ยอมแพ้ทุกอย่าง

เสียงปิดประตูห้องทำงานเพนท์เฮาส์ชั้นบนสุดดังขึ้นเพียงแผ่วเบา ทว่ามันกลับหนักอึ้งรากับเสียงตัดสิ้นลมหายใจของใครบางคน "คุณจะเดินหนีผมไปถึงไหน ลินิน" น้ำเสียงนั้นไม่ได้ทรงอำนาจและเย็นชาเหมือนทุกวันที่ผ่านมา ตรงกันข้าม... มันเจือความสั่นพร่าที่คีย์ ธันวา ไม่เคยคิดว่าตัวเองจะมีโอกาสได้ยินจากปากผู้ชายที่อีโก้สูงส่งอย่างเขา ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้าประชิดตัวคนที่กำลังหันหลังให้ ทิ้งระยะห่างเพียงแค่คืบเดียวจนแผ่นหลังบอบบางเกือบแนบชิดกับอกแกร่งที่กระเพื่อมไหวด้วยแรงอารมณ์ ลินินหยุดก้าวขา ดวงตาคู่สวยหลุบมองเงาตัวเองบนกระจกใสบานใหญ่ที่สะท้อนวิวเมืองยามค่ำคืน แสงไฟระยิบระยับนับล้านดวงข้างล่างดูพร่าเลือนไปหมดเมื่อความจริงในใจมันตีรวนขึ้นมาจุกอยู่ที่ลำคอ มือเรียวกำเข้าหากันแน่นจนข้อต่องอขาวซีด เขาเกลียดความไม่ชัดเจน เกลียดความสัมพันธ์ที่ต้องคอยเดาใจ และที่สำคัญที่สุด... เขาเกลียดตัวเองที่หัวใจมันยังคงเต้นแรงทุกครั้งที่อยู่ใกล้ผู้ชายคนนี้ "ผมไม่ได้หนีครับท่านประธาน" ลินินเอ่ยเสียงเรียบ พยายามควบคุมน้ำส้มสายชูในน้ำเสียงไม่ให้สั่นไหว "ผมแค่กำลังทำหน้าที่ 'เลขาฯ' ที่ดี ด้วยการถอยออกมาในจุดที่เหมาะสม หลังจากที่ท่านประธานเคลียร์ทุกอย่างชัดเจนแล้ว" "เหมาะสมบ้าน * ป้า * คุณส-ิ!" คีย์สบถออกมาเบาๆ อย่างเหลืออด ความสุขุมนุ่มลึกที่เคยพกมาเต็มร้อยกระเจิงหายไปหมดเมื่อเจอเกราะป้องกันที่แสนเย็นชาของอีกฝ่าย มือหนาคว้าหมับเข้าที่ต้นแขนเรียวแล้วหมุนตัวอีกฝ่ายให้หันมาเผชิญหน้ากันตรงๆ แรงดึงนั้นทำให้ลินินเซถลำเข้าปะทะอกแผ่นกว้าง กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสานกับกลิ่นอายความร้อนรุ่มเฉพาะตัวของคีย์โถมเข้าใส่จนสติกระเจิง "มองหน้าผม ลินิน" คีย์บังคับเสียงให้ต่ำลง นัยน์ตาคมกริบที่เคยใช้กดดันคู่แข่งทางธุรกิจมานักต่อนัก บัดนี้กลับฉายแววเว้าวอนและเจ็บปวดอย่างปิดไม่มิด "คุณคิดว่าตลอดเวลาที่ผ่านมา... ผมเล่นสนุกเหรอ คุณคิดว่าที่ผมตามจิก ตามด่า ตามหึงคุณหัวปักหัวปำ มันคือเรื่องงานหรือไง" ลินินเงยหน้าขึ้นสบตา ปลายจมูกเกือบชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนที่รดรินอยู่ใกล้แค่เอื้อมทำให้หัวใจเจ้ากรรมกระหน่ำรัวยิ่งกว่ากลองชุด แต่เขาก็ยังฝืนเชิดหน้าขึ้น สวนกลับด้วยรอยยิ้มหยันที่เจือความตัดพ้อ "แล้วจะให้ผมคิดยังไงล่ะครับ ในเมื่อท่านประธานเก่งเรื่องสั่งคนอื่น แต่ไม่เคยมีความกล้าพอที่จะพูดคำว่า 'รัก' ออกมาจากปากเลยสักครั้ง... คนอย่างคุณ คีย์ ธันวา ไม่เคยยอมลดตัวลงมาแพ้ใครหรอกครับ" คำพูดนั้นพุ่งตรงเข้าปักกลางใจราวกับลูกดอกอาบยาพิษ คีย์ชะงักไป ดวงตาคมกวาดมองใบหน้าหวานที่รั้นจนน่าตีแต่ก็งดงามจนหัวใจแทบหยุดเต้น เขารู้ตัวดีว่าตัวเองมันปากแข็งแค่ไหน อีโก้บ้าบอคอแตกที่สะสมมาทั้งชีวิตทำให้เขาถือดีมาตลอดว่า 'ความรัก' คือความพ่ายแพ้ แต่ในวินาทีนี้... เมื่อมองเห็นแววตาไหววับที่ซ่อนความเสียใจไว้ภายใต้ความแข็งกระด้างของลินิน คีย์ก็รู้ทันทีว่า หากเขายังรักษาอีโก้โง่ๆ นี้ไว้ เขาก็จะสูญเสียผู้ชายคนนี้ไปตลอดกาล ความอีโก้ทิฐิที่เคยค้ำคอพังทลายลงในพริบตา "ใช่... ผมมันคนปากแข็ง" คีย์แค่นหัวเราะออกมาเบาๆ รอยยิ้มหยันตัวเองปรากฏบนมุมปากหยักลึก ก่อนที่ปลายนิ้วอุ่นจะเอื้อมขึ้นประคองกรอบหน้าเรียวไว้ด้วยความทะนุถนอมอย่างที่อีกฝ่ายไม่เคยได้รับมาก่อน "ผมกลัวการพ่ายแพ้ กลัวการสูญเสียการควบคุม กลัวว่าถ้าผมบอกความรู้สึกทั้งหมดออกไปแล้วคุณจะเดินหนี... แต่รู้ไหมลินิน ว่าอะไรที่ผมกลัวที่สุด" ลินินนิ่งงัง ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อปลายนิ้วโป้งของอีกฝ่ายเกลี่ยไล้เบาๆ บนโหนกแก้มเนียนสัมผัสที่อ่อนโยนผิดวิสัยทำให้ขอบตาร้อนผ่าวอย่างไม่มีสาเหตุ "ผมกลัวที่สุด... กลัวว่าจะต้องตื่นมาแล้วไม่มีคุณคอยเถียง ไม่มีรอยยิ้มกวนๆ ของคุณ และไม่มีคนคนนี้อยู่ในชีวิตผมอีกแล้ว" คีย์สูดหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นความสั่นไหวในอก นัยน์ตาคมล้ำลึกคู่นั้นจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของลินิน ราวกับจะควักหัวใจตัวเองออกมาวางตรงหน้า "ผมยอมรับก็ได้... ว่าผมแพ้แล้ว ลินิน" ความเงียบงันเข้าปกคลุมพื้นที่ระหว่างคนทั้งคู่ ชั่วขณะหนึ่งโลกทั้งใบคล้ายหยุดหมุน มีเพียงเสียงหัวใจที่เต้นโครมครามแข่งกันอยู่ในอก "ท่านประธาน..." ลินินกระซิบแผ่วเบา เสียงสั่นพร่าอย่างควบคุมไม่อยู่ "เลิกเรียกผมแบบนั้นสักที... เรียกว่าคีย์" น้ำเสียงของ CEO หนุ่มทุ้มนุ่มและเว้าวอนจนคนฟังแทบละลาย "ผมรักคุณ... รักหมดทั้งหัวใจที่มี ไม่ใช่แค่ในฐานะเลขาฯ ไม่ใช่แค่เพราะความผูกพัน แต่เพราะคุณคือคนเดียวที่ทำให้ผมรู้สึกว่าชีวิตนี้... ผมไม่อยากชนะใครอีกแล้ว ขอแค่ชนะใจคุณคนเดียวก็พอ" คำสารภาพที่หลุดออกมาจากปากผู้ชายที่รักศักดิ์ศรีเหนือสิ่งอื่นใด มันหนักแน่นและจริงใจเสียจนลินินแทบไม่เชื่อหู หยาดน้ำใสๆ เอ่อคลอขึ้นมาคลุมหน่วยตาคู่สวยอย่างห้ามไม่อยู่ ความรู้สึกอัดอั้น ตึงเครียด และน้อยเนื้อต่ำใจที่สะสมมาตลอดหลายเดือนถูกทลายลงด้วยคำพูดเพียงไม่กี่ประคำ "คนบ้า..." ลินินพึมพำออกมาทั้งน้ำตา แต่ริมฝีปากกลับคลี่ยิ้มกว้างออกมาอย่างห้ามไม่ได้ "พูดออกมาได้ซะทีนะครับ... รู้ไหมว่าผมรอนานแค่ไหน" คีย์ระบายลมหายใจยาวด้วยความโล่งอกราวกับภูเขาที่ทับอกถูกยกออกไปในพริบตา รอยยิ้มอบอุ่นที่ไม่ค่อยมีใครได้เห็นปรากฏขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลา ก่อนที่เขาจะดึงร่างบางเข้ามากอดแนบอกแน่น ซบใบหน้าลงกับลาดไหล่แคบสูดดมความหอมจากซอกคอขาวด้วยความโหยหา "ผมขอโทษที่ทำให้คุณรอนาน ต่อไปนี้... ผมจะไม่ปล่อยให้คุณต้องเสียใจหรือสงสัยอะไรอีกแล้ว" คีย์กระซิบเสียงพร่าข้างใบหู พร้อมกับกดจูบหนักๆ ลงบนขมับบางอย่างรักใคร่ ลินินซุกหน้าลงกับอกแกร่ง วงแขนเรียวตวัดโอบกอดรอบเอวสอบแน่น ซึมซับความอบอุ่นและจังหวะหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะเดียวกัน ความรู้สึกหวานล้ำแผ่ซ่านไปทั่วสรรพang ตอกย้ำว่าบททดสอบอันยาวนานระหว่างพวกเขาสิ้นสุดลงแล้ว และนี่คือจุดเริ่มต้นของความจริงแท้ที่ไม่มีเงื่อนไขใดๆ มาขวางกั้นอีกต่อไป บรรยากาศรอบตัวอบอวลไปด้วยความหวานชื่นและเคมีที่ร้อนแรงจนแทบหลอมละลาย คีย์ผละใบหน้าออกเล็กน้อยเพื่อสบตากับคนในอ้อมแขน นัยน์ตาสีเข้มพราวระยับด้วยประกายความปรารถนาที่เริ่มลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง มือหนายกขึ้นเกลี่ยปอยผมที่ปรกลงมาข้างแก้มอย่างเบามือ ใบหน้าคมโน้มต่ำลงมาเรื่อยๆ ระยะห่างลดลงจนเหลือเพียงลมหายใจอุ่นที่เป่ารดกันและกัน ลินินหลับตาลงช้าๆ ยอมจำนนต่อสัมผัสที่กำลังจะเกิดขึ้น หัวใจเต้นระรัวด้วยความตื่นเต้นเร้าใจ ริมฝีปากหยักกำลังจะทาบทับกลีบปากนุ่มของอีกฝ่ายเพื่อประทับตราระหว่างความสัมพันธ์ที่แท้จริง **ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!** เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะอย่างไม่รู้กาลเทศะ ตามด้วยเสียงเปิดประตูที่ผลักเข้ามาเองโดยไม่รอให้เจ้าของห้องอนุญาต "พี่คีย์คะ! แพรมาหาตามที่นัด... เอ๊ะ!" เสียงแหลมใสของหญิงสาวดังขึ้นพร้อมกับร่างเพรียวบางในชุดเดรสหรูที่ก้าวเข้ามาหยุดยืนกลางห้องทำงาน ก่อนที่ดวงตาของเธอจะเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง เมื่อเห็นภาพ CEO หนุ่มคนดังกำลังโอบกอดอยู่กับเลขาฯ หน้าหวานในระยะประชิดชนิดที่เกือบจะแนบสนิทกันอยู่รำไร คีย์ชะงักกึก สีหน้าแปรเปลี่ยนจากความอ่อนโยนกลายเป็นความเย็นชาและหงุดหงิดถึงขีดสุดในเสี้ยววินาที ดวงตาคมกริบตวัดมองผู้มาใหม่ด้วยแววตาวาวโรจน์ที่พร้อมจะเผาผลาญทุกอย่างให้เป็นจุล - โครโนสทริกเกอร์ -