วันหยุดที่แสนวุ่นวาย

"ถ้าคุณยังทำหน้าเหมือนคนท้องผูกแบบนั้นอีกสามวินาที ผมจะถือว่าคุณกำลังบอกรักผมผ่านทางสายตา ซึ่งมันน่าขนลุกเกินกว่าผมจะรับไหว" เสียงกระซิบที่เจือแววเย้าแหย่ดังขึ้นเหนือศีรษะ พร้อมกับแรงสะกิดที่หัวไหล่เบาๆ ทำให้คีย์ ธันวา สะดุ้งเฮือก หลุดออกจากภวังค์ความมืดมนที่กัดกินจิตใจเขามาตลอดทางตั้งแต่กรุงเทพฯ จนถึงรีสอร์ทริมทะเลสาบแห่งนี้ ชายหนุ่มกระพริบตาปริบๆ ไล่ภาพหน้าจอโทรศัพท์มือถือที่เพิ่งส่งหลักฐานการหักหลังอันเจ็บแสบจาก 'คนใกล้ตัว' ออกไปจากหัว สมองที่เคยประมวลผลเรื่องธุรกิจหลักพันล้านได้อย่างเฉียบคมในตอนนี้กลับปั่นป่วนจนแทบแยกแยะไม่ออกว่าเขากำลังยืนอยู่ท่ามกลางกลุ่มเพื่อนสนิท หรือสนามประหารชีวิตที่ถูกขุดหลุมรอไว้แล้ว เขากวาดสายตามองรอบกาย กลุ่มเพื่อนสมัยมหาวิทยาลัยของลินินกำลังส่งเสียงหัวเราะครื้นเครงรอบเตาปิ้งย่างบาร์บีคิว กลิ่นหอมของเนื้อย่างโชยปะทะลมทะเล แต่สำหรับคีย์แล้ว มันเหมือนกลิ่นอายของความหายนะที่กำลังคืบคลานเข้ามา ในสายตาของทุกคนที่นี่... เขาไม่ใช่ CEO จอมเนี้ยบผู้ทรงอิทธิพลแห่งอาณาจักรธนภัทร แต่เขาคือ 'นายคีย์' เพื่อนร่วมงานต๊อกต๋อยของลินินที่ถูกลากมาเป็นตัวหารค่าบ้านพักพูลวิลล่าหลังใหญ่เพื่อไม่ให้ทริปนี้กร่อย และนั่นคือต้นเหตุของความบรรลือโลก "ผมไม่ได้มองคุณ ผมมองไส้กรอกในเตต่างหาก มันเริ่มไหม้แล้วคุณลินิน" คีย์สวนกลับทันควัน น้ำเสียงเรียบสนิทพยายามรักษามาดความเย็นชาเอาไว้ให้ได้มากที่สุด แม้ว่าเหงื่อกาฬจะเริ่มซึมตามไรผมจากความเครียดสองต่อ ทั้งเรื่องงานในบริษัทที่กำลังรั่วไหล และเรื่องที่เขาต้องมาแอ๊บเนียนเป็นพนักงานออฟฟิศธรรมดาๆ ต่อหน้าแก๊งเพื่อนปากจัดของเลขาฯ ตัวแสบ ลินินหรี่ตามองเขาอย่างจับผิด ร่างบางในชุดเสื้อเชิ้ตฮาวายสีสันสดใสเอามือเท้าสะเอว รอยยิ้มที่มุมปากฉาบด้วยความหมั่นไส้ที่คีย์เห็นแล้วอยากจะดึงตัวเข้ามาฟัดให้หายหมั่นเขี้ยวเสียให้เข็ด ถ้าไม่ติดว่ารอบตัวมีสายตาอีกห้าคู่จ้องมองอยู่ "เหรอครับ? แต่หน้าคุณซีดเป็นไก่ต้มขนาดนั้น ไส้กรอกคงไม่ทำให้คุณวิงเวียนขนาดนี้หรอกมั้ง หรือว่า... กลัวผมแย่งห้องนอนวิวทะเล?" ลินินแกล้งขยับเข้าไปใกล้ ลดระดับเสียงลงให้ได้ยินกันแค่สองคน กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ประจำตัวของอีกฝ่ายลอยเข้าแตะจมูก ปลุกเร้าความรู้สึกบางอย่างที่คีย์พยายามกดทับไว้ใต้ความสุขุม ให้ตายเถอะ... ในสถานการณ์ที่วิกฤตที่สุด หัวใจเจ้ากรรมของเขากลับทรยศด้วยการเต้นแรงขึ้นทุกครั้งที่คนตัวเล็กนี่เข้ามาใกล้ในระยะประชิด "ผมไม่เคยกลัวอะไรทั้งนั้น... โดยเฉพาะเรื่องแย่งห้อง" คีย์ตอบเสียงลอดไรฟัน สายตาคมกริบกวาดมองริมฝีปากอิ่มที่กำลังขยับเถียงฉอดๆ "แต่ถ้าคุณยังไม่เลิกทำตัวน่าหมั่นไส้ ระวังตัวไว้เถอะว่าคืนนี้คุณอาจจะไม่ได้นอนเลยสักวินาทีเดียว" คำขู่ที่เจือความหมายสองแง่สองง่ามทำเอาลินินชะงักไปนิด ดวงตากลมโตไหวระริกก่อนจะตวัดค้อนใส่เขาชุดใหญ่ "อุ๊ย! ปากเก่งจังเลยนะพ่อคุณ ประชุมแผนกเมื่อวันก่อนยังเห็นนั่งเงียบเป็นเป่าสากอยู่เลย มานี่เลยนายคีย์ เพื่อนๆ เรียกกินเบียร์แล้ว อย่าทำตัวเป็นภาระให้กลุ่มสิยะ!" ไม่พูดเปล่า มือเรียวคว้าข้อมือของซีอีโอหนุ่มลากให้เดินเข้าไปสมทบกับวงสนทนารอบกองไฟทันที แรงดึงนั้นไม่ได้หนักหนาอะไรสำหรับชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่ แต่คีย์กลับยอมปล่อยให้ตัวเองถูกจูงไปอย่างว่าง่าย รอยยิ้มสุภาพถูกยกขึ้นมาประดับใบหน้าทันทีที่ก้าวเข้าไปอยู่ในรัศมีสายตาของเพื่อนๆ ลินิน "อ่ะ ทุกคน! นี่คีย์นะ เพื่อนร่วมแผนกที่ฉันบังคับให้มาหารค่าบ้านด้วยกัน ห้ามแกล้งเขานะเว้ย หมอนี่บอบบางจะตาย" ลินินประกาศกร้าวท่ามกลางเสียงโห่ร้องแซวของเพื่อนฝูง คีย์โค้งศีรษะทักทายอย่างเป็นกันเอง รอยยิ้มที่มุมปากดูสุภาพและไร้พิษภัย จนใครๆ ก็คงคิดว่าเขาเป็นพนักงานออฟฟิศเจียมเนื้อเจียมตัวคนหนึ่ง แต่เบื้องหลังรอยยิ้มนั้น สมองของคีย์กำลังคำนวณตัวเลขและวางแผนจัดการกับ 'หนอนบ่อนไส้' ที่กล้าหักหลังเขาอย่างเลือดเย็น บรรยากาศรอบตัวดำเนินไปอย่างครึกครื้น เสียงเพลงบลูส์เบาๆ คลอเคล้าเสียงคลื่นซัดหาดทราย เพื่อนๆ ของลินินเริ่มเปิดประเด็นเม้าท์มอยเรื่องเจ้านายจอมโหดที่บริษัทของพวกเขา ซึ่งก็คือตัวคีย์เองในยามปกติ "แก... ชั้นบอกเลยนะว่า CEO บริษัทพวกแกเนี่ย โคตรจะซาดิสต์เลยวะ!" เพื่อนสาวคนหนึ่งเอ่ยขึ้นพร้อมกับยกกระป๋องเบียร์ขึ้นจิบ "วันก่อนสั่งแก้โปรเจกต์ตอนห้าทุ่ม บ้าไปแล้ว! ถ้าฉันเจอตัวจริงนะ จะขอตบกะโหลกสักทีข้อหาไม่มีหัวใจ" คีย์ที่กำลังถือแก้วน้ำอัดลมถึงกับสำลักเบาๆ เขากระแอมออกมาสองครั้งเพื่อกลบเกลื่อนอาการ ขณะที่ลินินหันมามองเขาด้วยหางตา พร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเลفةที่ซ่อนความสะใจเอาไว้ไม่มิด "จริงเหรอแก?" ลินินเออออห่อหมกอย่างออกรส "ฉันก็ว่าอย่างนั้นแหละ เจ้านายอะไรก็ไม่รู้ ทั้งเผด็จการ ทั้งเย็นชา แถมยังชอบเอาแต่ใจตัวเองเป็นที่สุด... ว่าไหมคีย์?" ประโยคหลัง ลินินจงใจหันมาสบตาเขาตรงๆ พร้อมกับเลิกคิ้วท้าทาย คีย์หรี่ตามองเลขาฯ ตัวแสบที่กล้าเผาเขาต่อหน้าเพื่อนฝูง ความรู้สึกหมั่นไส้ตีตื้นขึ้นมาจนต้องหาทางเอาคืน "ผมว่า..." คีย์วางแก้วน้ำลงช้าๆ น้ำเสียงทุ้มต่ำนุ่มนวลแต่แฝงความนัยบางอย่างที่ทำให้ลินินใจกระตุก "บางที... ที่เขาต้องใจร้ายและเผด็จการ อาจจะเป็นเพราะเขาแค่หาทางเรียกร้องความสนใจจากใครบางคน... ที่เอาแต่ดื้อใส่เขาทุกวันก็ได้มั้งครับ" วงสนทนาเงียบกริบไปชั่วขณะ เพื่อนๆ หันมามองหน้ากันด้วยความงุนงงกับคำตอบที่ดูมีชั้นเชิงเกินกว่าพนักงานออฟฟิศทั่วไปจะพูดออกมา ขณะที่ลินินหน้าถอดสี รีบหัวเราะกลบเกลื่อนแล้วโบกมือปฏิเสธ "ฮ่าๆๆ คีย์นี่เพ้อเจ้อชะมัด สงสัยจะเมาน้ำอัดลม... อย่าไปฟังมันเลยทุกคน กินต่อๆ!" แม้ปากจะพูดแบบนั้น แต่ใบหูขาวผ่องของลินินกลับแดงก่ำอย่างเห็นได้ชัด ความร้อนผ่าวแผ่ซ่านไปทั่วร่างเมื่อสบเข้ากับดวงตาคมกรามที่มองมานิ่งๆ คล้ายกำลังประกาศิตว่า *'เดี๋ยวเราเคลียร์กันแน่'* ทริปพักผ่อนริมทะเลที่ควรจะผ่อนคลาย กลับเต็มไปด้วยกระแสความตึงเครียดและเคมีที่ร้อนแรงเสียจนอากาศรอบตัวแทบจะละลาย จนกระทั่งเวลาล่วงเลยเข้าสู่ยามดึก เพื่อนๆ แยกย้ายกันกลับเข้าห้องนอน เหลือเพียงลินินที่นั่งรับลมทะเลอยู่ตรงระเบียงไม้หน้าบ้านพูลวิลล่า ลมหนาวยามดึกทำให้ร่างบางต้องยกมือขึ้นกอดอกเพื่อคลายความหนาว "ดึกดื่นป่านนี้ ทำไมยังไม่นอนครับ" เสียงทุ้มที่คุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับสัมผัสอุ่นวาบที่หัวไหล่ คีย์ก้าวเข้ามาเงียบๆ ก่อนจะวางเสื้อแจ็คเก็ตหนังสีดำของเขาคลุมไหล่บางไว้ ลินินสะดุ้งเล็กน้อยแต่ไม่ได้ปฏิเสธ เธอมองออกไปเบื้องหน้า ทะเลสีดำสนิทสะท้อนแสงจันทร์เป็นประกายระยิบระยับ "ฉันนอนไม่หลับ..." ลินินตอบเสียงแผ่ว ความซ่าที่มีเมื่อตอนหัวค่ำหายไปไหนหมดไม่รู้ เหลือเพียงความอ่อนล้าที่ซ่อนอยู่ภายใต้ดวงตาคู่สวย "นาย... เครียดเรื่องงานอยู่ใช่ไหมคีย์ ตั้งแต่อยู่กรุงเทพฯ แล้ว หน้าตาเธอดูไม่จืดเลย" คีย์ชะงักไปนิด เขาทอดสายตามองคนข้างกายที่อุตส่าห์สังเกตเห็นความผิดปกติของเขา ทั้งที่ปากก็คอยแต่จะต่อปากต่อคำกันตลอดเวลา ชายหนุ่มถอนหายใจยาว ยอมทิ้งมาด CEO ผู้เย่อหยิ่งแล้วหย่อนตัวลงนั่งเก้าอี้ข้างๆ "ถ้าผมบอกว่า... ผมกำลังโดนคนที่ผมไว้ใจที่สุดแทงข้างหลังล่ะ คุณจะว่ายังไง?" น้ำเสียงของคีย์จริงจังจนลินินต้องหันมามอง ดวงตาคมกริบที่มักจะฉายแววหยิ่งผยองในยามปกติ ตอนนี้กลับมีความเปราะบางซ่อนอยู่ลึกๆ ภาพของหน้าจอโทรศัพท์ที่ส่งหลักฐานการทรยศแวบเข้ามาในหัวอีกครั้ง