เกมดึงเช็ง

“แฟ้มสรุปยอดไตรมาสนี้ คุณธันวาจะเซ็นอนุมัติหรือจะให้ผมส่งกลับไปทำใหม่ในฐานะเอกสารขยะครับ” เสียงทุ้มหวานแต่เฉียบคมราคมมีดโกนของลินินดังขึ้น ทำลายความเงียบอันน่าอึดอัดภายในห้องทำงานส่วนตัวของ CEO หนุ่ม ปลายปากกาหมึกซึมราคาแพงในมือของคีย์ ธันวาชะงักกึก ดวงตาคมกริบราวเหยี่ยวเงยขึ้นสบมองใบหน้าหวานที่ตอนนี้เรียบเฉย ไร้ร่องรอยความหงุดหงิดหรืออาการเคอะเขินจากเหตุการณ์ปะทะคารมเมื่อครู่แม้แต่น้อย มีเพียงความเยือกเย็นแบบมืออาชีพที่เคลือบไว้จนน่าหมั่นไส้ นี่ไม่ใช่ลินินคนเดิมที่มักจะเถียงกลับทุกคำ หรือแสดงอาการฮึดฮัดเวลาถูกเขากลั่นแกล้ง ตลอดสัปดาห์ที่ผ่านมา คีย์สังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงนี้ชัดเจน เลขาฯ หนุ่มของเขาเปลี่ยนกลยุทธ์ จากการเป็นคู่ปรับฝีปากกล้าที่พร้อมปะทะ กลายเป็นหุ่นยนต์ทำงานที่สมบูรณ์แบบ ไร้ที่ติ ไร้ช่องโหว่ และที่สำคัญ... ไร้เยื่อใยในการปฏิสัมพันธ์ส่วนตัวอย่างสิ้นเชิง “คุณดูตั้งใจกับงานพวกนี้เป็นพิเศษนะ ลินิน” คีย์วางปากกาลง เสียงทุ้มต่ำเจือแววไม่สบอารมณ์อย่างปิดไม่มิด เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะทำงานของอีกฝ่ายอย่างคุกคาม “หรือว่ากำลังพยายามหลบหน้าผมด้วยวิธีเด็กๆ แบบนี้” ลินินไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง ปลายนิ้วเรียวยังคงเคาะแป้นพิมพ์คอมพิวเตอร์อย่างรวดเร็ว สายตาจดจ้องอยู่กับกราฟฟิกตัวเลขบนหน้าจอราวกับว่ามันน่าสนใจกว่าผู้ชายที่ยืนค้ำหัวอยู่ตรงหน้าเป็นร้อยเท่า “ผมไม่ได้หลบหน้าใครทั้งนั้นครับท่านประธาน ผมแค่กำลังทำหน้าที่ของเลขาฯ ที่ดี เงินเดือนที่บริษัทจ่ายให้ผมคุ้มค่าทุกบาททุกสตางค์ในเรื่องงาน ไม่ใช่เรื่องไร้สาระพวกนั้น” คำพูดเรียบๆ แต่เจ็บแสบเหมือนถูกตบหน้ากลางสาธารณชนทำให้คีย์ขบกรามแน่น สันจมูกโด่งเป็นสันนูนขึ้นด้วยความโกรธปนหงุดหงิด มือหนาเอื้อมไปคว่ำหน้าจอแท็บเล็ตที่ลินินกำลังใช้งานอยู่ทันที บังคับให้อีกฝ่ายต้องเงยหน้าขึ้นมาสบตากันอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ “มองหน้าผม เวลาคุยกัน” เสียงของคีย์ต่ำลึก ทรงอำนาจ และเต็มไปด้วยแรงดึงดูดที่อันตราย “คุณคิดว่าทำเป็นเมินใส่แล้วผมจะเลิกสนใจคุณงั้นเหรอ ลินิน... เกมตึงเช็งแบบนี้มันน่าเบื่อนะ” ลินินกะพริบตาช้าๆ รอยยิ้มบางเบาที่มุมปากถูกจุดขึ้น แต่มันไม่ใช่รอยยิ้มที่อบอุ่น มันคือรอยยิ้มเย้ยหยันที่ทำให้หัวใจของคนมองกระตุกวูบ “เกมดึงเช็งอะไรกันครับท่านประธาน ผมไม่ได้เล่นเกมกับคุณ ผมแค่กำลังจัดลำดับความสำคัญใหม่... งานคืออันดับหนึ่ง ส่วนเรื่องไร้สาระระหว่างเรา มันถูกปัดตกไปนานแล้วครับ” ประโยคคำว่า "เรื่องไร้สาระ" กระแทกเข้ากลางใจของ CEO หนุ่มอย่างจัง คีย์นิ่งงังไปชั่วขณะ ความเย็นชาที่เขาเคยใช้กำแพงเข้าใส่คนอื่น ย้อนกลับมาทิ่มแทงเขาเสียเองในวันนี้ ดวงตาคมกริบไหววูบชั่วพริบตา ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความดุดันที่พร้อมจะแผดเผาทุกอย่าง “ปากดีนักนะ...” คีย์ก้าวล้ำเส้นเข้ามาใกล้จนแทบจะไม่มีช่องว่างระหว่างกัน