ความแตก?

“ถอยไป” คำสั่งสั้นๆ ห้วนกระด้างแต่มันกลับมีความหมายลึกซึ้งเกินกว่าแค่การไล่ คีย์ ธันวา ไม่ได้เพียงแค่ขยับตัวออกห่าง แต่เขากำลังสร้างกำแพงน้ำแข็งกั้นระหว่างเราด้วยสายตาที่เย็นเฉียบจนน่าใจหาย ลินินนิ่งงัน หัวใจเต้นผิดจังหวะไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะความสงสัยที่พุ่งพล่านในอก “คุณคีย์... เป็นอะไรไปครับ อยู่ดีๆ ก็เปลี่ยนไปเหมือนคนละคน” คีย์แค่นยิ้มที่มุมปาก เป็นยิ้มที่ดูไร้ความหมายและเสียดแทงใจ “ผมก็แค่กำลังทำในสิ่งที่ควรทำมาตั้งนานแล้ว ลินิน อย่าสำคัญตัวว่าคุณจะเห็นทุกมุมของผม เพราะบางมุมที่คุณเห็น มันอาจเป็นเพียงแค่กับดักที่ผมวางไว้ให้คนที่โง่พอจะหลงกลเท่านั้น” คำพูดของเขาคมกริบดุจมีดโกนอาบน้ำผึ้ง ลินินกำหมัดแน่นจนสั่น เขารู้ดีว่าคีย์กำลังแสดงละคร แต่ละครเรื่องนี้มันสมจริงเกินไปจนน่ากลัว ในขณะที่บรรยากาศในห้องทำงานหรูหรากำลังอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก เสียงเคาะประตูจังหวะหนักแน่นก็ดังขึ้น ทำลายกำแพงแห่งความเงียบลงทันที “ขอโทษนะครับคุณคีย์ พอดีผมมีเอกสารด่วนจากโปรเจกต์ทางใต้ที่ต้องให้คุณเซ็น...” ภัทร เพื่อนสนิทเพียงคนเดียวของคีย์ก้าวเข้ามาในห้อง สายตาของเขาเปลี่ยนจากความเร่งรีบเป็นความฉงนทันทีที่เห็นสภาพของคนทั้งคู่ ลินินยืนห่างออกไปท่าทางเกร็งจัด ส่วนคีย์ยืนพิงโต๊ะทำงาน มือข้างหนึ่งขยับเนกไทอย่างหงุดหงิด แววตาของ CEO หนุ่มยังคงคุกรุ่นไปด้วยอารมณ์บางอย่างที่ยังไม่จางหาย “วางไว้ตรงนั้น แล้วออกไป” คีย์สั่งเสียงเรียบ ไม่แม้แต่จะหันไปมองเพื่อนสนิท ภัทรหรี่ตาลง เขากวาดสายตามองลินินที่ก้มหน้าหลบสายตา ก่อนจะยิ้มมุมปากอย่างมีเลศนัย “ดูเหมือนผมจะมาขัดจังหวะอะไรสำคัญเข้าสินะครับ? ขอโทษที พอดีผมก็ไม่คิดว่าเลขาส่วนตัวที่เจ้านายคอยตามเฝ้า จะยืนตัวสั่นอยู่ในห้องทำงานยามวิกาลแบบนี้” คำว่า ‘คอยตามเฝ้า’ ทำให้คีย์ชะงัก ลินินเองก็เงยหน้าขึ้นมองภัทรอย่างตกใจ ภัทรไม่ได้โง่ เขาเป็นคนที่มองเกมขาดที่สุดในบริษัท และดูเหมือนว่าความลับที่ลินินกับคีย์พยายามเก็บซ่อนไว้ใต้พรม กำลังจะถูกเพื่อนสนิทคนนี้ขุดขึ้นมาในไม่ช้า “คุณภัทรเข้าใจผิดแล้วครับ ผมแค่เข้ามาจัดเอกสารให้คุณคีย์” ลินินรีบแก้ตัว เสียงของเขาแม้จะพยายามทำให้ราบเรียบ แต่แววตากลับฟ้องความกังวล “จัดเอกสาร? หรือจัดอย่างอื่นครับ?” ภัทรเดินเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ ท่าทางเขาดูผ่อนคลายแต่ดวงตาคมกริบ “ผมเห็นนะคีย์... ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่คนอย่างคุณเริ่มให้ความสำคัญกับความรู้สึกของเลขามากกว่าผลประกอบการบริษัท? หรือว่าที่ช่วงนี้คุณเอาแต่เก็บตัว ไม่ไปงานสังสรรค์ ก็เพราะมี 'ของเล่น' ชิ้นใหม่ที่น่าสนใจกว่า?” “หุบปากซะ ภัทร” คีย์พุ่งตัวเข้าไปกระชากคอเสื้อเพื่อนสนิท รังสีอำมหิตที่เขาสั่งสมมาจากการทำงานหนักดูเหมือนจะระเบิดออกในวินาทีนั้น “อย่าล้ำเส้นให้มากนัก ถ้าไม่อยากถูกไล่ออกจากตำแหน่งที่แกถือครองอยู่” บรรยากาศในห้องตึงเครียดจนถึงขีดสุด ภัทรไม่มีท่าทีสะทกสะท้าน เขายังคงยิ้มบางๆ มือหนึ่งยกขึ้นตบไหล่คีย์เบาๆ อย่างยียวน “ใจเย็นครับเพื่อน ถ้ามันเป็นเรื่องจริง ผมก็แค่จะบอกว่า... ระวังคนใกล้ตัวไว้ให้ดี เพราะถ้าคนอื่นเริ่มระแคะระคายเหมือนผม ต่อให้คุณมีอำนาจล้นฟ้าแค่ไหน เรื่องแบบนี้มันก็ทำลายชื่อเสียงคุณได้ไม่ยากเลย” ภัทรปรายตามองลินินอีกครั้ง เป็นสายตาที่เต็มไปด้วยคำเตือนและคำถามที่ลินินไม่มีวันตอบได้ “ผมวางเอกสารไว้บนโต๊ะแล้วนะครับ หวังว่าพรุ่งนี้เช้าคุณคงจะมีสมาธิทำงานมากกว่าวันนี้” เมื่อร่างของภัทรเดินลับไป ความเงียบงันกลับมาปกคลุมห้องทำงานอีกครั้ง คีย์ปล่อยมือจากคอเสื้อเพื่อนแล้วหันกลับมามองลินินที่ยืนนิ่งเหมือนรูปปั้น ความโกรธเกรี้ยวในแววตาของเขามลายหายไป กลายเป็นความเหนื่อยล้าที่ซ่อนอยู่ภายใต้หน้ากาก CEO ผู้เยือกเย็น “ออกไปซะ ลินิน” คีย์พูดโดยไม่หันมามอง “ถือว่าวันนี้ไม่มีอะไรเกิดขึ้น และหลังจากนี้... อย่าให้ผมเห็นคุณเข้าใกล้ห้องทำงานผมเกินความจำเป็นอีก” ลินินเม้มปากแน่น ความน้อยใจพุ่งขึ้นมาจุกที่ลำคอ เขาอยากจะพูดอะไรสักอย่าง อยากจะอธิบายว่าสิ่งที่ภัทรพูดมันแค่การคาดเดา แต่ท่าทางที่คีย์แสดงออกมาหลังจากภัทรจากไป มันตอกย้ำให้เห็นว่าเขาเลือกที่จะ 'ปกป้อง' ความลับนี้ด้วยการ 'ผลักไส' ลินินออกไปจากชีวิต ลินินเดินหันหลังเตรียมจะออกจากห้อง แต่ก่อนที่มือจะแตะลูกบิดประตู เสียงของคีย์ก็ดังขึ้นเบาหวิว ราวกับพึมพำกับตัวเอง “ถ้ามีใครรู้... ชีวิตคุณจะไม่ปลอดภัย ลินิน... และผมก็อาจจะไม่สามารถปกป้องคุณได้อีกต่อไป” ลินินชะงักค้าง มือที่แตะลูกบิดสั่นระริก เขาสูดหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นความรู้สึก ก่อนจะหมุนตัวกลับมามองแผ่นหลังกว้างของเจ้านายที่ยืนนิ่งอยู่ริมหน้าต่างบานใหญ่ “คุณไม่ได้กำลังปกป้องผมหรอกครับคุณคีย์” ลินินเอ่ยเสียงสั่นพร่า “แต่คุณกำลังขังตัวเองไว้ในคุกที่ชื่อว่า ‘ความกลัว’ ต่างหาก” คีย์หันกลับมามองเขาอย่างรวดเร็ว แววตาคู่นั้นเปลี่ยนไปราวกับพายุที่กำลังจะก่อตัว เขาสาวเท้าเดินเข้ามาหาลินินอย่างรวดเร็วจนร่างเล็กรู้สึกถึงแรงกดดันที่บีบคั้น ลินินถอยหลังจนแผ่นหลังชนเข้ากับบานประตูไม้ คีย์ใช้มือทั้งสองข้างยันบานประตูขนาบข้างตัวลินินไว้ กักขังเขาไว้ในพื้นที่แคบๆ ระหว่างเขากับประตู “กล้าสอนผมงั้นเหรอ?” คีย์โน้มใบหน้าลงมาจนปลายจมูกเกือบสัมผัสกัน กลิ่นน้ำหอมเย็นๆ ประจำตัวของคีย์ทำเอาสมองลินินพร่ามัวไปหมด “ถ้าอยากรู้ว่าคุกที่ผมขังตัวเองไว้น่ะมันเป็นยังไง... อยากลองเข้าไปอยู่ข้างในกับผมไหมลินิน?” ลินินหัวใจกระตุกวูบ ความใกล้ชิดที่ร้อนแรงและสับสนทำให้เขาพูดไม่ออก ในขณะที่ลมหายใจของทั้งคู่ประสานเป็นจังหวะเดียวกัน เสียงฝีเท้าของใครบางคนก็ดังขึ้นจากทางเดินด้านนอก มันดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ก่อนจะหยุดลงที่หน้าประตูห้องทำงานของคีย์พอดี “คุณคีย์ครับ ผมลืมบอกไป... เรื่องโปรเจกต์ทางใต้น่ะ บอร์ดบริหารเรียกประชุมด่วนพรุ่งนี้เช้า และเขาต้องการ ‘คำตอบ’ เรื่องเลขาส่วนตัวของคุณด้วยครับ ว่าคนคนนี้... คือใครกันแน่” เสียงของภัทรดังผ่านบานประตูเข้ามา แต่มันไม่ใช่เสียงปกติ มันเต็มไปด้วยความนัยที่ฟังแล้วน่าขนลุก คีย์นิ่งสนิท ดวงตาที่จ้องมองลินินวาวโรจน์ด้วยความสับสน ลินินเบิกตากว้างเมื่อรู้ว่าความลับที่พวกเขาพยายามปกป้องมาตลอด กำลังจะถูกกระชากออกมาต่อหน้าบอร์ดบริหารในวันพรุ่งนี้ ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามเส้นทางความรักอันแสนปั่นป่วนของ ‘คีย์-ลินิน’ มาจนถึงตอนนี้นะครับ แล้วพบกันตอนหน้าครับ!