เปิดตัวหรือปิดตาย

"ถ้าคิดจะยืนนิ่งเป็นรูปปั้นอยู่ตรงนั้น ก็เชิญกลับไปที่โต๊ะทำงานของคุณเถอะครับลินิน... ผมไม่ได้จ้างคุณมาเพื่อทำหน้าที่ยืนดูละครฉากนี้" เสียงทุ้มต่ำของคีย์ ธันวา ดังก้องขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับหัวใจจนแทบหยุดเต้น ลินินไม่ได้ขยับเขยื้อน สายตาของเขายังคงจับจ้องอยู่ที่บุคคลที่สาม—ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งในชุดสูทเนี้ยบกริบที่เป็นอดีตคนสำคัญของคีย์ ผู้ซึ่งเพิ่งก้าวเข้ามาในห้องทำงานของ CEO หนุ่มด้วยท่าทีถือวิสาสะ บรรยากาศในห้องทำงานหรูหราเปลี่ยนจากความร้อนแรงของคู่กัด กลายเป็นสนามรบทางอารมณ์ที่มองไม่เห็นด้วยตาเปล่า คีย์ยืนหันหลังให้ลินิน ร่างกายของเขาสั่นไหวเพียงเล็กน้อยด้วยความอัดอั้นที่พยายามสะกดไว้ภายใต้ความเย็นชาที่สร้างขึ้นเป็นกำแพง "คุณคีย์ครับ..." ลินินเอ่ยขึ้น น้ำเสียงเรียบเรื่อยทว่าสั่นไหวนิดๆ "ถ้าผมเป็นส่วนเกินในการเจรจาธุรกิจครั้งนี้ ผมก็จะออกไป แต่ถ้า 'ธุระ' ที่คุณว่า เป็นเรื่องส่วนตัวที่ส่งผลต่อฐานะเลขานุการอย่างผม... ผมคิดว่าผมมีสิทธิ์ที่จะอยู่ฟัง" คีย์หันขวับมามอง ลินินเห็นแววตาที่สับสนและปวดร้าวในดวงตาคมกริบคู่นั้น มันไม่ใช่ความเย็นชาจอมปลอมที่คีย์มักจะใช้ข่มขู่คนอื่น แต่มันคือความพ่ายแพ้ต่อสถานการณ์ตรงหน้า "ออกไปก่อน" คีย์สั่งสั้นๆ ห้วนและหนักแน่น "ถ้าวันนี้ผมออกไปโดยไม่ได้รับคำอธิบายที่ชัดเจน คีย์... เราจบกันที่ตรงนี้ครับ" ลินินไม่ได้ประชดประชัน นี่ไม่ใช่คำขู่ แต่มันคือการตัดสินใจที่กรีดลงบนหัวใจของตัวเองอย่างเลือดเย็น ผู้มาเยือนยกยิ้มที่มุมปากอย่างผู้ชนะ—รอยยิ้มที่ทำให้คีย์กำหมัดแน่นจนเส้นเลือดที่หลังมือปูดโปน ชายคนนั้นก้าวเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานของคีย์มากขึ้น ทิ้งระยะห่างเพียงไม่กี่คืบก่อนจะก้มลงกระซิบอะไรบางอย่างที่ไม่มีใครได้ยิน แต่มันกลับทำให้คีย์เซไปข้างหลังราวกับถูกตบหน้าฉาดใหญ่ ลินินมองภาพนั้นด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก ความหึงหวงมันหายไป แทนที่ด้วยความเย็นวาบที่แล่นขึ้นมาจากปลายเท้า คีย์ที่ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร กลับดูไร้ทางสู้เมื่ออยู่ต่อหน้าชายคนนี้ "คุณคีย์ครับ" ลินินก้าวเข้าไปแทรกกลางระหว่างทั้งสองคน "ผมว่าผมเริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมคุณถึงต้องการปิดบัง... แต่การที่คุณเลือกที่จะเก็บไว้และไม่ยอมเผชิญหน้า ไม่ได้แปลว่าคุณปกป้องใครหรอกนะครับ คุณแค่กำลังทำร้ายคนที่อยู่ข้างๆ คุณต่างหาก" คีย์มองหน้าลินิน ดวงตาของเขาวูบไหวราวกับเปลวเทียนที่ถูกลมพัดแรง "ลินิน... เรื่องนี้มันซับซ้อนกว่าที่คุณคิด" "ความสัมพันธ์ของคนเรามันมีแค่ 'ชัดเจน' กับ 'คลุมเครือ' ครับคุณคีย์" ลินินจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่คม "คุณจะเลือกให้ผมเป็นอะไรในชีวิตของคุณตอนนี้... เลขาฯ ที่ต้องคอยเก็บกวาดปัญหาให้ หรือคนสำคัญที่เดินเคียงข้างกันอย่างโปร่งใส ถ้าคุณตัดสินใจไม่ได้ ก็ปล่อยให้ผมตัดสินใจแทนเอง" ชายผู้มาเยือนหัวเราะในลำคอเบาๆ "เอาเลยครับคีย์ ตัดสินใจสิ... ว่าจะเลือกเก็บ 