ความหึงที่ไร้เหตุผล

เสียงกระแทกแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะทำงานกระจรกั้นเสียงหนาเตอะดัง "ปัง" จนน่ากลัวว่ามันจะร้าวเป็นริ้วใยแมงมุม แต่เจ้าของโต๊ะอย่าง คีย์ ธันวา กลับทำเพียงแค่นั่งไขว่ห้างนิ่งสนิท ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาราคาแพงกวาดมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ราวกับว่าตัวอักษรในไฟล์รายงานยอดขายไตรมาสล่าสุดนั้นน่าสนใจเสียยิ่งกว่าสิ่งมีชีวิตที่กำลังยืนหายใจรดต้นคออยู่ตรงหน้า "บอสครับ... นี่คือสรุปงบประมาณโครงการพาร์ตเนอร์ญี่ปุ่นที่บอสสั่งแก้รอบที่สาม" ลินินพยายามอย่างยิ่งยวดที่จะควบคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่นไหว ปลายนิ้วเรียวที่กำสันแฟ้มเอกสารไว้แน่นจนข้อต่อนิ้วขาวซีด เป็นหลักฐานชิ้นดีว่าความอดทนของเลขาฯ หนุ่มหน้าหวานคนนี้กำลังเดินมาถึงขีดจำกัดแล้วจริงๆ ตลอดสัปดาห์ที่ผ่านมา คีย์ ธันวา แปลงร่างเป็นจอมมารร้ายผู้ไร้หัวใจได้อย่างสมบูรณ์แบบ ไม่ว่าเขาจะทำอะไร ลินินก็กลายเป็นคนผิดในสายตาบอสหนุ่มไปเสียหมด งานที่เคยผ่านมาตรฐานแบบฉลุย กลับถูกตีตกครั้งแล้วครั้งเล่าด้วยเหตุผลที่เจ้าตัวก็รู้ดีแก่ใจว่ามัน "ไร้เหตุผล" สิ้นดี และต้นเหตุของความงี่เง่าระดับสากลนี้... ก็เริ่มต้นมาจากงานเลี้ยงรับรองลูกค้ารายใหญ่เมื่อคืนก่อน ภาพที่ลินินเผลอยิ้มรับแก้วแชมเปญจากนักธุรกิจหนุ่มลูกครึ่งสัญชาติอิตาลีผู้ร่วมลงทุน ยังคงติดตาคีย์จนถึงวินาทีนี้ นึกแล้วต่อมความหึงหวงที่เจ้าตัวปฏิเสธหัวชนฝาก็พาลจะระเบิดออกมาเสียให้ได้ หมาป่าตัวโตที่เคยมาดขรึมและหยิ่งทะนง ตอนนี้กลับกลายร่างเป็นหมาบ้าหึงหวงอย่างไร้เหตุผล เพียงเพราะเลขาฯ ส่วนตัวเผลอไปหัวเราะให้มุกตลกฝืดๆ ของผู้ชายคนอื่น คีย์ยังคงนิ่งเงียบ เขาไม่แม้แต่จะปรายตาแลมองแฟ้มเอกสารที่ถูกวางกระแทกไว้บนโต๊ะ ปลายนิ้วเรียวยาวเคาะลงบนพื้นโต๊ะไม้ราคาแพงเป็นจังหวะช้าๆ ชวนอึดอัด ท่าทีเยชาชาและหมางเมินนั้น ช่างบาดลึกเข้าไปในความรู้สึกของคนมองเสียเหลือเกิน "ผมวางไว้ตรงนี้นะครับ ถ้าไม่มีอะไรแก้ไขอีก ผมขอตัวไปเคลียร์งานที่โต๊ะก่อน" ลินินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบตึงที่สุดเท่าที่จะทำได้ ในอกข้างซ้ายมันร้อนรุ่มจนแทบทนไม่ไหว ความรู้สึกน้อยใจตีตื้นขึ้นมาจนจุกคอหอย เมื่อเห็นท่าทีเมินเฉยราวกับตนเป็นเพียงธาตุอากาศของอีกฝ่าย "เดี๋ยวก่อน" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นในที่สุด ทว่าคีย์ก็ยังคงไม่เงยหน้าขึ้นมาจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ ดวงตาคมกริบยังคงจดจ้องอยู่กับตัวเลขเดิมซ้ำๆ ราวกับมันมีตัวตนน่าสนใจนักหนา "งานชุดนี้... ผ่าน" คีย์พูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้อารมณ์ความรู้สึกใดๆ เจือปน "แต่วิธีการทำงานของคุณ... ยังไม่ผ่าน" ลินินชะงักฝีเท้าที่กำลังจะหมุนตัวเดินกลับออกไป