ดีลนี้ต้องจบลง

เสียงล็อกกลอนประตูด้านนอกดังขึ้นพร้อมกับเสียงฝีเท้าของภัทรที่ถอยห่างออกไป ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันอันน่าอึดอัดที่กดทับห้องทำงานส่วนตัวของ CEO จนแทบหายใจไม่ออก คีย์ยืนนิ่งเป็นรูปปั้นหิน ดวงตาคมกริบกวาดมองแผ่นหลังของลินินที่กำลังสั่นเทาเล็กน้อย แม้เจ้าตัวพยายามจะซ่อนมันไว้ภายใต้สูทเข้ารูปสีเข้มอย่างแนบเนียนก็ตาม ความลับที่พวกเขาใช้ชีวิตแขวนไว้บนเส้นด้ายตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา กำลังจะถูกฉีกกระชากกลางที่ประชุมบอร์ดบริหารในอีกไม่ถึงสิบสองชั่วโมงข้างหน้า และคนที่ถือไพ่เหนือกว่าในตอนนี้คือภัทร คนที่รู้จุดอ่อนของพวกเขาดีที่สุด "ลินิน" เสียงทุ้มต่ำของคีย์หลุดลอดไรฟันออกมาด้วยความเคียดแค้น มือหนากำเข้าหากันจนเส้นเลือดปูดโปน แต่คนถูกเรียกกลับไม่หันกลับมามอง ลินินสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ ปรับน้ำเสียงให้ราบเรียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ แม้หัวใจข้างในจะเต้นรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอกแล้วก็ตาม "เราต้องจบเรื่องนี้ครับ คุณคันธวา" ลินินหันกลับมาเผชิญหน้า รอยยิ้มที่มักจะประดับบนใบหน้าสวยหวานหายวับไปกับตา เหลือเพียงแววตาที่ว่างเปล่าและเด็ดเดี่ยว "ดีลระหว่างเรา... ต้องจบลงตั้งแต่คืนนี้" คำว่า 'ดีล' กระแทกเข้ากลางใจของคีย์อย่างจัง จนคนฟังรู้สึกเหมือนถูกตบหน้าฉานใหญ่ ดวงตาวาวโรจน์ฉายแววไม่พอใจอย่างรุนแรง ก้าวเท้าฉับ ๆ เข้าประชิดตัวร่างบางในพริบตาเดียว แรงกดดันจากร่างสูงใหญ่ทำให้บรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงจนแทบติดลบ "คุณหมายความว่ายังไง ลินิน" คีย์โน้มใบหน้าลงมาหา กรามขบเข้าหากันแน่นจนเป็นสันนูน ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับพวงแก้มเนียน "คิดจะแพ็คกระเป๋าหนีปัญหาไปดื้อ ๆ แบบนี้เหรอ ลืมไปแล้วหรือไงว่าเราอยู่บนเรือลำเดียวกัน" "ผมไม่ได้หนีครับ" ลินินเชิดหน้าสบตากลับอย่างไม่เกรงกลัว แม้หัวใจจะเต้นแรงจนแทบคลั่งกับระยะห่างที่ใกล้จนเกินไป "แต่ผมกำลังแก้ปัญหาในแบบที่ฉลาดที่สุด ในเมื่อภัทรต้องการทำลายเรา การที่ผมเดินออกไปจากชีวิตคุณในฐานะ 'เลขาฯ' และ 'คนสนิท' จะทำให้ข้อกล่าวหาทั้งหมดของบอร์ดบริหารไร้น้ำหนักทันที" "แล้วคุณล่ะ?" คีย์สวนกลับทันควัน น้ำเสียงดุดันแฝงความเจ็บปวดที่เจ้าตัวพยายามกลบเกลื่อนไว้อย่างแนบเนียน "คิดว่าตัวเองจะรอดไปได้คนเดียวหรือไง ลินิน... คุณคิดว่าผมเป็นใคร ถึงกล้ามาสั่งตัดจบทุกอย่างตามอำเภอใจแบบนี้" "แล้วคุณจะให้ผมทำยังไงล่ะครับ!" ในที่สุดความอดทนของลินินก็ขาดสะบั้น น้ำเสียงหวานที่เคยนิ่งสงบตอนนี้เจือความสั่นเครือเล็กน้อย ดวงตาคู่สวยรื้นไปด้วยหยาดน้ำใสแต่ถูกสะกดกลั้นไว้ไม่ให้ไหลออกมา "ให้ยืนรอความตายอยู่ตรงนี้ ให้มองตาคุณแล้วบอกว่าไม่เป็นไร