ฝ่ามือใหญ่ทาบลงกับพนักพิงเก้าอี้ทำงานของลินิน กักขังร่างเพรียวบางไว้ในอาณาเขตของตน ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดอยู่ข้างแก้มใส “กล้าพูดว่าเรื่องของเราเป็นเรื่องไร้สาระงั้นเหรอ ทั้งๆ ที่เมื่อคืนก่อน...” “เมื่อคืนก่อนก็แค่ความผิดพลาดครับ” ลินินสวนกลับทันควัน น้ำเสียงไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย ดวงตากลมโตจ้องมองกลับมาอย่างไร้ความเกรงกลัว “และผมก็เป็นคนประเภทที่จะไม่ทำความผิดพลาดซ้ำสองด้วย เพราะฉะนั้น ขอทางด้วยครับ ผมต้องเอาเอกสารไปส่งห้องบัญชี” ท่าทีที่แข็งกร้าวและเด็ดเดี่ยวของลินิน ทำให้คีย์รู้สึกเหมือนหมาป่าเจ้าถิ่นที่กำลังถูกแมวขู่ไล่ต้อน แม้ลึกๆ ในอกข้างซ้ายจะรู้สึกปวดหนึบและร้อนรุ่มราวกับมีไฟสุม แต่ศักดิ์ศรีของความเป็น CEO และความเย่อหยิ่งก็ค้ำคอจนเขาไม่อาจแสดงความอ่อนแอออกมาได้ “ถ้าคิดว่าจะสะบัดตูดหนีผมได้ง่ายๆ ล่ะก็ ฝันไปเถอะ ลินิน” คีย์โน้มใบหน้าลงกระซิบชิดริมหู เสียงทุ้มพร่าต่ำจนชวนขนลุก “เกมนี้ผมเป็นคนเริ่ม และผมจะเป็นคนกำหนดวันจบมันเอง” ลินินนิ่งไปนิด หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวจนแทบทะลุออกมานอกอก แรงปะทะจากกลิ่นกายสะอาดผสมน้ำหอมราคาแพงของผู้ชายตรงหน้าเกือบจะทำให้เกราะป้องกันที่เขาสร้างขึ้นมาพังทลายลง แต่เขาก็ยังกัดฟันอดกลั้นไว้ได้ ฝ่ายเลขาฯ หนุ่มสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะดันอกแกร่งออกเบาๆ แล้วลุกขึ้นยืนเต็มความสูง “ตามสบายเลยครับ เชิญคุณเล่นคนเดียวให้สนุกเถอะ เพราะผม... เลิกเล่นแล้ว” พูดจบ ลินินก็คว้าแฟ้มเอกสารบนโต๊ะ หมุนตัวเดินเลี่ยงออกไปทันทีโดยไม่หันกลับมามองอีกเลย ทิ้งให้คีย์ยืนนิ่งค้างอยู่กลางห้อง ความเงียบงันกลับมาครอบ คลุมอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันต่างออกไป มันคือความเงียบที่เต็มไปด้วยความพ่ายแพ้ของคนที่คิดว่าตัวเองกุมความได้เปรียบมาตลอด คีย์มองตามแผ่นหลังบางที่เดินลับหายออกไปนอกประตู หัวใจที่เคยเยชาและปิดตายกลับรู้สึกเคว้งคว้างอย่างประหลาด ความดื้อรั้นและเย่อหยิ่งของลินินในวันนี้ ไม่เพียงแต่ทำให้เขาหัวเสีย แต่มันกำลังทำให้เขารู้สึกเหมือนกำลังสูญเสียบางสิ่งที่สำคัญที่สุดในชีวิตไปจริงๆ ทว่า ความเงียบงันและความคิดฟุ้งซ่านของ CEO หนุ่มก็ต้องสะดุดกึก เมื่อเสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งตามมารยาท ก่อนที่บานประตูห้องทำงานจะถูกผลักเปิดออกโดยไม่รอรับคำอนุญาต ร่างสูงโปรดของ "กันต์" รองประธานบริหารและเพื่อนสนิทของคีย์ก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด พร้อมกับซองเอกสารสีน้ำตาลในมือ “คีย์ นายต้องดูนี่... ฉันเพิ่งไปได้เรื่องใหญ่มาจากบอร์ดบริหาร ลินินเขาไม่ได้แค่เมินนายเล่นๆ หรอกนะ แต่เขากำลัง...” ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมลุ้นและติดตามความสัมพันธ์ที่เชือดเฉือนหัวใจไปพร้อมกับผมนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