ขอบตาร้อนผ่าวขึ้นมาวูบหนึ่งด้วยความคับ "หมายความว่ายังไงครับ บอสช่วยกรุณาพูดให้มันชัดเจนกว่านี้หน่อยเถอะครับ ว่าผมบกพร่องตรงไหน" ลินินตัดสินใจหันกลับมาเผชิญหน้า น้ำเสียงหวานเริ่มเจือความสั่นเครือเล็กน้อยด้วยความอัดอั้น คีย์ค่อยๆ เอนแผ่นหลังพนักเก้าอี้หนังแท้ ปลดปล่อยแววตาดุดันและเต็มไปด้วยร่องรอยความขัดแย้งในใจออกมา เขาถอดแว่นสายตาออกอย่างไร้ความปรานี วางมันลงบนโต๊ะก่อนจะประสานมือเข้าหากันแล้วจ้องมองเลขาฯ ของตนด้วยสายตาที่ร้อนแรงดั่งไฟสุม "ถ้าคุณมีเวลาไปยืนหัวรอมแก้มปริ หัวรอมยิ้มรับแขกบ้านแขกเมืองจนออกนอกหน้า... สู้เอาเวลาสมองอันน้อยนิดนั้นมาทบทวนเรื่องมารยาทในการเป็นเลขาฯ ส่วนตัวจะไม่ดีกว่าเหรอครับ ลินิน" คำพูดเชือดเฉือนบาดลึกถูกพ่นออกมาจากริมฝีปากหยัก ลินินเบิกตากว้าง หัวใจกระตุกวูบด้วยความโกรธที่พุ่งทะยานขึ้นมาจนแทบจะกลบความน้อยใจไปเสียสิ้น ที่แท้... เขาก็ยังติดใจเรื่องเมื่อคืนสินะ! "อ๋อ... นี่บอสกำลังใช้อารมณ์ส่วนตัวมาตัดสินเรื่องงานเหรอครับ?" ลินินแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคู่หวานจ้องมองตรงไปยังดวงตาคมกริบของเจ้านายหนุ่มอย่างไม่เกรงกลัว "ถ้าผมจะยิ้มให้ใคร หรือจะคุยกับใคร มันก็เป็นสิทธิส่วนบุคคลของผมไม่ใช่เหรอครับ? หรือว่าในสัญญาจ้างของผม มันมีข้อไหนระบุไว้ด้วยว่า *ห้ามยิ้มให้ผู้ชายคนอื่นนอกจากบอส*ล่ะครับ!" ประโยคย้อนถามที่เจ็บแสบและตรงไปตรงมาทำเอาคีย์ถึงกับชะงักกรามขบเข้าหากันจนเป็นสันนูน ความนิ่งสงบที่พยายามปั้นแต่งมาตลอดทั้งวันพังทลายลงในพริบตา ร่างสูงผุดลุกขึ้นเต็มความสูง ก้าวเท้าฉับๆ เข้ามาประชิดตัวเลขาฯ ปากเก่งอย่างรวดเร็ว จนลินินต้องก้าวถอยหลังโดยอัตโนมัติ กระทั่งแผ่นหลังชนเข้ากับบานประตูกระจกห้องทำงาน พื้นที่ว่างระหว่างคนทั้งคู่ถูกบีบให้แคบลงจนแทบไม่มีอากาศหายใจ คีย์โน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน แววตาดุดันคู่นั้นวาวโรจน์ไปด้วยเปลวเพลิงแห่งความหึงหวงที่ซ่อนไม่มิดอีกต่อไป "คุณกล้าดียังไงมาขึ้นเสียงใส่ผม... ลินิน" น้ำเสียงของคีย์ต่ำพร่าและอันตรายเป็นที่สุด มันคือโทนเสียงที่บรรดารองประธานและผู้บริหารยังต้องยอมสยบ แต่สำหรับลินินในตอนนี้ มันกลับกระตุ้นให้ความดื้อรั้นพุ่งพล่านยิ่งกว่าเดิม "แล้วบอสกล้าดียังไงล่ะครับ มาทำตัวงี่เง่าใส่ผมอย่างไร้เหตุผลแบบนี้!" ลินินเชิดหน้าสู้ ดวงตาคู่สวยรั้นระคนท้าทาย ไม่ยอมแพ้ต่อแรงกดดันมหาศาลที่อีกฝ่ายแผ่ออกมา "ถ้าบอสเกลียดขี้หน้าผมมากนัก รำคาญผมมากนัก ทำไมไม่ไล่ผมออกไปซะล่ะครับ จะได้ไม่ต้องมาทนเห็นหน้าคนไร้มารยาทอย่างผมอีก!" คำว่า 'ไล่อออก' หลุดจากริมฝีปากอิ่มด้วยความประชดประชัน ทว่ามันกลับสร้างความหงุดหงิดระคนหวาดหวั่นให้แก่หัวใจของหมาโบ้ตัวโตเข้าอย่างจัง คีย์ไม่เคยคิดอยากไล่ผู้ชายคนนี้ไปไหนเลย... เขารู้ดีแก่ใจว่าตลอดสัปดาห์ที่ผ่านมา ตัวเองต่างหากที่เป็นฝ่ายทรมานที่สุด