มันคือภาพเอกสารลับของบริษัทที่ถูกส่งต่อไปยังคู่แข่งคนสำคัญ และชื่อบัญชีปลายทางที่ส่งข้อมูลนั้นออกไป... คือคนที่นั่งอยู่ใกล้ชิดเขามาตลอดหลายเดือนนี้ ลินินนิ่งงันไป เมื่อเห็นแววตาของคีย์ เธอก็สัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้ความนิ่งขรึม มือเรียวยื่นไปแตะหลังมือหนาเบาๆ อย่างลืมตัว เป็นการปลอบโยนโดยสัญชาตญาณ "บางคน... อาจจะมีเหตุผลจำเป็นก็ได้นะคีย์ โลกนี้มันไม่ได้มีแค่ขาวกับดำหรอก..." ลินินเอ่ยเสียงเบา พยายามหาเหตุผลมาบรรเทาความตึงเครียดให้ "จำเป็นเหรอ?" คีย์แค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปาก "การหักหลังคนอื่นเพื่อความอยู่รอด หรือเพื่อผลประโยชน์... มันไม่มีคำว่าจำเป็นหรอกครับลินิน มันมีแค่คำว่า 'โลภ' เท่านั้นแหละ" บรรยากาศระหว่างทั้งสองคนกลับมาคุกรุ่นด้วยความอึดอัดอีกครั้ง คีย์หันมามองหน้าลินิน ดวงตาคู่คมจดจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโต คล้ายกำลังชั่งใจอะไรบางอย่าง "แล้วถ้าคนที่ทรยศผม... เป็นคนที่คุณรู้จักล่ะ คุณจะทำยังไง?" คีย์ถามเสียงพร่า ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันในระยะประชิด ลินินผะผ่าวในอก หัวใจเต้นรัวระทึก ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะประกายตาที่ดุดันแต่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดของชายหนุ่มตรงหน้า ก่อนที่ลินินจะทันได้เอ่ยปากตอบอะไร เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงเคาะประตูกระจกบานใหญ่ของพูลวิลล่าก็ดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน ทั้งคู่หันไปมองพร้อมกัน ร่างของชายหนุ่มร่างสูงคนหนึ่งยืนอยู่หลังกระจก แสงไฟสลัวสาดกระทบใบหน้าของเขาให้เห็นชัดเจน... ชายผู้เป็นหัวหน้าฝ่ายไอทีของบริษัท และเป็นคนที่คีย์เพิ่งสั่งให้ตรวจสอบเส้นทางการเงินเมื่อช่วงบ่ายวันนี้เอง! เขากำลังยืนยิ้มระรื่น พร้อมกับโทรศัพท์มือถือในมือที่หน้าจอยังคงสว่างวาบ... แสดงภาพเอกสารลับของบริษัทที่เปิดค้างไว้คาตา! คีย์ลุกขึ้นยืนช้าๆ แววตาที่เคยมีความลังเลเจืออยู่เมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาดุจน้ำแข็งทันที รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากร่างสูงจนลินินยังต้องผถอยหลังไปก้าวหนึ่ง -------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและอยู่เคียงข้างความฟิน (และดราม่า) นี้ร่วมกันนะครับ! – โครโนสทริกเกอร์