ทั้งที่พรุ่งนี้คุณอาจจะเสียทุกอย่างที่คุณสร้างมาตั้งแต่ศูนย์เหรอครับ? คุณคีย์... ผมไม่ใช่คนใจแข็งแบบคุณนะ" คำพูดนั้นทำเอาคีย์ชะงักไป ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวค่อย ๆ แปรเปลี่ยนเป็นความสับสนและเจ็บปวดลึก ๆ ร่างสูงกวาดสายตามองใบเนียนที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า ความรู้สึกผิดตีตื้นขึ้นมาจุกอกจนพูดไม่ออก มือหนายื่นออกไปหมายจะคว้าต้นแขนเรียวมาปลอบประโลม แต่ลินินกลับถอยหลังหลบหนึ่งก้าวราวกับรังเกียจสัมผัส ความห่างเพียงหนึ่งก้าว... แต่กลับให้ความรู้สึกเหมือนอยู่คนละฟากฝั่งของโลก "ถอยไปครับ ผมต้องเคลียร์โต๊ะทำงานให้เสร็จก่อนเที่ยงคืน" ลินินพูดเสียงเบา หลบสายตาคมคายคู่นั้นแล้วเดินเลี่ยงไปหยิบแฟ้มเอกสารบนโต๊ะ คีย์มองตามแผ่นหลังบางที่กำลังก้มหน้าก้มตาเก็บของด้วยความรู้สึกพะว้าพะวัง ความดื้อรั้นและถือดีของลินินคือสิ่งที่เขาตกหลุมรัก แต่มันก็เป็นอาวุธชิ้นเดียวกันที่กำลังกรีดแทงหัวใจเขาให้แหลก The CEO หนุ่มผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร กลับรู้สึกไร้หนทางที่สุดในวินาทีนี้ "ถ้าคุณก้าวเท้าออกจากห้องนี้ไป... ลินิน" คีย์เอ่ยเสียงพร่า ทิ้งตัวลงนั่งบนขอบโต๊ะทำงาน ดวงตาสีเข้มจ้องมองคนตรงหน้าไม่วางตา "คุณก็รู้ว่าผมไม่ใช่คนใจดีพอที่จะปล่อยให้คนที่รักเดินหนีไปง่าย ๆ" ลินินชะงักมือที่กำลังเก็บปากกาลงกล่อง เสียงหัวใจเต้นกระหน่ำในอกจนแทบไม่ได้ยินเสียงอะไรอื่น ร่างบางสูดหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ ก่อนจะหันกลับมาส่งยิ้มบางเบ—รอยยิ้มที่ดูใจร้ายที่สุดเท่าที่คีย์เคยเห็นมาในชีวิต "ความรักเหรอครับ... น่าขันจังนะครับที่คุณเพิ่งพูดคำนี้ออกมา" ลินินหัวเราะในลำคอเบา ๆ แววตาสมเพชตัวเองฉายชัดเจน "เก็บคำนั้นไว้พูดกับบอร์ดบริหารพรุ่งนี้เถอะครับ น่าจะมีประโยชน์กับอนาคตของคุณมากกว่ามาเสียเวลากับผม" พูดจบ ลินินก็หันหลังเดินตรงไปยังประตูห้องทำงานทันที ไม่แม้แต่จะหันกลับมามองท่าทีคลั่ง and เสียอาการของคนด้านหลังที่กำลังลุกขึ้นยืนด้วยความร้อนรน *กริ๊ก* เสียงปลดล็อกประตูดังขึ้น พร้อมกับบานประตูที่ถูกผลักเปิดออก ทว่า... ก่อนที่ลินินจะได้ก้าวเท้าพ้นจากห้อง ร่างของใครบางคนที่ยืนรออยู่หน้าห้องอยู่ก่อนแล้ว ก็ทำให้ลินินต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจสุดขีด ภัทรยืนยิ้มเย็นชาอยู่ที่หน้าประตู ในมือถือสมาร์ทโฟนหน้าจอเปิดสว่างวาบ พร้อมกับเสียงบันทึกบทสนทนาเมื่อครู่ที่กำลังเล่นซ้ำวนไปวนมาด้วยความดังที่มากพอจะทำให้คนทั้งชั้นได้ยิน "น่าซาบซึ้งใจจริง ๆ ครับท่าน CEO และคุณเลขาฯ คนเก่ง..." ภัทรหัวเราะในลำคอ สายตากวาดมองทั้งสองคนด้วยความสะใจ "แต่เสียดายจัง... ที่ดีลนี้ คงไม่มีวันจบลงง่าย ๆ แบบนั้นหรอกครับ" --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "โครโนสทริกเกอร์" เสมอมานะครับ