'เด็กใหม่' ไว้ แล้วทิ้งอดีตที่ฝังใจ หรือจะรื้อฟื้นเรื่องเก่าแล้วเสียคนตรงหน้าไปตลอดกาล" คีย์สูดหายใจเข้าลึกจนอกกว้างขยับ เขาหลับตาลงแน่น ก่อนจะลืมตาขึ้นมาพร้อมประกายบางอย่างที่ดูเด็ดขาดและดุดันกว่าทุกครั้ง เขาไม่ได้ตอบชายคนนั้น แต่กลับคว้าข้อมือของลินินแล้วดึงเข้ามาใกล้จนหน้าอกชิดกัน ลมหายใจอุ่นๆ รดใบหน้าของกันและกันจนลินินต้องกลั้นหายใจ "ผมไม่เคยคิดจะเลือกใคร" คีย์พูดเสียงเข้ม "เพราะสำหรับผม... ไม่เคยมีใครนอกจากคุณมาตั้งแต่ต้น" คีย์หันไปหาผู้มาเยือนด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปเป็นคนละคน ความเย็นชาที่เคยเป็นเกราะกำบังถูกแทนที่ด้วยรังสีอำมหิตของนักล่า "ส่วนคุณ... ออกไปจากบริษัทของผมได้แล้ว ถ้าคุณยังไม่อยากให้ผมแฉเรื่องที่บันทึกไว้ในระบบรักษาความปลอดภัยเมื่อห้านาทีก่อน" ผู้มาเยือนชะงัก รอยยิ้มเหยียดหยามจางหายไปแทนที่ด้วยความตกตะลึง ก่อนจะสะบัดหน้าเดินออกไปจากห้องโดยไม่หันกลับมามอง ความเงียบกลับมาปกคลุมห้องอีกครั้ง แต่คราวนี้มันไม่ใช่ความอึดอัดที่แสนทรมาน หากแต่เป็นความตึงเครียดที่แขวนอยู่บนเส้นด้าย คีย์ยังคงกุมข้อมือลินินไว้แน่น ไม่ยอมปล่อยราวกับกลัวว่าหากคลายมือออกเพียงนิดเดียว เลขาฯ หน้าหวานคนนี้จะอันตรธานหายไป "คุณพูดจริงหรือเปล่า" ลินินถามเสียงแผ่ว สบตากับคีย์ที่กำลังจ้องมองเขาด้วยแววตาที่ซับซ้อนเกินบรรยาย คีย์ไม่ตอบ แต่โน้มใบหน้าลงมาจนปลายจมูกแตะกัน ลมหายใจของเขาสั่นพร่า "ผมคงเป็นหมาโบ้ที่โง่ที่สุด ถ้ายังปล่อยให้คุณไปจากผมเพียงเพราะอดีตที่ผมกำจัดทิ้งไปแล้ว... คืนนี้ เรามีเรื่องต้องคุยกันยาว และไม่ใช่แค่เรื่องงานแน่นอน" เขาเลื่อนมือลงมาประสานนิ้วกับลินินแน่นขึ้น ก่อนจะกระซิบข้างหู "เตรียมตัวไว้ให้ดี เพราะผมจะไม่ปล่อยให้คุณตั้งคำถามกับความรู้สึกของผมอีกต่อไป" ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะ พร้อมกับการปรากฏตัวของบอร์ดบริหารชุดใหญ่ที่เดินเรียงแถวเข้ามาในห้องโดยไม่รออนุญาต สีหน้าของทุกคนดูเคร่งเครียดและเต็มไปด้วยคำถาม โดยเฉพาะประธานบริษัทที่ก้าวออกมาข้างหน้าด้วยใบหน้าที่เรียบเฉย "คีย์... เราได้รับรายงานว่ามีการข่มขู่พนักงานในห้องทำงานของคุณ และดูเหมือนว่า 'คนของคีย์' จะเกี่ยวข้องกับเรื่องอื้อฉาวครั้งใหญ่ที่สุดของบริษัทเราด้วย" คีย์ชะงัก มือที่กุมมือลินินไว้บีบแน่นขึ้นกว่าเดิม ลินินมองไปที่บอร์ดบริหารแล้วหันกลับมามองคีย์ที่ดูเหมือนจะกำลังเผชิญกับพายุลูกใหญ่ที่สุดในชีวิต "เรื่องนั้น... ผมอธิบายได้ครับ" คีย์หันไปตอบ แต่ลินินกลับรู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่าง ลินินก้มมองไปที่ซองเอกสารที่ประธานบริษัทวางลงบนโต๊ะ หัวใจของเขาแทบหยุดเต้นเมื่อเห็นภาพถ่ายที่วางอยู่บนสุดของกองเอกสาร มันคือรูปของคีย์กับตัวเขาในมุมลับตาคนเมื่อไม่กี่วันก่อน... และมุมภาพที่ถ่ายนั้น มันมาจาก 'กล้องวงจรปิดภายในห้องนอน' ของคีย์เอง! คีย์หน้าซีดเผือดลงทันทีที่เห็นภาพนั้น เขาไม่ได้แค่ถูกข่มขู่จากคนนอก แต่เขากำลังถูก 'คนใกล้ตัว' หักหลังอย่างสาหัสที่สุด! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามเดินทางมาถึงบทนี้ด้วยกันนะครับ โครโนสทริกเกอร์