คำขอโทษที่ไม่มีคำว่ารัก

เสียงกระแทกแฟ้มเอกสารบนโต๊ะทำงานกระจกใสตัวใหญ่ดังสะท้อนก้องห้องเพดานสูงตระหง่าน มันไม่ใช่เสียงของการจัดการงานตามปกติ แต่มันคือสัญลักษณ์ของความอดทนที่เดินทางมาถึงเส้นตาย และในเสี้ยววินาทีต่อมา บรรยากาศรอบตัวก็เย็นเยียบลงจนแทบจะกลายเป็นน้ำแข็ง "คุณจะอธิบายเรื่องนี้ว่ายังไงครับ ลินิน" น้ำเสียงของ คีย์ ธันวา เรียบนิ่ง ไร้ระลอกคลื่น ทว่าแฝงไปด้วยแรงกดดันมหาศาลที่พร้อมจะบดขยี้ทุกอย่างให้แหลกคราบ ร่างสูงโปร่งในชุดสูททักซิโดสั่งตัดพิเศษขยับตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ดวงตาคมกริบใต้กรอบขนตาดกหนาจ้องมองเลขาฯ ส่วนตัวที่ยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้าอย่างไม่ยอมลดละ ลินินสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ แผ่นอกบางไหวสะท้อนเล็กน้อยภายใต้เสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อน เขาไม่ได้ก้มหน้าหลบสายตาอย่างที่เคยทำในยามทำผิดพลาด แต่กลับเลือกจะเงยหน้าสบตาผู้บริหารหนุ่มตรงๆ ริมฝีปากบางเฉียบเม้มเข้าหากันแน่นก่อนจะเอื้อiนเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่นิ่งสนิทไม่แพ้กัน "ผมทำตามหน้าที่ที่ได้รับมอบหมายครับท่านประธาน... หรือว่ามันผิดตรงไหน ที่ผมเลือกปกป้องผลประโยชน์ของบริษัทมากกว่าความรู้สึกส่วนตัวของคุณ" คำพูดนั้นราวกับมีดคมที่กรีดลงกลางใจของคนฟัง คีย์ขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นชัดเจน ความโกรธเกรี้ยววูบไหวในดวงตาคู่คมเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยความเย็นชาที่น่ากลัวกว่าเดิม เขาก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวอีกฝ่ายทีละก้าวอย่างเชื่องช้า ทว่าทรงพลังจนลินินต้องเผลอกลั้นหายใจและถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยสัญชาตญาณ "หน้าที่งั้นเหรอ?" คีย์แค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความสุขโดยสิ้นเชิง "คุณคิดว่าตัวเองเป็นใคร ถึงมีสิทธิ์ตัดสินใจแทนผมในดีลนั้น ลินิน คุณก้าวก่ายเกินขอบเขต และที่สำคัญ... คุณกำลังทำลายความเชื่อใจที่ผมมีให้" "ความเชื่อใจ?" ลินินทวนคำนั้นด้วยน้ำเสียงที่สั่นไหวเล็กน้อย ก่อนที่ความรู้สึกอัดอั้นตันใจทั้งหมดจะระเบิดออกมาผ่านแววตาคู่สวยที่เริ่มมีหยาดน้ำใสคลอเบ้า "คุณเคยมีความเชื่อใจให้ผมจริงๆ เหรอครับ คุณคีย์... หรือสำหรับคุณ ผมก็เป็นแค่เครื่องมือชิ้นหนึ่ง ที่คุณจะสั่งให้ซ้ายหรือขวาตามอำเภอใจเมื่อไหร่ก็ได้!" บรรยากาศในห้องเงียบกริบลงทันที มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบาๆ แต่กลับกดดันจนแทบหายใจไม่ออก คีย์ชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นแววตาตัดพ้อที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความแข็งกร้าวของอีกฝ่าย หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะดุดันกลับกระตุกวูบอย่างไม่ทันตั้งตัว ความรู้สึกผิดพวยพุ่งขึ้นมาในอก แต่วิสัยของซีอีโอหนุ่มผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร ทำให้เขาเลือกที่จะปิดบังมันไว้ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉยและคำพูดที่เชือดเฉือน "ถ้าคุณคิดว่าการทำงานกับผมมันแย่ขนาดนั้น ทำไมไม่ลาออกไปซะล่ะครับ" คีย์พูดออกไปโดยไม่ทันได้คิด ทว่าทันทีที่คำนั้นหลุดจากปาก ดวงตาของลินินก็เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ความเจ็บปวดฉายชัดผ่านม่านตาคู่นั้นจนคนพูดอยากจะกลืนคำพูดของตัวเองกลับลงไปแทบไม่ทัน ลินินนิ่งงันไปอึดใจใหญ่ ร่างบางสั่นเทาเล็กน้อยก่อนจะคลี่ยิ้มจางๆ ออกมา เป็นรอยยิ้มที่ดูน่าเวทนาและเย็นชาที่สุดเท่าที่คีย์เคยเห็นมาในชีวิต "ได้ครับ..." เสียงหวานเอ่ยแผ่วเบาแต่ชัดเจนทุกถ้อยคำ "ถ้าความต้องการของคุณคือแบบนั้น ผมก็ยินดีจะทำตามคำสั่ง... เป็นครั้งสุดท้าย" สิ้นคำพูดนั้น ลินินก็หมุนตัวเดินหันหลังให้ทันที ไหล่บางลู่ลงเล็กน้อยแต่ยังคงพยายามรักษาฟอร์มของตัวเองเอาไว้จนวินาทีสุดท้าย เสียงฝีเท้าก้าวเดินออกไปจากห้องทำงานกว้างใหญ่ดังสะท้อนเป็นจังหวะที่บีบคั้นหัวใจของคีย์ให้บิดเกรี้ยว เขายืนนิ่งค้างอยู่กับที่ มือหนากำเข้าหากันแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ความรู้สึกหวาดกลัวที่กัดกินจิตใจมาตลอดเริ่มแผ่ขยายออกไป มันไม่ใช่ความกลัวที่จะเสียลูกน้องฝีมือดี แต่มันคือความกลัวที่จะสูญเสียคนคนนี้ไปจากชีวิตตลอดกาล "ลินิน... เดี๋ยว!" คีย์ตะโกนเรียกชื่อนั้นออกไปสุดเสียง ร่างสูงพุ่งตัวตามออกไปหมายจะคว้าข้อมือเล็กเอาไว้ แต่ทว่า... ก่อนที่ปลายนิ้วของเขาจะทันได้สัมผัสกับชายเสื้อของอีกฝ่าย ประตูห้องทำงานที่ถูกเปิดค้างไว้ก็มีเงาร่างคุ้นเคยของใครบางคนก้าวเข้ามาขวางกลางเอาไว้เสียก่อน "อ้าว คีย์... ดูเครียดกันจังเลยนะจ๊ะ พอดีฉันเอาเอกสารสำคัญมาให้เซ็น... เอ๊ะ หรือว่าฉันมาขัดจังหวะอะไรสำคัญหรือเปล่า?" น้ำเสียงหวานหยดย้อยที่เต็มไปด้วยความจงใจลากเสียงยาวเอ่ยทักทาย พร้อมกับรอยยิ้มพึงพอใจที่ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของแขกผู้มาใหม่ที่ไม่ได้รับเชิญ ลินินชะงักเท้าที่กำลังจะก้าวเดินต่อทันที ดวงตาคู่สวยหันกลับไปมองผู้มาใหม่สลับกับร่างสูงของคีย์ที่ยืนหน้าซีดเผือดอยู่เบื้องหลัง ในวินาทีที่สายตาของทั้งสามคนประสานกัน ความเงียบงันอันน่าอึดอัดก็เข้าปกคลุมทั่วบริเวณ และคำขอโทษที่คีย์ตั้งใจจะเอื้อiนเอ่ยออกไปเพื่อรั้งคนรักกลับมา ก็ถูกกลืนหายลงคอไปอย่างไร้เสียง เมื่อปมปัญหาใหม่กำลังจะพังทลายทุกอย่างลงตรงหน้าอย่างไม่มีชิ้นดี รี้ดเดอร์คงไม่อยากปล่อยให้พวกเขาสองคนต้องค้างคาอยู่แบบนี้ใช่มั้ยครับ? ไปลุ้นต่อกันในตอนหน้าได้เลยนะครับ!