่อทุกอย่างที่คุณสั่ง ผมก็ทำตามมาตลอด” ลินินพยายามดึงมือออก แต่คีย์กลับกระชับมือแน่นขึ้นไปอีก “ฉันไม่ได้มาเพื่อสั่ง...” คีย์ตอบด้วยน้ำเสียงที่ลดระดับลงจนแทบจะเป็นการสารภาพ “และฉันไม่ได้มาในฐานะเจ้านายของคุณด้วย” “แล้วคุณมาในฐานะอะไร?” ลินินสวนกลับ ดวงตาคู่นั้นวาวโรจน์ด้วยความตัดพ้อ “ในฐานะคนที่มองผมเป็นแค่ของเล่นที่ห้ามพังงั้นเหรอ? หรือในฐานะคนเห็นแก่ตัวที่ไม่ยอมให้ของส่วนตัวหายไปไหน?” คีย์นิ่งไป จ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาของอีกฝ่าย ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ เหลือเพียงเสียงฝนที่ตกกระทบหลังคาสังกะสีเป็นจังหวะต่อเนื่อง เขาค่อยๆ เลื่อนมือขึ้นไปประคองใบหน้าหวานที่เปียกชื้นด้วยน้ำตา นิ้วโป้งของเขาเกลี่ยไล้ไปตามโหนกแก้มอย่างทะนุถนอม ราวกับกลัวว่าหากสัมผัสแรงกว่านี้ อีกฝ่ายจะแตกสลายคามือ “ผมมาในฐานะ... คนที่เพิ่งตระหนักได้ว่า ตัวเองเป็นหมาบ้าที่กัดกินหัวใจตัวเองมาตลอด” คีย์เอ่ยเสียงเบา ความภาคภูมิใจที่เป็นเกราะคุ้มกันเขามาตลอดชีวิตพังทลายลงในวินาทีนี้ “ลินิน... ที่ผมตามมา ไม่ใช่เพราะคุณเป็นเลขาฯ ที่เก่งกาจ หรือเป็นคนคอยดูแลตารางงานให้ผม แต่มันเป็นเพราะโลกของผม... มันเงียบเหงาจนน่ากลัวในวินาทีที่ไม่มีคุณอยู่ข้างๆ” ลินินนิ่งงันไป คำพูดนั้นไม่ได้ดูน่ากลัวหรือเย่อหยิ่งเหมือนทุกครั้ง แต่มันกลับมีความเว้าวอนที่ซ่อนอยู่ใต้ความเย็นชาที่เขาคุ้นเคย “คุณพูดอะไรออกมา... คุณรู้ตัวไหมครับ?” ลินินถามเสียงสั่น “ผมรู้... และผมไม่เคยมีสติสัมปชัญญะดีเท่าครั้งนี้มาก่อนเลย” คีย์ก้มลงเอาหน้าผากแตะกับหน้าผากของลินิน ลมหายใจอุ่นๆ ของทั้งคู่ประสานกันท่ามกลางความหนาวเหน็บ “อย่าไปจากผมอีกเลยนะ ผมสั่งไม่ได้... ผมรู้ดี ผมไม่มีสิทธิ์สั่งคุณด้วยซ้ำ แต่นี่คือคำขอ... จากคนคนหนึ่งที่ขาดคุณไม่ได้จริงๆ” บรรยากาศรอบตัวราวกับหยุดหมุน ลินินจ้องมองคนตรงหน้า ความโกรธเคืองที่สั่งสมมานานนับเดือนเริ่มมลายหายไป เหลือเพียงความรู้สึกโหยหาที่กัดกินใจไม่ต่างกัน ทว่าในจังหวะที่ลินินกำลังจะอ้าปากตอบรับหรือปฏิเสธ แสงไฟจากรถยนต์คันหรูที่แล่นเข้ามาจอดเทียบฟุตบาทก็สาดส่องเข้ามาจนทั้งคู่ต้องหรี่ตาลง ประตูรถเปิดออกพร้อมกับร่างของชายวัยกลางคนในชุดสูทเนี้ยบกริบที่ก้าวลงมา เขาคือพ่อของคีย์ ผู้ซึ่งไม่เคยเห็นด้วยกับความสัมพันธ์ที่ผิดแปลกนี้ “คีย์... แกกำลังทำอะไรอยู่? รู้ตัวไหมว่ากำลังลดตัวลงไปทำอะไรกับพนักงานของแก?” คีย์ไม่ได้หันไปมองทันที เขาทำเพียงแค่กอดลินินไว้แน่นขึ้นราวกับจะปกป้องจากโลกภายนอกทั้งหมด เขาค่อยๆ หันไปสบตากับผู้เป็นพ่อด้วยสายตาที่เย็นชาและดุดันที่สุดเท่าที่เคยเป็นมา “พ่อครับ...” คีย์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงพลัง “ที่นี่ไม่ใช่บริษัท และตอนนี้ผมก็ไม่ได้ทำหน้าที่เป็น CEO... ผมกำลังทำหน้าที่เป็นผู้ชายที่กำลังรักษาหัวใจของตัวเองอยู่” คีย์หันกลับมามองลินิน แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นอ่อนแสงลงในทันที “เราไปจากที่นี่กันเถอะครับ... ลินิน” เขาดึงมือลินินให้ลุกขึ้น ทว่าในจังหวะที่ลินินกำลังจะก้าวเท้าตามไปนั้นเอง เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อของคีย์ก็ดังขึ้น เขาหยิบมันออกมาดูหน้าจอเพียงแวบเดียว แววตาของเขาก็เปลี่ยนไปจากหน้ามือเป็นหลังมือ เมื่อเห็นชื่อคนที่โทรเข้ามา... มันคือชื่อที่คีย์ไม่เคยคิดว่าจะได้เห็นในเวลานี้... ชื่อของ ‘อดีตคนรัก’ ที่เคยหายสาบสูญไปพร้อมกับความลับบางอย่างเมื่อสามปีก่อน คีย์ชะงักฝีเท้า มือที่กุมมือลินินอยู่เริ่มคลายออกอย่างไม่รู้ตัว ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและค้นหาคำตอบไปกับหัวใจของคีย์และลินินนะครับ โครโนสทริกเกอร์