ยามที่เห็นรอยยิ้มหวานๆ นั้นถูกส่งให้คนอื่น หัวใจมันร้อนรุ่มราถูกไฟแผดเผาจนแทบคลั่ง แต่ความฟอร์มจัดและทิฐิที่มีมันค้ำคอ ทำให้เขาเลือกที่จะแสดงออกด้วยความเย็นชาและวาจาเชือดเฉือน เพื่อหวังจะลงโทษคนดื้อรั้น ทว่าในวินาทีนี้... เมื่อเห็นแววตาตัดพ้อที่ฉายชัดอยู่ภายใต้ความแข็งกร้าวของลินิน กำแพงทิฐิทั้งหมดก็พังทลายลงไม่เป็นท่า "ผมไม่ไล่คุณออกห้ามคิดเด็ดขาด..." คีย์กระซิบเสียงพร่า ริมฝีปากหยักเคลื่อนเข้าไปใกล้จนเกือบจะแนบชิดกับกลีบปากนุ่มของอีกฝ่าย ลมหายใจอุ่นร้อนรดรินอยู่บนพวงแก้มใส "แต่ถ้าคุณยังกล้าไปยิ้มหวานใส่ไอ้หน้าอ่อนคนไหนอีก... ผมจะทำโทษคุณด้วยวิธีที่ทำให้คุณลุกออกจากเตียงไม่ได้ไปทั้งสัปดาห์แน่ ลินิน" คำขู่ที่เจือความเอาแต่ใจและแฝงความหื่นกระหายแบบฉบับคีย์ ธันวา ทำเอาลินินถึงกับหน้าร้อนผ่าว หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ความโกรธขึงเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น แทนที่ด้วยความวาบหวามที่ตีตื้นขึ้นมาจนตั้งตัวไม่ติด "บอส... คนบ้า..." ลินินพึมพำเสียงเบา หลบสายตาคมกริบที่จ้องมองมาอย่างมีความหมายลึกซึ้ง คีย์ยกมือข้างหนึ่งขึ้นโอบกระชับเอวบางเข้าหาตัวโดยอัตโนมัติ ร่างทั้งสองแนบชิดกันจนรับรู้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวไม่เป็นจังหวะของกันและกัน ความหึงหวงที่ไร้เหตุผลเมื่อครู่ กำลังถูกแทนที่ด้วยความโหยหาที่อัดแน่นอยู่ในอก บรรยากาศในห้องทำงานเงียบงันลงชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมหายใจอุ่นร้อนและสายตาที่สื่อความหมายลึกซึ้งเกินกว่าจะเอ่ยคำพูดใดๆ ออกมา ทว่า ในจังหวะที่ริมฝีปากหยักของคีย์กำลังจะโน้มลงมาประทับความหวานลงบนเรียวปากอิ่มที่เผยอขึ้นเล็กน้อยอย่างเผลอไผล... *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ตามด้วยเสียงบิดลูกบิดประตูที่ดังขึ้นพร้อมกับการก้าวเข้ามาของบุคคลที่ไม่ได้รับเชิญ "คุณคีย์คะ... แฟ้มรายงานประชุมด่วนของบอร์ดบริหาร... อุ๊ย!" เสียงแหลมใสของเลขาฯ ฝ่ายประชาสัมพันธ์ที่ถือวิสาสะผลักประตูเข้ามาหยุดชะงักกะทันหัน ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงเมื่อเห็นภาพที่เจ้านายหนุ่มสุดเนี๊ยบกำลังโอบกอดเลขาฯ หน้าหวานแนบชิดติดกับบานประตูห้องทำงาน ลินินสะดุ้งสุดตัว รีบออกแรงผลักแผงอกกว้างของคีย์ให้ออกห่างจากตัวทันที ใบหน้าหวานแดงก่ำลามไปจนถึงใบหูด้วยความกระอักกระอ่วนใจ ส่วนคีย์... ใบหน้าคมคายบึ้งตึงขึ้นมาในทันที ดวงตากวาดมองไปยังพนักงานสาวที่ยืนหน้าซีดตัวสั่นอยู่หน้าประตูด้วยแววตาดุดันและเยือกเย็นราวกับจะแช่แข็งคนให้กลายเป็นจุล "ใครอนุญาตให้คุณเข้ามาโดยไม่ได้รับอนุญาต... ออกไป!" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านช่วงเวลาที่แสนอึดอัดแต่ลุ้นระทึกไปพร้อมกับผมนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